Valiska – Maps & Diagrams – Endless Melancholy

Valiska – On Pause (Trouble In Utopia)

Θαμμένα ημερολόγια, θρυμματισμένες στιγμές, φωνές σε αντίλαλο. Κι όμως πίσω απ’ όλα αυτά κρύβονται μελωδίες, χρώματα και ένα δέσμιο κανενός φως. Χαμέν@ κι όμως σώ@ κάθε πρωί πριν ξυπνήσουν όλα γύρω σου. Οι κινήσεις σου αγνοούν την ίδια την ανάμνηση που θα αφήσουν. Το βάρος τους τις ρίχνει στο πηγάδι της λήθης. Όχι όμως όλες. Αυτές που μένουν γίνονται μουσική, αρχικά, μέσα σου. Όταν βγαίνουν προς τα έξω ακούνε με το όνομα “συναίσθημα”. Αυτό είναι τέχνη.

Ο Καναδός Valiska κυκλοφορεί σήμερα τον νέο του δίσκο και, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, αυτός εκφράζει μια σειρά έντονων βιωμάτων που είχε τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν σημαίνει ότι κάθε άλμπουμ που έχει αυτόν τον φορτισμένο χαρακτήρα μπορεί να μεταδώσει αυτά που ένιωσε ο/η δημιουργός του όταν το έγραφε, αλλά το On Pause είναι απ’ αυτούς τους δίσκους που το πετυχαίνουν. Ακούγεται δύσκολος στην πρώτη αφή, αλλά κάτω από το υπνωτικό του κέλυφος διαθέτει μια εμμελή και καθαρτική φωνή.

Maps & Diagrams – Differential Equations (numb capsule records)

Σχέδια σχηματίζουν χάρτες και διαγράμματα. Όχι άγνωστης ταυτότητας, ούτε όμως πεπερασμένου εύρους. Εκεί που τελειώνει το πλαίσιο συνεχίζεται η ονειροπόληση ήχων, οι οποίοι είναι σαν να μιλάνε μια παγκόσμια γλώσσα που δεν αναγνωρίζει κανένα σύνορο και κανένα χάρτη. Στο τέλος, αυτή χάνεται και στον χρόνο, σπάζοντας την όποια κυκλικότητα και γραμμικότητα που φαινομενικά υπηρετεί.

Ο Βρετανός M&D πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ στην ημεδαπή Numb Capsule. Είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο label ασχολείται εξ ολοκλήρου με ένα μη μέλος της ντόπιας σκηνής της ηλεκτρονικής μουσικής και δικαιώνεται για αυτήν την επιλογή καθώς μιλάμε για έναν καλοφτιαγμένο δίσκο. Για την ακρίβεια, η μορφή του είναι σε κασέτα, η οποία συνοδεύεται και από ένα βιβλίο με σκίτσα. Μουσικά θα έλεγα ότι παραπέμπει στην πρώτη δεκαετία των Cluster, χωρίς να ακούγεται ρετρό, και αυτό μόνο ως προτέρημα μπορεί να αναφερθεί.

Endless Melancholy – The Vacation (Hidden Vibes/ΠΑΝΘΕΟΝ)

Το τέλος κάθε ιστορίας, κάθε ταξιδιού… θόρυβος, άνεμος, γλυκιά μελωδία, αργό βήμα, ίδιο μοτίβο πάντα, εκ πρώτης όψεως. Ύστερα έρχεται ο χαμένος λυρισμός όσων δεν προλάβαμε να κάνουμε και όσων κάναμε λάθος. Ίδιο μοτίβο πάντα, εκ πρώτης όψεως. Με τη συνέχεια γνωστή-άγνωστη μεταξύ μας. Σαν την ελπίδα.

Ο Ουκρανός ΕΜ μέσα στο καλοκαίρι έβγαλε ένα χειμωνιάτικο άλμπουμ και πριν από λίγες ημέρες βγήκε και σε μορφή κασέτας. Το The Vacation ακολουθεί πιστά το στιλ των προηγούμενων δουλειών του, γεγονός το οποίο είναι αρχικά μειονέκτημα, καθώς δεν ακούμε σε αυτό κάτι καινούριο. Από την άλλη πλευρά, η μουσική του γραφή παραμένει σε ποιοτικά επίπεδα, συνδυάζοντας τη neoclassical με το drone ambient, κάνοντας το αποτέλεσμα να θυμίζει post rock μπάντα σε κατάσταση υπνοβασίας. Για τόσο χειμώνα δηλαδή.

Μπάμπης Κολτράνης

Endless Melancholy – Valiska – Offthesky

Endless Melancholy – Her Name In A Language Of stars (hidden vibes)

Ο νέος δίσκος του Ουκρανού αυτού παραγωγού ηχεί σαν αναμνήσεις ανασυρόμενες ξαφνικά χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόσχημα. Από την αρχή κιόλας του εισαγωγικού “Tiny Box Of Memories” μια άμεση συναισθηματική επίθεση ξεσπά μέσα σου. Το καλλιτεχνικό όνομα του δημιουργού παραπλανά, καθώς η μουσική του βγάζει μια γλυκόπικρη, σχεδόν νοσταλγική γεύση. Εδώ πάντως, στη νέα του δουλειά, ακούγεται πιο συγκροτημένος από ποτέ. Οι συνθέσεις του φέρνουν στο νου κάτι από Hammock στο πιο θορυβώδες, με την πρωτοποριακότητα στους ήχους να μην είναι ένα από τα μελήματα του συγκεκριμένου παραγωγού. Πάντως, η εθιστικότητα του υλικού σε αυτή τη δουλειά εγγυάται την χορταστικότητα των ακροάσεων του.

 

 

 

Valiska – Repetitions (Bow Bottom Records)

Όσο περισσότερο κάποι@ κυκλοφορεί μουσική σε συχνή βάση, τόσο πιο πολύ γίνεται ευδιάκριτο το προσωπικό του στυλ γραφής. Υπάρχει όμως και ο εμφανής κίνδυνος ομοιογένειας του υλικού,  που κάνει τους δίσκους να μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει κατά κόρον στο χώρο της drone/ambient σκηνής, και ευτυχώς ο Valiska το αποφεύγει με το τελευταίο του πόνημα.

Ένας δίσκος που ήταν έτοιμος εδώ και καιρό, κυκλοφόρησε μέσα στο κατακαλόκαιρο και έρχεται να μας δυσκολέψει αρκετά ως άκουσμα. Ο ακραιφνής πειραματισμός στους ήχους καθιστά αρκετά αφαιρετικό το όλο αποτέλεσμα. Επίσης, συναντάμε έναν δραματικό χρωματισμό σε ορισμένες συνθέσεις, πιο έντονο από όσο τον είχαμε συνηθίσει στις προηγούμενες του δουλειές, ίσως λόγω του ότι τα φυσικά όργανα υπερισχύουν έναντι των ηλεκτρονικών. Πέρα από ορισμένες ήπιες και γλυκιές συνθέσεις, υπάρχει μια θολή ατμόσφαιρα, σε διάφορα σημεία με τους ήχους να αλληλοσυγκρούονται, δίνοντας τον χαρακτήρα της τραχύτητας στο άλμπουμ. Αν παρακάμψουμε αυτό το χαρακτηριστικό, η προσέγγιση στο Repetitions θα μπορεί να αποδώσει καρπούς.

 

 

Offthesky – The Serpent Phase (hibernate)

Έχει ειπωθεί πως τα λόγια βιάζουν την σιωπή, και ενίοτε και τη μουσική. Τί συμβαίνει όμως αν υπάρχει μια φωνή, της οποίας η μελωδικότητα φαίνεται να χαράσσει μια αόρατη παρτιτούρα; Ίσως μια απάντηση να μπορούμε να βρούμε στο νέο άλμπουμ του Offthesky, όπου συναντάμε μια γυναικεία φωνή να κινεί σε ορισμένες συνθέσεις τα νήματα, και σε άλλες να είναι σαν η μουσική να την υποδύεται. Ένα τρυφερό ambient ταξίδι κυλάει αργόσυρτα, αλλά με σταθερή πορεία προς μέρη ονειροπολήσεων. Για καλή μας τύχη, υπάρχει μια ζεστασιά στον γενικό μινιμαλισμό του The Serpent Phase, η οποία κάνει γλυκές και εύγλωττες τις ρέουσες μελωδίες, κάνοντας την μια περίπου ώρα που διαρκεί ο δίσκος να κυλάει σαν ένα ευρύχωρο και εύηχο κομμάτι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης