Endless Melancholy – Valiska – Offthesky

Endless Melancholy – Her Name In A Language Of stars (hidden vibes)

Ο νέος δίσκος του Ουκρανού αυτού παραγωγού ηχεί σαν αναμνήσεις ανασυρόμενες ξαφνικά χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόσχημα. Από την αρχή κιόλας του εισαγωγικού “Tiny Box Of Memories” μια άμεση συναισθηματική επίθεση ξεσπά μέσα σου. Το καλλιτεχνικό όνομα του δημιουργού παραπλανά, καθώς η μουσική του βγάζει μια γλυκόπικρη, σχεδόν νοσταλγική γεύση. Εδώ πάντως, στη νέα του δουλειά, ακούγεται πιο συγκροτημένος από ποτέ. Οι συνθέσεις του φέρνουν στο νου κάτι από Hammock στο πιο θορυβώδες, με την πρωτοποριακότητα στους ήχους να μην είναι ένα από τα μελήματα του συγκεκριμένου παραγωγού. Πάντως, η εθιστικότητα του υλικού σε αυτή τη δουλειά εγγυάται την χορταστικότητα των ακροάσεων του.

 

 

 

Valiska – Repetitions (Bow Bottom Records)

Όσο περισσότερο κάποι@ κυκλοφορεί μουσική σε συχνή βάση, τόσο πιο πολύ γίνεται ευδιάκριτο το προσωπικό του στυλ γραφής. Υπάρχει όμως και ο εμφανής κίνδυνος ομοιογένειας του υλικού,  που κάνει τους δίσκους να μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει κατά κόρον στο χώρο της drone/ambient σκηνής, και ευτυχώς ο Valiska το αποφεύγει με το τελευταίο του πόνημα.

Ένας δίσκος που ήταν έτοιμος εδώ και καιρό, κυκλοφόρησε μέσα στο κατακαλόκαιρο και έρχεται να μας δυσκολέψει αρκετά ως άκουσμα. Ο ακραιφνής πειραματισμός στους ήχους καθιστά αρκετά αφαιρετικό το όλο αποτέλεσμα. Επίσης, συναντάμε έναν δραματικό χρωματισμό σε ορισμένες συνθέσεις, πιο έντονο από όσο τον είχαμε συνηθίσει στις προηγούμενες του δουλειές, ίσως λόγω του ότι τα φυσικά όργανα υπερισχύουν έναντι των ηλεκτρονικών. Πέρα από ορισμένες ήπιες και γλυκιές συνθέσεις, υπάρχει μια θολή ατμόσφαιρα, σε διάφορα σημεία με τους ήχους να αλληλοσυγκρούονται, δίνοντας τον χαρακτήρα της τραχύτητας στο άλμπουμ. Αν παρακάμψουμε αυτό το χαρακτηριστικό, η προσέγγιση στο Repetitions θα μπορεί να αποδώσει καρπούς.

 

 

Offthesky – The Serpent Phase (hibernate)

Έχει ειπωθεί πως τα λόγια βιάζουν την σιωπή, και ενίοτε και τη μουσική. Τί συμβαίνει όμως αν υπάρχει μια φωνή, της οποίας η μελωδικότητα φαίνεται να χαράσσει μια αόρατη παρτιτούρα; Ίσως μια απάντηση να μπορούμε να βρούμε στο νέο άλμπουμ του Offthesky, όπου συναντάμε μια γυναικεία φωνή να κινεί σε ορισμένες συνθέσεις τα νήματα, και σε άλλες να είναι σαν η μουσική να την υποδύεται. Ένα τρυφερό ambient ταξίδι κυλάει αργόσυρτα, αλλά με σταθερή πορεία προς μέρη ονειροπολήσεων. Για καλή μας τύχη, υπάρχει μια ζεστασιά στον γενικό μινιμαλισμό του The Serpent Phase, η οποία κάνει γλυκές και εύγλωττες τις ρέουσες μελωδίες, κάνοντας την μια περίπου ώρα που διαρκεί ο δίσκος να κυλάει σαν ένα ευρύχωρο και εύηχο κομμάτι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Alan Courtis & Aaron Moore – Umchunga – Benjamin Finger

Alan Courtis & Aaron Moore – Bring Us Some Honest Food (Dancing Wayang)

Ξεκίνημα με ένα βαρύθυμο βάδισμα σε μια έρημο αποδομημένης μελωδίας και μια φωνή που κάτι προφέρει σε μια περίπλοκη γλώσσα. Παρόλα τα δυσοίωνα μηνύματα για έναν άκρως πειραματικό δίσκο, ετούτη εδώ η συνεργασία σφύζει από ζωή. Δεν έχουμε μια τυφλή πορεία σε αποδομημένα ηχοτόπια, αλλά μια πλούσια ροή ήχων ως μια άλλη συνέχεια εικόνων ακίνητης φύσης και ενίοτε σύντομων οάσεων. Πραγματικά μετά από τόσες δουλειές και συνεργασίες του Αργεντινού Courtis, θα περιμέναμε να ατονήσει η οξεία αντίληψη πάνω στις ηχητικές του αναζητήσεις, αλλά εδώ ο κυρίως ακουστικός χαρακτήρας των συνθέσεων, όπως και οι πλούσιες εναλλαγές στο βασικό θέμα, προσφέρουν ένα μυστηριώδες και ταυτόχρονα ταξιδιάρικο δίσκο. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως δείγμα αφηρημένης τέχνης, με την έλλειψη μιας αυστηρής γραμμικότητας, όμως η αύρα που διαπνέει αφήνει μια συγκεκριμένη αίσθηση τέρψης.

 

 

Umchunga – Should Have Been Done By Now (hibernate)

Κάτι αξιοθαύμαστο συμβαίνει με την ιρανική ambient-πειραματική σκηνή. Ως τώρα έχουμε εξετάσει αρκετές περιπτώσεις οι οποίες μας πρόσφεραν πανέμορφες δουλειές και όπως φαίνεται θα συνεχιστεί η ροή νέων καλλιτεχνών από την μακρινή αυτή χώρα. Αφήνοντας έναν γραφικό οριενταλισμό στην άκρη και αναδεικνύοντας την γαλήνη και το μυστήριο των φυσικών αχανών τόπων, ο Nima Pourkarimi από την Τεχεράνη όπως και οι προκάτοχοι του, αρθρώνει μια σειρά υποβλητικών συνθέσεων. Υπάρχει μια πηγαία ανθρώπινη βοή που περιστοιχίζει το συγκεκριμένο άλμπουμ, η οποία βασίζεται στην ευκινησία των ατμοσφαιρών και στα samples φωνών και εξωτερικών θορύβων. Το θετικό βέβαια της όλης ιστορίας είναι πως όλα είναι φτιαγμένα με μαεστρία, κάνοντας το υλικό εδώ να ξεχωρίζει από τον σωρό του είδους που κυκλοφορεί ασταμάτητα. Μπορεί κι εμείς με την σειρά μας να έχουμε πέσει με τα μούτρα πάνω σε τέτοιας αισθητικής κυκλοφορίες, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί οι δίσκοι οι οποίοι μας αποζημιώνουν με την κρυστάλλινη ευαισθησία τους.

 

 

Benjamin Finger – Amorosa Sensitiva (blue tapes)

Η νηνεμία έρχεται μερικές φορές εν μέσω καταιγίδων. Ο Νορβηγός αυτός πειραματιστής στοχεύει ακριβώς στο σημείο όπου αυτός, ο ακροατής και η ακροάτρια του νιώθουν ασφαλείς βλέποντας τον χαμό γύρω τους, με την μουσική του να ηχεί σαν μια στιγμή νηφαλιότητας σε ένα βράδυ που δεν τελειώνει ποτέ. Στο νέο του album επιδεικνύει μια ωριμότητα όσον αφορά τις αρκετές ήπιες και στρωτές συνθέσεις του, οι οποίες είναι γεμάτες από μελωδικούς χρωματισμούς.

Ταυτόχρονα συντηρείται σε ορισμένα κομμάτια ένας ήλεκτρο-ακουστικός αυτοσχεδιασμός με χαρακτηριστικά χασίματος. Πάντα όμως κρατιέται ένα επίπεδο στις εντάσεις, δίνοντας την περιζήτητη συνοχή την οποία αποζητά κάθε μουσικό έργο που σέβεται τον εαυτό του. Ένας χορταστικός δίσκος λοιπόν, ο οποίος έρχεται να αποδείξει κι αυτός με την σειρά του πως οι χειμώνες εκεί στη Νορβηγία είναι πολύ περίεργοι και συνάμα παραγωγικοί.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Tegh & Kamyar Tavakoli – Sound Awakener – Corder Ritger Yantis

Tegh and Kamyar Tavakoli – Through The Winter Woods EP (hibernate)

 

tegh.hinernate.againstthesilence

 

Κατεβασμένες οι γρίλιες. Προσποίηση πως είναι βράδυ, κάνει κρύο και στέκεις αποκλεισμέν@ στο κέντρο ενός ερημικού δάσους, με μια άγνωστη απειλή ή σωτηρία να πλησιάζει. Κάπου μακριά μπορεί και να συμβαίνουν όλα αυτά και κάποιοι (πιο συγκεκριμένα δύο Ιρανοί πειραματιστές) να προσπαθούν να τα αποτυπώσουν σε ήχους. Το περίγραμμα όμως φαντάζει πολύ στενό για να χωρέσει το πλάτος και το βάθος της μουσικής εδώ. Πλάτος συναισθημάτων και βάθος σκέψεων. Το μόνο όριο που τίθεται στην φαντασία, είναι η σύντομη διάρκεια που συνήθως διαρκεί μια εκστατική ένταση, μακριά από το στημένο παιχνίδι των αναμενόμενων εκρήξεων. Αυτή η μουσική, όμως, αν και διαρκεί λίγο, φτιάχτηκε σαν να μπορεί να κρατήσει ένα όνειρο ζωντανό για πάντα.

 

 

Sound Awakener – September Traveller (selfreleased/Grundkeuz Project)

 

soundawakener.againstthesilence

 

Κάθε μήνας έχει την μουσική που του αρμόζει και σίγουρα ο χάρτινος ή μη Σεπτέμβρης δεν έχει παράπονο. Ίσως να φταίει η μυρωδιά του χαμένου καλοκαιριού που αφήνεται πίσω φέρνοντας όνειρα για τον επερχόμενο χειμώνα. Μπορεί βέβαια να μην έχουμε τώρα (ή πάντα) Σεπτέμβρη, άλλα η αύρα του δεν περιορίζεται κάπου χρονικά. Σχηματικά, επέλεξε για αυτόν τον λόγο να δώσει η Βιετναμέζα Nhung Nguyen τον τίτλο September Traveller στην συγκεκριμένη συλλογή παλαιότερων κομμάτιων της, ώστε να αποδοθεί η πορεία ενός ταξιδιού χωρίς τελειωμό, όπως είναι καθ’ αυτή η μουσική.

Οι συνθέσεις της κυλάνε χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο και είναι σαν να κόβονται αναγκαστικά στο τέλος με κύριο χαρακτηριστικό την παραμόρφωση πιανιστικών μελωδιών σε σημείο ανάποδου παιξίματος τους. Μια πρωινή πάχνη ατονεί τα χρώματα, όπως φαίνεται και στο εξώφυλλο, και μια αφαιρετικής μουσική εμφανίζεται στο επίκεντρο με άξονα το δεκαεξάλεπτο “The Shade You’ve Become”που καταδύεται σε ένα ημίφως γεμάτο αόρατα αρώματα. Αν και αρκετά αφηρημένο, το τελικό αποτέλεσμα έχει κάτι μεστό να πει για σκέψεις που φαντάζουν ανείπωτες καλύπτοντας την σιωπή τους στοργικά.

 

 

Corder Ritger Yantis – Possesion (flaming pines)

 

Corder Ritger Yantis.againstthesilence.com

 

Βοή : αρχή των πάντων και  βάση των ιδεών κάθε μελλούμενου, ανείπωτου και απραγματοποίητου. Η δισκογραφική συνεργασία των Off The Sky, Radere και Yantis ακούγεται σαν μια μόνιμη ζάλη με τις νότες να συγκρατιούνται από έναν βρώμικο άνεμο και οι τόνοι να στέκουν πάνω από την ίσαλο γραμμή μιας ακαθόριστης θραύσης ηχοκυμάτων. Θα το ονομάζαμε, αλλιώς, μινιμαλισμό το όλο μουσικό αποτέλεσμα και όντως αυτό παραπέμπει σε ένα μειλίχιο νανούρισμα στο κέντρο μιας υγρασιασμένης πόλης. Οι ήχοι φαντάζουν περισσότερο διακριτικοί παρά έντονοι και η ταχύτητα που τους χαρακτηρίζει είναι σχεδόν πένθιμη. Το νήμα, όμως, μιας πηγαίας ατμοσφαρικότητας δεν χάνεται σε κανένα σημείο του δίσκου και ίσως αυτός να ήταν και ο στόχος των δημιουργών του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης