A-Sun Amissa – Loke Rahbek – 9T Antiope

A-Sun Amissa – The Gatherer (consouling sounds)

Η συγκεκριμένη μπάντα, αν και είχε μια ακαθόριστη σύνθεση, κατείχε ανέκαθεν έναν σαφή προσανατολισμό προς μια μετά-GYBE αισθητική. Στον νέο της δίσκο με τον επεξηγηματικό τίτλο The Gatherer, με τη συμμετοχή αρκετών εξεχόντων μουσικών (βλ. Aidan Baker. CHVE κ.α.), η μουσική της ανοίγει σαν βεντάλια ηχοχρωμάτων. Ο λυρισμός τους γίνεται πιο σκοτεινός και οι ατμόσφαιρες πιο πολυσχιδείς από ό,τι μας είχαν συνηθίσει στις παλαιότερές τους δουλειές. Εντούτοις, η ταυτότητα της μπάντας παραμένει ανεξίτηλη και αυτό οφείλεται στην αναζήτηση ομόηχων ερωταποκρίσεων όλων των ομοτράπεζων μουσικών. Το The Gatherer είναι ένας λαβύρινθος με πολλούς παίκτες και παίκτριες, με τον μίτο της Αριάδνης να περιμένει τις ακροάσεις του για να βρεθεί η λύση του.

Loke Rahbek – City Of Women (editions mego)

Είναι ένα σκοτάδι που δεν τα βάφει όλα μαύρα. Καταλαμβάνει τον χώρο που του αναλογεί σαν συννεφιά που κάνει ένα φυσικό τοπίο να φαίνεται από μακριά σαν καμένο. Διεισδύει μέσα μας ως ξέχωρη οντότητα, αλλά αφήνει το στίγμα του στα λεπτά που περνούν. Μας κάνει μα ανασηκώνουμε το βλέμμα για να κοιτάξουμε προσεκτικά τι περνά επικίνδυνα από πάνω μας. Κανένας κίνδυνος όμως δεν ενυπάρχει στο πέρασμά του. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα, καθώς αυτό καλείται να σε προστατέψει από απότομες αναταράξεις συναισθηματικής φόρτισης. Κάθε φορά σε συνταράσσει διαφορετικά για να σε βάλει ξανά στο τέλος σε όρθια θέση.

Στην ερώτηση πώς ηχεί το νέο άλμπουμ του Δανού Loke Rahbek θα απαντούσα με τα παραπάνω λόγια ως την αίσθηση που μου αφήνει κάθε φορά που το ακούω.

9T Antiope – Isthmus (eilean)

Το έργο αυτής της μπάντας το έχουμε επαινέσει ήδη αρκετές φορές και το ντεμπούτο της άλμπουμ φαντάζει σαν μια δουλειά που δεν έχουν να ειπωθούν πολλά παραπάνω. Αρχικά, ο αριθμός των συνθέσεων είναι ο ίδιος με αυτόν των δύο τελευταίων EP τους. Όμοια είναι και η τεχνική που ακολουθούν με τη μίξη field recordings, μονότονων φαινομενικά βιολινισμών και ηλεκτρονικών ηχοτοπίων και της ποιητικής φωνής της Sarah Bigdelli Shamlooo. Το σχήμα εδώ προσπαθεί να ανοίξει λίγο τον ορίζοντα των συνθέσεών της, με το αποτέλεσμα όμως να μη διαφέρει σχεδόν καθόλου με αυτό της προηγούμενης φετινής τους κυκλοφορίας.

Όσο το άλμπουμ προχωρά, καταλαβαίνεις ότι το όλο άκουσμα έχει τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του, μιας και οι 9TA δοκιμάζουν, ως συνήθως, κάτι το σχεδόν πρωτοποριακό με τον συγκερασμό μητροπολιτικού θορύβου και απόκρυφου λυρισμού. Στο τέλος το “Telophase” αφήνει μια αίσθηση σωτηρίας διαθέτοντας την πιο εύηχη μελωδία του άλμπουμ και έχοντας τα κύματα να κατευθύνουν τις όποιες υπαρξιακές αναζητήσεις μας προς μια άγνωστη τρύπα.

Μπάμπης Κολτράνης

Zenjungle – Siavash Amini & Matt Finney – øjeRum

Zenjungle – We Are Not Here (midira)

zenjungle.werenothere.againstthesilence

Ξύπνημα μετά από εφιάλτη. Ένα ξυπνητήρι σε αργή ταχύτητα καλεί τα πάντα σε κίνηση. Εδώ η μουσική δεν περιγράφει λιακάδα, αλλά την ασημαντότητα της καθώς κάθε παρουσία υπό το φως της είναι σχετική. Η απουσία όμως παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Απουσία στιγμών, προσώπων, ευκαιριών, δυνατοτήτων και εν τέλει των ίδιων μας των εαυτών. Η όξυνση αυτής της πραγματικότητας συναντιέται στα πρόσωπα των “ξένων” που φέτος δεν κοσμούν τα πρωτοσέλιδα, άρα δεν υπάρχουν, δεν είναι εδώ.

Κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα και ότι μένει είναι η αδυναμία να αφήσουν οι σκιές μας κάτι παραπάνω από σκόνη. Όλα σε κύκλους μέχρι αυτοί να σπάσουν απότομα, όπως συμβαίνει με κάθε γλυκό θόρυβο, με κάθε γλυκιά νότα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Siavash Amini & Matt Finney – Familial Rot (Umor Rex rec.)

SIAVASHAMINI.familyrot.againstthesilence

“If you’re gonna hold my hand i could take a life like this i could feel at easy for a little while”

Καλούμαστε να βαδίσουμε μέσα σε τέσσερις αυθόρμητες διαδρομές όπου μια σύντομη ιστορία αρχίζει να αναδύεται για την καθεμία. Διαδρομές γεμάτες με φαντάσματα του πρόσφατου παρελθόντος αλλά και μια ειδυλλιακή οικογενειακή σκηνή καταρρέει ήσυχα και θολά στο βάθος. Ολόκληρο το καλοκαίρι μας βυθίζει γρήγορα, αλλά απαλά, με θέα μια μακρινή λάμψη και μια δελεαστική αίσθηση για τα επικείμενα προβλήματα. Τα φαντάσματα της ποίησης αντηχούν προς τα έξω και μια χαλάρωση που προσπαθεί να φανεί ώρες αργότερα πάνω σε πλεούμενες τύψεις μεταφέρουν σιωπηλές αποσκευές. Πριν σβήσουν τα φώτα, ξεσπά στη ζωή για μια τελευταία φορά, ένας παλμός υπέρβασης των αισθήσεων. Και ξαφνικά μια τελική θλίψη αποσυναρμολογεί το σώμα και το μυαλό σαν ένα φύσημα πριν την ανυπαρξία.

“You had your back turned and I just watched you for a minute… That was the last time anything was ever okay”

Αν ήδη ξέρετε τι να περιμένετε από τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες, μάλλον κάνετε λάθος. Μια δουλειά τακτοποιημένη και διάχυτη, προφανή και διφορούμενη, δυνατή και ήσυχη, πολύπλοκη και λεπτή καλύπτει όλο το φάσμα. Η συνένωση της μουσικής με την ποίηση μας βουτά στην εξαιρετικά εκλεπτυσμένη μελαγχολία τους.

 

 

Kat

 

øjeRum – Væv (eilean rec.)

Væv.againstthesilence

Υπάρχουν δίσκοι που μιλάνε από μόνοι τους ξεκάθαρα. Τα επίθετα και οι προσδιορισμοί χάνουν το νόημα τους, καθώς το μελωδικό αεράκι τα ανοίγει σαν ξεχαρβαλωμένα παράθυρα και όλα φαντάζουν αιώνια. Ο νέος δίσκος του Δανού αυτού μουσικού έχει κάτι από τη νωθρότητα του Αυγούστου. Επαναλαμβανόμενα θέματα δημιουργούν ένα ambient feng shui το οποίο ενδείκνυται για ξαπλωμένους παραθεριστές σε ξεχασμένα δωμάτια. Δεν υπάρχει κάτι παραπάνω από μια αμυδρή αμυχή στο χρόνο, δεν υπάρχει καμία απαίτηση για κάτι το εξεζητημένο ή περίπλοκο. Οι ήχοι της είναι εκεί και είτε παραπατάς και πέφτεις μέσα τους αιωρούμεν@ς στο δικό της κόσμο, είτε τους προσπερνάς βαδίζοντας σε άλλα μέρη που η μουσική ορίζει. Προσωπικά τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της πρώτης επιλογής.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Offthesky – Mika Vainio – Lawrence English

Offthesky – Silent Went The Sea (eilean)

offthesky.2016.againstthesilence

Από την Eilean Rec. κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ του Offthesky με τίτλο Silent Went the Sea. Σε αυτά τα οκτώ προσεκτικά κατασκευασμένα ηχοτόπια ενσωματώνονται βιολιά από την Αnna Hess και Julie Slater, βιολοντσέλα από Maggie Thompson, Danny Norbury και Jiah Shin, φωνητικά του Shilpi Gupta, κρουστά του Brian Archinal (water Instrument, vibes, bowed crotales), τα οποία όλα χρησιμεύουν για να ενισχύσουν την εξαιρετικά πλούσια και οργανική αίσθηση της εγγραφής, ώστε να δημιουργηθεί κάτι εντελώς καθηλωτικό και ταξιδιάρικο.

Ομορφιά, δέος, αίσθηση μυστηρίου, προαίσθημα μελαγχολίας της αδιαφάνειας και σεβασμός για την τεράστια δύναμη ενός απέραντου ωκεανού που κρύβει αόρατους κινητήρες και σκιερά μεγαθήρια στο σκοτεινό και απύθμενο βάθος του. Μια θάλασσα που μόνο στην φαντασία μας είναι ήρεμη. Μια μουσική απόσταξη από μια έντονη εμπειρία, στέκεται στιγμιαία ήσυχη πριν από μια δυνατή φυγή. Η θάλασσα είναι σιωπηλή για άλλη μια φορά…

 


 

Kat

 

Mika VainioMannerlaatta (iDEAL)

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Κοιτάζοντας την ιστορία γύρω από την ταινία του Mika Taanila της οποίας το soundtrack είναι αυτός εδώ ο δίσκος, καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για ένα συμβατικό έργο τέχνης. Ουσιαστικά το Mannerlaata (στα αγγλικά Tectonic Plate) είναι μια ταινία που γυρίστηκε χωρίς φιλμ (!), βασισμένη σε πειραματισμούς με τη χρήση σκιών, φωτοτυπιών κ.α.. Το σενάριο είναι σαφές, αλλά οι αναγνώσεις του πολλαπλές. Υπάρχει μια ροή στίχων του Harry Salmenniemi χωρίς να συνοδεύονται από κάτι άλλο και εικόνες ακολουθούν ένα δικό τους ρυθμό που περιγράφουν τη σκοτεινή πλευρά των αεροπορικών ταξιδιών, της σωματικής εξάντλησης, των αυστηρών εντολών και της χαοτικότητας των αισθήσεων την ώρα της πτήσης.

Φανταστείτε τώρα όλα αυτά, τα οποία βασίζονται πάνω στο κίνημα του Λετρισμού που γέννησε το καταστασιακό ρεύμα, αποτυπωμένα σε μουσική και με αυτόν τον τόπο θα προσεγγίσετε ευκολότερα το συγκεκριμένο υλικό του Mika Vainio. Υπάρχει ολούθε η λογική της cut-up τεχνικής σε βαθμό να έχουμε ουσιαστικά μη-συνθέσεις, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει μια τέτοια συνοχή που κάθε παύση την ώρα της ακρόασης προκαλεί ρήξη στο όλο μουσικό κλίμα της αφαιρετικής αποσύνθεσης. Δυστυχώς δεν έχουμε στη διάθεση μας την ταινία ώστε να απολαύσουμε πλήρως την εμπειρία του Maanerlaataa, οπότε μας μένουν οι δικές μας εικόνες και εμπειρίες από ταξίδια με αεροπλάνο, οι οποίες σίγουρα δεν είναι και λίγες.

 


 

Lawrence English – Approaching Nothing (baskaru)

lawrenceenglish.baskaru.againstthesilence.com

Δεν είναι απλώς όλα μουσική, αλλά επίσης και το τίποτα που μας περιβάλλει. Ένα τίποτα σχεδόν απλανές, γεμάτο όμως άνισους ήχους τους οποίους συνήθως αφήνουμε να πέσουν από τα σκαλιά που οδηγούν στην πύλη της μνήμης. Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη μουσική που αφορά αποκλειστικά την ηχογράφηση εξωτερικών ήχων και εδώ έχουμε ένα ολοκαίνουργιο δείγμα του. Ο Lawrence English βασισμένος στις ηχογραφήσεις του Luc Ferrari το καλοκαίρι του 1967 από το μέρος Vela Luka της Κροατίας όπου έκανε διακοπές, μετέβη εκεί το φθινόπωρο του 2013 για να ξαναπιάσει το νήμα της ροής της καθημερινότητας. Για την ακρίβεια, χωρίς περαιτέρω επεξεργασία ακούμε οτιδήποτε περιβάλλει μια ημέρα σε ένα μακρινό μέρος, με μια ξένη γλώσσα να διαπερνά ένα πλήθος ανερμάτιστων, αλλά και τόσο γλυκών ήχων. Όλα αυτά παραπέμπουν και σε δικές μας αναμνήσεις από ξεχασμένα, ίσως, μέρη και αυτό είναι που κάνει το έργο αυτό επιτυχημένο. Δεν μιλάμε για ένα έργο που σπάει μουσικά στεγανά κάποιας παράδοσης, μιας και εδώ απλά δεν υπάρχουν καν στεγανά και απλά επιστρέφουμε ουσιαστικά στο σημείο που άρχισαν όλα. Εκεί που η ίδια η σιωπή αφουγκράζεται το οτιδήποτε γύρω της.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Saenïnvey – Dag Rosenqvist – Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo

SaenïnveyThe Path (eilean)

Saenïnvey.againstthesilence.com

Μια ομίχλη πάντα χωρίζει το ορατό από το αόρατο, τη φαντασία από την πραγματικότητα, το πνεύμα από την ύλη. Όσο καθηλώνει τις αισθήσεις τόσο δίνει μια αίσθηση ότι όλα είναι δυνατά. Εδώ ο συμβολισμός στο εξώφυλλο του ντεμπούτου του Yves-Gaël Jacak αναφέρεται στη θολή απόσταση μεταξύ καθαρού ήχου και άγνωστου θορύβου, συγκεκριμένου πόλου και αφηρημένης σκέψης, ακόμη και μεταξύ των δυο χωρών, Γαλλίας και Βιετνάμ, στις οποίες διαμένει ο δημιουργός. Υπάρχει μια συνεχής απορία από ποιά όργανα, τα οποία ο ίδιος έχει συναρμολογήσει, βγαίνουν αυτοί οι εσωτερικοί ήχοι. Στο τέλος αφήνουν μια τέτοιας υφής ένταση με τη συνοδεία ήχων μιας στιγματισμένης βροχής, όπου κάθε απορία και τελικά κάθε απόσταση παραμερίζεται μένοντας ασκιαγράφητη. Η γοητεία είναι στο ερώτημα, όχι στις σίγουρες απαντήσεις.

 

 

Dag RosenqvistThe Elephant (Dronarivm)

dagrosenqvist.againstthesilence

Υπάρχει η μελαγχολία στη μουσική που φαίνεται με γυμνό μάτι και αυτή που σε αφήνει στο τέλος γυμνό χωρίς να το περιμένεις. Ο Δανός Dag Rosenqvist στο νέο του δίσκο διαλέγει να ταχθεί αναφανδόν στη δεύτερη προαναφερθείσα κατηγορία. Καταρχάς παίζει σε τέτοιο βαθμό με την αυξομείωση των εντάσεων που ανά στιγμές σε πιάνει ένα συναισθηματικό σύγκρυο. Φανταστείτε πώς είναι να ακούς ορισμένα μέρη κομματιών όπου υπάρχει σχεδόν απόλυτη σιωπή και άλλα όπου το ηχητικό σύστημα είναι έτοιμο να εκραγεί. Κοινή γραμμή βεβαίως όλων αυτών είναι οι σκοτεινές μελωδίες οι οποίες διαπερνούν όλο το υλικό του δίσκου. Αυτές είτε αναδύονται στην επιφάνεια σαν γιγάντιο θαλάσσιο θηλαστικό , είτε κρύβονται κάπου μυστικά πριν εξαπολύσουν την επίθεση τους. Επειδή όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ambient δίσκο, οι μελωδίες τείνουν να παίρνουν μια ύπουλη και επικίνδυνη ροπή και στο τέλος πραγματικά σου μένει ένα βάρος το οποίο δεν οφείλεται στη καθαυτή βαρύτητα των ήχων, αλλά στη βαριά ανάσα που αφήνουν οι πλούσιες συνθέσεις του.

 

 

Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo – Aithein (karl records)

 Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo.againstthesilence

Μερικές φορές προσπαθούμε να βρούμε ένα κρυφό νόημα πίσω από ορχηστρικούς δίσκους με μεγάλα κομμάτια, ενώ τελικά έχουμε να κάνουμε απλώς με ευκαιριακές συνευρέσεις μουσικών που ψάχνουν κάτι νέο στη μουσική τους διαδρομή. Βέβαια δεν ξέρω αν έχει μείνει κάτι ανεξερεύνητο πρωτίστως από τον Oren Ambarchi και δευτερευόντως από τους Stefano Pilia, μπασίστα των Zu, και Massimo Pupillo συμπαίκτη μεταξύ άλλων του Mike Watt και Andrea Belfi. Το Aithein πέρα από το πλούσιο βιογραφικό των συντελεστών του όσον αφορά τις συμμετοχές σε δίσκους και σε πλήθος συνεργασιών, αξίζει ως αυτό που είναι. Πιο συγκεκριμένα έχουμε μια ζωντανή καταγραφή των δυνατοτήτων ενός τρίο το οποίο κινείται από τη μια με στρατηγική ακρίβεια και από την άλλη ψηλαφεί το άγνωστο ως προς το που θέλει να καταλήξει μουσικά. Αν το “Burn” στην πρώτη πλευρά είναι απλώς η κατάνυξη πριν το ξέσπασμα, το “Shine” αποτυπώνει μια μπάντα με επικίνδυνα ανοικτούς ορίζοντες. Το Aithein είναι από τους σπάνιους ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους πειραματικής μουσικής που σε κάθε ακρόαση ανακαλύπτεις κάτι διαφορετικό και που σε κανένα σημείο δεν σε αφήνει αδιάφορ@.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Lilly Joel – Jonathan Kawchuck – Jacob Kirkegaard

Lilly Joel – What Lies In The Sea (sub rosa)

Οι νύχτες στη μεγάλη πόλη. Με τις γραμμές ξεχασμένων φώτων να τις ορίζουν, σαν ευχές που έμειναν ξεκρέμαστες. Η απόλυτη ησυχία είναι ένα ανεκπλήρωτο όνειρο. Για την ακρίβεια κάθε απολυτότητα έρχεται να συντριβεί σε ένα κυκεώνα αλληλοσυγκρουόμενων επιθυμιών και αναπάντεχων συμπτώσεων. Κάθε παράθυρο στο οποίο αχνοφαίνεται ένα φως κρύβει μια ιστορία. Μια απόδειξη πως τίποτα δεν ορίστηκε για να βαδίζει με σταθερά βήματα σε ίσιες γραμμές. Στίχοι σχεδόν ποιημάτων από μια μακρινή χώρα συνοδεύονται από μεταμεσονύκτιους αυτοσχεδιασμούς. Μια θηλυκή φωνή δίνει πνοή στο χάος. Το απόλυτο στην τήρηση της ισορροπίας μεταξύ σιωπής, ήχων και έμπνευσης μπορεί να μην επιτυγχάνεται, αλλά η αίσθηση της τρυφερότητας που χαρακτηρίζει τις μικρές ώρες κάθε νύχτας αποτυπώνεται ιδανικά σε κάθε σύνθεση που τολμά να σαγηνευτεί από αυτήν. Όπως ακριβώς εδώ. Ίσως και παντού.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Jonathan Kawchuck – North (eilean records)

Κυκλοφόρησε από την eilean records το νέο άλμπουμ του Jonathan Kawchuk με τίτλο North. Ο Καναδός αυτός πειραματιστής έχει συνεργαστεί με διάφορους όπως ο Ben Frost και ο Nico Muhly και αυτή είναι  πρώτη του προσωπική κατάθεση. Το αποτέλεσμα εμφανίζεται ως ένα παράξενο και αποξενωμένο ταξίδι που ξεκινά από το μυαλό του μουσικού. Τα κομμάτια ακούγονται σαν μια κλασική παλιά μουσική βγαλμένη από γδαρμένα ηχεία. Χρησιμοποιήθηκαν αρκετά μέσα για να παραχθούν αυτοί οι ύμνοι, αλλά το πιάνο σίγουρα δίνει ένα ξεχωριστό μελωδικό τόνο. Μπορεί να υπάρχει η καθαρή εικόνα του χειμώνα, η χαμηλή θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τα γκρι τοπία, και ο ψυχρός αέρας, αλλά μέσα μας φωλιάζει μια φωτεινή ζεστασιά μετά από κάθε ακρόαση του North.

 

 

Kat

 

Jacob Kirkeggard – Arc (holotype editions)

Σαν τους πλανήτες που κινούνται αργά ανάμεσα σε χαμένα άστρα και όνειρα που τρέχουν με ταχύτητα φωτός, πλανιούνται ήχοι, πρόσωπα και συναισθήματα. Σχεδόν ποτέ δεν συναντιούνται με τις πορείες τους να φαντάζουν προκαθορισμένες. Όταν όμως συμβεί να ξεφύγει κάτι από τον αιώνιο ρυθμό που το διακατέχει, τα μάγια σπάνε και  σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Πώς αλλιώς θα ερχόταν η λύτρωση; Η πυρά υποδηλώνει το πέρασμα σε μια νέα αιωνιότητα, άγνωστη από τα πριν, σαν μια ιστορία που θα γίνει στο μέλλον μύθος. Καμιά καταστροφή δεν έρχεται με άδεια χέρια για το καταιγιστικό αύριο. Καμιά μουσική δεν μένει στάσιμη όσο τη ζεις μέσα σου. Όλα συνεχίζουν να ρέουν ακόμη και μετά το οποιοδήποτε τέλος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης