Snowdrops – Dag Rosenqvist – Tegh

Snowdrops – Manta Ray Original Soundtrack (gizeh records)

Τι κάνει μια ταινία σπουδαία; Πολλά, σίγουρα, αλλά το ένα από δαύτα είναι, σαφώς η μουσική της. Απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ποιοτική ταινία η οποία να μη διαθέτει ποιοτικό soundtrack. Αυτός ο κανόνας διέπει και τις σινεδουλειές που αναλαμβάνει η Christine Ott. Πιο συγκεκριμένα, σε αυτήν εδώ που έφερε εις πέρας για την περσινή πολυβραβευμένη ταϊλανδέζικη ταινία Manta Ray, προβάλλει μια μουσική δύναμη που όσο χρειάζεται τις εικόνες τις οποίες βάλθηκε να δέσει, άλλο τόσο κινείται και αυτόνομα! Σε μερικές συνθέσεις νομίζεις ότι αν κλείσεις τα μάτια θα δεις μέρη της ταινίας, σε άλλες ακούς ξεκάθαρα ψήγματα του μουσικού της σύμπαντος που δημιουργεί παρέα με τον ομότεχνο Mathieu Gabry. Όλα αυτά ανάκατα, αλλά και σε μια ροή θα έλεγα δραματουργική, δίνοντας ένα επιπλέον κίνητρο, για να δούμε τη συγκεκριμένη ταινία!

Dag Rosenqvist – Blood Transmision (hidden vibes)

Συνήθως παίρνει κάποια ώρα για να μπεις στην ατμόσφαιρα ενός άλμπουμ, αλλά εδώ, από τους πρώτους ήχους, η όποια αργοπορία στην κατανόηση του τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, καταρρέει αμέσως! Μια μελαγχολία και μια λεπτότητα διαπερνά κάθε στιγμή του νέου άλμπουμ του Σουηδού Dag Rosenqvist. Οι εντάσεις, είτε ως σκιές, είτε ως δέσμες φωτός, είναι πανταχού παρούσες για να προσδώσουν την αμεσότητα που χαρακτηρίζει όλο το υλικό εδώ. Χωρίς στίχους, χωρίς φωνές, με ένα ρυθμό ευθύ στις συνθέσεις που είναι χρονικά οι μεγαλύτερες, το Blood Transmission είναι ένας δίσκος – έκπληξη σε ένα χώρο και μια εποχή που οι εκπλήξεις φθίνουν ραγδαία!

Tegh – Unusual Path (midira)

Σαν μια σπουδή στη δύναμη της μουσικής και τη μουσικότητα της δύναμης, το νέο εικοσάλεπτο ομώνυμο κομμάτι του Ιρανού Tegh ορθώνεται, όπως τα ρήγματα των κορυφογραμμών στην εικόνα του εξωφύλλου. Μέσα σε ένα ακίνητο θαρρείς ηχητικό περιβάλλον συγχρωτίζονται στοιχεία που, ενώ τείνουν να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία, εντούτοις συγκολλούνται σε ένα μασίφ σώμα. Ενδιαφέρον, επίσης, έχει το γεγονός ότι με τα δύο remix στη 2η πλευρά του βινυλίου αναδεικνύεται η κοινή μουσική αντίληψη που έχουν οι τρεις αυτοί μουσικοί. Με τον Siavash Amini να κινείται σε ελαφρώς πιο εγκεφαλικά πεδία και τον ημεδαπό Zenjungle να εμπλουτίζει αριστουργηματικά τη βάση, κυρίως με το σαξόφωνο του, έχουμε -κατά μια έννοια- τρία μέρη ενός ολοκληρωμένου έργου και μιας συντονισμένης ηχητικής επίθεσης που μπορεί να μην είναι για κάθε ώρα της ημέρας, αλλά σίγουρα αποτελεί μια ολοκληρωμένη μελέτη και ένα σαφές ερώτημα πάνω στο αύριο της σύγχρονης πειραματικής μουσικής.

Snowdrops – Manta Ray Original Soundtrack (gizeh records)

What makes a movie great? Many things, of course, but one of them is, clearly, its music. Proof of this is the fact that there is no quality film that does not have a quality soundtrack. This rule also governs the cinematographic works assumed by Christine Ott. More specifically, in this one that she has done for last year’s award-winning Thai film, “Manta Ray”, she puts forward a musical power connecting the images with the music, but also moving independently! In some compositions you think that if you close your eyes, you will see parts of the film, in other clear-cut nuggets of her music universe that creates together with Mathieu Gabry. All this pell-mell, but also in a stream I would say dramatic, giving an extra motivation to see this particular movie!

Dag Roseqvist – Blood Transmision (hidden vibes)

It usually takes some time to get into an album’ s atmosphere, but here, with the first sounds, any delays in understanding what we have to deal with, will collapse immediately! A melancholy and subtlety permeates every moment of the Swedish Dag Roseqvist’s new album. Tensions, either as shadows or as light beams, are omnipresent to impart the directness that characterizes all the material here. Without lyrics, no voices, with a straight rhythm on the most time-consuming compositions, Blood Transmission is a surprising record in a genre and a time when surprises are falling rapidly!

Tegh – Unusual Path (midira)

As a study of the power of music and the musicality of the power, the Iranian Tegh’s new twenty-minute homonymous piece stands up like the crest of the ridges in the picture of the cover. Inside a property there is a sound environment that combines elements that, while they tend to follow their own course, are nevertheless bonded to a massive body. Also interesting is the fact that the two remixes on the 2nd side of the vinyl show the common music perception of these three musicians. With Siavash Amini moving in slightly more brain fields, and Zenjungle masterfully enriching the base, mainly with his saxophone, we have – in a sense – three parts of a complete project and a coordinated sonic attack that may not be appropriate for each moment of the day, but it is definitely a complete study and a clear question on the tomorrow of modern experimental music.

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Valiska – Maps & Diagrams – Endless Melancholy

Valiska – On Pause (Trouble In Utopia)

Θαμμένα ημερολόγια, θρυμματισμένες στιγμές, φωνές σε αντίλαλο. Κι όμως πίσω απ’ όλα αυτά κρύβονται μελωδίες, χρώματα και ένα δέσμιο κανενός φως. Χαμέν@ κι όμως σώ@ κάθε πρωί πριν ξυπνήσουν όλα γύρω σου. Οι κινήσεις σου αγνοούν την ίδια την ανάμνηση που θα αφήσουν. Το βάρος τους τις ρίχνει στο πηγάδι της λήθης. Όχι όμως όλες. Αυτές που μένουν γίνονται μουσική, αρχικά, μέσα σου. Όταν βγαίνουν προς τα έξω ακούνε με το όνομα “συναίσθημα”. Αυτό είναι τέχνη.

Ο Καναδός Valiska κυκλοφορεί σήμερα τον νέο του δίσκο και, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, αυτός εκφράζει μια σειρά έντονων βιωμάτων που είχε τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν σημαίνει ότι κάθε άλμπουμ που έχει αυτόν τον φορτισμένο χαρακτήρα μπορεί να μεταδώσει αυτά που ένιωσε ο/η δημιουργός του όταν το έγραφε, αλλά το On Pause είναι απ’ αυτούς τους δίσκους που το πετυχαίνουν. Ακούγεται δύσκολος στην πρώτη αφή, αλλά κάτω από το υπνωτικό του κέλυφος διαθέτει μια εμμελή και καθαρτική φωνή.

Maps & Diagrams – Differential Equations (numb capsule records)

Σχέδια σχηματίζουν χάρτες και διαγράμματα. Όχι άγνωστης ταυτότητας, ούτε όμως πεπερασμένου εύρους. Εκεί που τελειώνει το πλαίσιο συνεχίζεται η ονειροπόληση ήχων, οι οποίοι είναι σαν να μιλάνε μια παγκόσμια γλώσσα που δεν αναγνωρίζει κανένα σύνορο και κανένα χάρτη. Στο τέλος, αυτή χάνεται και στον χρόνο, σπάζοντας την όποια κυκλικότητα και γραμμικότητα που φαινομενικά υπηρετεί.

Ο Βρετανός M&D πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ στην ημεδαπή Numb Capsule. Είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο label ασχολείται εξ ολοκλήρου με ένα μη μέλος της ντόπιας σκηνής της ηλεκτρονικής μουσικής και δικαιώνεται για αυτήν την επιλογή καθώς μιλάμε για έναν καλοφτιαγμένο δίσκο. Για την ακρίβεια, η μορφή του είναι σε κασέτα, η οποία συνοδεύεται και από ένα βιβλίο με σκίτσα. Μουσικά θα έλεγα ότι παραπέμπει στην πρώτη δεκαετία των Cluster, χωρίς να ακούγεται ρετρό, και αυτό μόνο ως προτέρημα μπορεί να αναφερθεί.

Endless Melancholy – The Vacation (Hidden Vibes/ΠΑΝΘΕΟΝ)

Το τέλος κάθε ιστορίας, κάθε ταξιδιού… θόρυβος, άνεμος, γλυκιά μελωδία, αργό βήμα, ίδιο μοτίβο πάντα, εκ πρώτης όψεως. Ύστερα έρχεται ο χαμένος λυρισμός όσων δεν προλάβαμε να κάνουμε και όσων κάναμε λάθος. Ίδιο μοτίβο πάντα, εκ πρώτης όψεως. Με τη συνέχεια γνωστή-άγνωστη μεταξύ μας. Σαν την ελπίδα.

Ο Ουκρανός ΕΜ μέσα στο καλοκαίρι έβγαλε ένα χειμωνιάτικο άλμπουμ και πριν από λίγες ημέρες βγήκε και σε μορφή κασέτας. Το The Vacation ακολουθεί πιστά το στιλ των προηγούμενων δουλειών του, γεγονός το οποίο είναι αρχικά μειονέκτημα, καθώς δεν ακούμε σε αυτό κάτι καινούριο. Από την άλλη πλευρά, η μουσική του γραφή παραμένει σε ποιοτικά επίπεδα, συνδυάζοντας τη neoclassical με το drone ambient, κάνοντας το αποτέλεσμα να θυμίζει post rock μπάντα σε κατάσταση υπνοβασίας. Για τόσο χειμώνα δηλαδή.

Μπάμπης Κολτράνης

Endless Melancholy – Valiska – Offthesky

Endless Melancholy – Her Name In A Language Of stars (hidden vibes)

Ο νέος δίσκος του Ουκρανού αυτού παραγωγού ηχεί σαν αναμνήσεις ανασυρόμενες ξαφνικά χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόσχημα. Από την αρχή κιόλας του εισαγωγικού “Tiny Box Of Memories” μια άμεση συναισθηματική επίθεση ξεσπά μέσα σου. Το καλλιτεχνικό όνομα του δημιουργού παραπλανά, καθώς η μουσική του βγάζει μια γλυκόπικρη, σχεδόν νοσταλγική γεύση. Εδώ πάντως, στη νέα του δουλειά, ακούγεται πιο συγκροτημένος από ποτέ. Οι συνθέσεις του φέρνουν στο νου κάτι από Hammock στο πιο θορυβώδες, με την πρωτοποριακότητα στους ήχους να μην είναι ένα από τα μελήματα του συγκεκριμένου παραγωγού. Πάντως, η εθιστικότητα του υλικού σε αυτή τη δουλειά εγγυάται την χορταστικότητα των ακροάσεων του.

 

 

 

Valiska – Repetitions (Bow Bottom Records)

Όσο περισσότερο κάποι@ κυκλοφορεί μουσική σε συχνή βάση, τόσο πιο πολύ γίνεται ευδιάκριτο το προσωπικό του στυλ γραφής. Υπάρχει όμως και ο εμφανής κίνδυνος ομοιογένειας του υλικού,  που κάνει τους δίσκους να μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει κατά κόρον στο χώρο της drone/ambient σκηνής, και ευτυχώς ο Valiska το αποφεύγει με το τελευταίο του πόνημα.

Ένας δίσκος που ήταν έτοιμος εδώ και καιρό, κυκλοφόρησε μέσα στο κατακαλόκαιρο και έρχεται να μας δυσκολέψει αρκετά ως άκουσμα. Ο ακραιφνής πειραματισμός στους ήχους καθιστά αρκετά αφαιρετικό το όλο αποτέλεσμα. Επίσης, συναντάμε έναν δραματικό χρωματισμό σε ορισμένες συνθέσεις, πιο έντονο από όσο τον είχαμε συνηθίσει στις προηγούμενες του δουλειές, ίσως λόγω του ότι τα φυσικά όργανα υπερισχύουν έναντι των ηλεκτρονικών. Πέρα από ορισμένες ήπιες και γλυκιές συνθέσεις, υπάρχει μια θολή ατμόσφαιρα, σε διάφορα σημεία με τους ήχους να αλληλοσυγκρούονται, δίνοντας τον χαρακτήρα της τραχύτητας στο άλμπουμ. Αν παρακάμψουμε αυτό το χαρακτηριστικό, η προσέγγιση στο Repetitions θα μπορεί να αποδώσει καρπούς.

 

 

Offthesky – The Serpent Phase (hibernate)

Έχει ειπωθεί πως τα λόγια βιάζουν την σιωπή, και ενίοτε και τη μουσική. Τί συμβαίνει όμως αν υπάρχει μια φωνή, της οποίας η μελωδικότητα φαίνεται να χαράσσει μια αόρατη παρτιτούρα; Ίσως μια απάντηση να μπορούμε να βρούμε στο νέο άλμπουμ του Offthesky, όπου συναντάμε μια γυναικεία φωνή να κινεί σε ορισμένες συνθέσεις τα νήματα, και σε άλλες να είναι σαν η μουσική να την υποδύεται. Ένα τρυφερό ambient ταξίδι κυλάει αργόσυρτα, αλλά με σταθερή πορεία προς μέρη ονειροπολήσεων. Για καλή μας τύχη, υπάρχει μια ζεστασιά στον γενικό μινιμαλισμό του The Serpent Phase, η οποία κάνει γλυκές και εύγλωττες τις ρέουσες μελωδίες, κάνοντας την μια περίπου ώρα που διαρκεί ο δίσκος να κυλάει σαν ένα ευρύχωρο και εύηχο κομμάτι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης