Lake Mary – Koda/Zhalih – Inrushes (eilean rec.)

Lake Mary – Koda (eilean rec.)

Στις ακουστικές κυκλοφορίες η θετική κριτική είθισται να στρέφεται γύρω από την αποδέσμευση της φαντασίας του ακροατή από τη θεματική οριοθέτηση που αναπόφευκτα συνεπάγεται η ύπαρξη στίχου, ενώ η αρνητική κριτική αποδίδει την επιλογή αυτή σε αδυναμία λεκτικής έκφρασης του καλλιτέχνη.

Για ακόμα μια φορά θα τραβήξω τη γραμμή στη μέση. Όχι επειδή το να τηρείς ίση απόσταση από κάθε σετ αντιθετικών απόψεων είναι η σωστή “τακτική”, αλλά επειδή λίγες δημιουργίες είναι τόσο μονοδιάστατες ώστε να μπορεί να ανιχνεύσει κανείς σε αυτές μόνο μειονεκτήματα ή μόνο προτερήματα.

Το Koda του Lake Mary (aka Chaz Prymek) μπορεί να λειτουργήσει ως ιδανικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Με συνθέσεις που κυμαίνονται από 3 έως 7 λεπτά και με την επικράτηση της ακουστικής κιθάρας, την οποία ουδόλως απειλούν τα σποραδικά γυναικεία “μουρμουρητά” στο εναρκτήριο “Goya”… Κάθε ένα από αυτά τα κομμάτια ηχούν σαν την αφετηρία μιας σύνθεσης που ακόμα δεν έχει συλληφθεί. Αν ήταν εικόνα, θα μιλούσαμε για το περίγραμμα που φτιάχνει ο σκιτσογράφος πάνω στο χαρτί προκειμένου να θησαυρίσει την ιδέα που αιφνιδιαστικά τον επισκέφθηκε και να την αποθηκεύσει για… αργότερα.

Έχω μείνει με την εντύπωση ότι ο ανεκπλήρωτος αυτός χαρακτήρας των οκτώ κομματιών που απαρτίζουν το Koda είναι ηθελημένος. Σήμερα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τις μουσικές σημειώσεις του Lake Mary και να πάρουμε από αυτές τα ψηφιδωτά που ίσως αποτελέσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα στο μέλλον.

 

 

Zhalih – Inrushes (eilean rec.)

Στην άλλη άκρη του ίδιου καθρέφτη, η Eilean Rec. μάς προσφέρει το Inrushes της Hannah Zhalih, όπου λόγια μελωδικά ειπωμένα στερούνται πλήρους μουσικού στερεώματος.

Κάθε ένα από τα 19 στιγμιότυπα (όπως θα προτιμήσω να τα αποκαλέσω) του Inrushes σβήνουν απότομα και διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς να προλάβουν να αναδείξουν την κεντρική τους σύλληψη παρά μόνο να την υπαινιχθούν. Πρόκειται για ένα μουσικό κλείσιμο του ματιού που έχει μεν τη γοητεία να σου τραβήξει την προσοχή, αλλά δεν διαρκεί αρκετά ώστε να σε καθηλώσει.

Δεδομένου ότι ο δίσκος αποτελείται από ηχογραφήσεις που έλαβαν χώρα μέσα σε χρονικό διάστημα τριών ετών (2014-2017), είναι λογικό να μεταφέρει τη σποραδικότητα της σύλληψής τους σε αυτήν τη κυκλοφορία που τις παρουσιάζει σε εμάς πλέον ως σύνολο. Παρά ταύτα υπάρχουν στιγμές όπως στο σχεδόν δίλεπτο “Mittens” όπου η Hannah μάς προσκαλεί στις εμπνεύσεις της και μας εξομολογείται ότι προέρχεται από την ίδια συμβατική πραγματικότητα με εμάς. Απλώς επιδιώκει να την αναμορφώσει χρησιμοποιώντας πειραματισμό, μετατρέποντας κομμάτια όπως το “My Favorite Things” σε μικρούς λαρυγγισμούς εφάμιλλους μιας ανάμνησης που αδυνατείς να ανακαλέσεις στην ολότητά τους.

 


Lake Mary – Koda (eilean rec.)

When it comes to acoustic releases all positive reviews pivot around the fact that the listener’s imagination isn’t restrained by the bounds set by the artist, thematically speaking. On the other hand, all negative feedback attributes this choice to the artist’s compositional shortcomings.

This won’t be the first time that I choose to draw a line right in the middle. This is not to say that I follow the wide misconception which requires an equal distance from two conflicting views as the best “tactic”. It is a fact that only so little artistic creations are truly one-dimensional, presenting just pros or cons.

Koda by Lake Mary (aka Chaz Prymek) can be set as an exceptional example of the aforementioned phenomenon. With compositions extending from 3 to 7 minutes and with the pure dominance of the acoustic guitar which is by no means disrupted by the sporadic female “murmurs” on the beginning of Goya, which marks the album’s start. Each and everyone of the tracks sounds like the starting post of another composition yet to be conceived. If it were a picture, we would be looking at the outline on a sketcher’s paper, the one carefully drawn in order to encapsulate a sudden idea until later…

I’m left with the impression that this aura of the incomplete is deliberately set to characterize the eight tracks that comprise Koda. Today is the day that we get to listen to Lake Mary’s music notes and extract from them the pieces that may form a completed image in the future.

Zhalih – Inrushes (eilean rec.)

On the other side of the exact same mirror, Eilean Rec. give us Hannah Zhalih’s Inrushes in which lyrics exquisitely sung lack the support of a sturdy compositional footing.

Each one of the 19 music snapshots (as I’ll take the liberty of calling them) of Inrushes give way to one another in a manner that leaves little behind with regards to each song’s main theme – a component of which we only get hints instead of a full representation. It’s a musical blink of the eye that has the charm to draw your attention but lacks the duration that would enchant you.

Given the fact that this album consists of recordings fulfilled during a period of three years (2014-2017) one can find it completely logical that the sporadic nature of the songs’ completion was inevitably passed on this album as a whole. Despite this fact, there comes a time when in a song like the 2-minute “Mittens” Hannah invites us to the realm of her inspirations and confesses that their root is set on conventional everyday life. However, it’s apparent that she strives to reshape them with the use of experimentation in a way that transforms a song such as “My Favorite Things” to a series of short yodel that in my mind equal to a distant memory which you are unable to fully recall.

 

Victoria L./Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

Against The Silence VII

 

Υπήρξε μια εποχή που η τζίφρα κάτω δεξιά στην πίσω πλευρά του δίσκου ή cd υποδήλωνε το τι περίπου θα ακούσεις. Αυτό βέβαια ποτέ δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενες, αλλά το θέμα ήταν ότι σου μάθαινε τον τρόπο να ψάχνεις και ουσιαστικά να ακούς με ανοιχτόμυαλο τρόπο την μουσική. Αυτό συνέβαινε γιατί πολύ απλά όλο αυτό βασιζόταν στο ψάξιμο και την ακρόαση αυτών που κρύβονταν πίσω από τα εν λόγω label. Οι εποχές μπορεί να αλλάζουν με κεκτημένη ταχύτητα, αλλά ο τρόπος αυτός παραμένει ο ίδιος γιατί βασίζεται στην πρωτόλεια ανάγκη ενός ή μιας να μοιραστεί την μουσική που αγαπά. Αυτό πράττουμε από τότε που εμφανιστήκαμε ως ομάδα, αυτό πράττουν και τα ανεξάρτητα δισκογραφικά label, οπότε μια συλλογή που θα βασιζόταν στις δικές τους δυνάμεις ήταν μια φυσική έκβαση. Ευχαριστούμε θερμά τα συγκεκριμένα label που συνεισέφεραν στην ολοκλήρωση της αρχικής μας ιδέας και ελπίζουμε να συνεχίσουν το όμορφο ταξίδι τους που σε αυτό το σημείο μαζί μοιραζόμαστε!

There was a time when the signature down on the right at the back side of an album or cd would suggest about what you were about to listen to. That of course would never turn out to be exactly what you expected, but the thing was that it would show you how to browse and essentially listen to music in an open- minded way. That was the case simply because the whole thing was a function of browsing and listening to what was lying behind the labels in question. The seasons may well change at a fix speed, yet this way remains unchanged, for it is based on one’s vital need to share the music they love. This is what we’ ve been doing since we first emerged as a group, so do the independent record labels, thus a compilation based on their own forces was no more than a natural outcome. We cordially thank the labels which contributed to the fulfillment of our original concept and we hope that they will keep their beautiful trip at this point of which we have come to join!

 

01 The Prairie Lines – Sunset Scanners (Eilean Rec.)

02 Andrea Belfi – Vano (IIKKI)

03 Tatu Rönkkö – Olio (Sonic Pieces)

04 Thomey Bors – Haberia (Logarithm/previously unreleased)

05 Πέρα Στα Όρη – Το Ξινό Νερό (Numb Capsule Records/previously unreleased)

06 Nicolas Wiese – Expediency Atavism (Karlrecords)

07 A-Sun Amissa – The Black Path (Gizeh Records/previously unreleased)

08 Light Of The Morning Star – Nocta (Iron Bonehead)

09 Phantom Winter – Frostcoven (Golden Antenna)

 

 

artwork made by Phren Reaux
translation in English by Foteini Tsalouhou/Μετάφραση του κειμένου στα Αγγλικά από την Φωτεινή Τσαλούχου

A-Sun Amissa – Loke Rahbek – 9T Antiope

A-Sun Amissa – The Gatherer (consouling sounds)

Η συγκεκριμένη μπάντα, αν και είχε μια ακαθόριστη σύνθεση, κατείχε ανέκαθεν έναν σαφή προσανατολισμό προς μια μετά-GYBE αισθητική. Στον νέο της δίσκο με τον επεξηγηματικό τίτλο The Gatherer, με τη συμμετοχή αρκετών εξεχόντων μουσικών (βλ. Aidan Baker. CHVE κ.α.), η μουσική της ανοίγει σαν βεντάλια ηχοχρωμάτων. Ο λυρισμός τους γίνεται πιο σκοτεινός και οι ατμόσφαιρες πιο πολυσχιδείς από ό,τι μας είχαν συνηθίσει στις παλαιότερές τους δουλειές. Εντούτοις, η ταυτότητα της μπάντας παραμένει ανεξίτηλη και αυτό οφείλεται στην αναζήτηση ομόηχων ερωταποκρίσεων όλων των ομοτράπεζων μουσικών. Το The Gatherer είναι ένας λαβύρινθος με πολλούς παίκτες και παίκτριες, με τον μίτο της Αριάδνης να περιμένει τις ακροάσεις του για να βρεθεί η λύση του.

Loke Rahbek – City Of Women (editions mego)

Είναι ένα σκοτάδι που δεν τα βάφει όλα μαύρα. Καταλαμβάνει τον χώρο που του αναλογεί σαν συννεφιά που κάνει ένα φυσικό τοπίο να φαίνεται από μακριά σαν καμένο. Διεισδύει μέσα μας ως ξέχωρη οντότητα, αλλά αφήνει το στίγμα του στα λεπτά που περνούν. Μας κάνει μα ανασηκώνουμε το βλέμμα για να κοιτάξουμε προσεκτικά τι περνά επικίνδυνα από πάνω μας. Κανένας κίνδυνος όμως δεν ενυπάρχει στο πέρασμά του. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα, καθώς αυτό καλείται να σε προστατέψει από απότομες αναταράξεις συναισθηματικής φόρτισης. Κάθε φορά σε συνταράσσει διαφορετικά για να σε βάλει ξανά στο τέλος σε όρθια θέση.

Στην ερώτηση πώς ηχεί το νέο άλμπουμ του Δανού Loke Rahbek θα απαντούσα με τα παραπάνω λόγια ως την αίσθηση που μου αφήνει κάθε φορά που το ακούω.

9T Antiope – Isthmus (eilean)

Το έργο αυτής της μπάντας το έχουμε επαινέσει ήδη αρκετές φορές και το ντεμπούτο της άλμπουμ φαντάζει σαν μια δουλειά που δεν έχουν να ειπωθούν πολλά παραπάνω. Αρχικά, ο αριθμός των συνθέσεων είναι ο ίδιος με αυτόν των δύο τελευταίων EP τους. Όμοια είναι και η τεχνική που ακολουθούν με τη μίξη field recordings, μονότονων φαινομενικά βιολινισμών και ηλεκτρονικών ηχοτοπίων και της ποιητικής φωνής της Sarah Bigdelli Shamlooo. Το σχήμα εδώ προσπαθεί να ανοίξει λίγο τον ορίζοντα των συνθέσεών της, με το αποτέλεσμα όμως να μη διαφέρει σχεδόν καθόλου με αυτό της προηγούμενης φετινής τους κυκλοφορίας.

Όσο το άλμπουμ προχωρά, καταλαβαίνεις ότι το όλο άκουσμα έχει τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του, μιας και οι 9TA δοκιμάζουν, ως συνήθως, κάτι το σχεδόν πρωτοποριακό με τον συγκερασμό μητροπολιτικού θορύβου και απόκρυφου λυρισμού. Στο τέλος το “Telophase” αφήνει μια αίσθηση σωτηρίας διαθέτοντας την πιο εύηχη μελωδία του άλμπουμ και έχοντας τα κύματα να κατευθύνουν τις όποιες υπαρξιακές αναζητήσεις μας προς μια άγνωστη τρύπα.

Μπάμπης Κολτράνης

Zenjungle – Siavash Amini & Matt Finney – øjeRum

Zenjungle – We Are Not Here (midira)

zenjungle.werenothere.againstthesilence

Ξύπνημα μετά από εφιάλτη. Ένα ξυπνητήρι σε αργή ταχύτητα καλεί τα πάντα σε κίνηση. Εδώ η μουσική δεν περιγράφει λιακάδα, αλλά την ασημαντότητα της καθώς κάθε παρουσία υπό το φως της είναι σχετική. Η απουσία όμως παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Απουσία στιγμών, προσώπων, ευκαιριών, δυνατοτήτων και εν τέλει των ίδιων μας των εαυτών. Η όξυνση αυτής της πραγματικότητας συναντιέται στα πρόσωπα των “ξένων” που φέτος δεν κοσμούν τα πρωτοσέλιδα, άρα δεν υπάρχουν, δεν είναι εδώ.

Κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα και ότι μένει είναι η αδυναμία να αφήσουν οι σκιές μας κάτι παραπάνω από σκόνη. Όλα σε κύκλους μέχρι αυτοί να σπάσουν απότομα, όπως συμβαίνει με κάθε γλυκό θόρυβο, με κάθε γλυκιά νότα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Siavash Amini & Matt Finney – Familial Rot (Umor Rex rec.)

SIAVASHAMINI.familyrot.againstthesilence

“If you’re gonna hold my hand i could take a life like this i could feel at easy for a little while”

Καλούμαστε να βαδίσουμε μέσα σε τέσσερις αυθόρμητες διαδρομές όπου μια σύντομη ιστορία αρχίζει να αναδύεται για την καθεμία. Διαδρομές γεμάτες με φαντάσματα του πρόσφατου παρελθόντος αλλά και μια ειδυλλιακή οικογενειακή σκηνή καταρρέει ήσυχα και θολά στο βάθος. Ολόκληρο το καλοκαίρι μας βυθίζει γρήγορα, αλλά απαλά, με θέα μια μακρινή λάμψη και μια δελεαστική αίσθηση για τα επικείμενα προβλήματα. Τα φαντάσματα της ποίησης αντηχούν προς τα έξω και μια χαλάρωση που προσπαθεί να φανεί ώρες αργότερα πάνω σε πλεούμενες τύψεις μεταφέρουν σιωπηλές αποσκευές. Πριν σβήσουν τα φώτα, ξεσπά στη ζωή για μια τελευταία φορά, ένας παλμός υπέρβασης των αισθήσεων. Και ξαφνικά μια τελική θλίψη αποσυναρμολογεί το σώμα και το μυαλό σαν ένα φύσημα πριν την ανυπαρξία.

“You had your back turned and I just watched you for a minute… That was the last time anything was ever okay”

Αν ήδη ξέρετε τι να περιμένετε από τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες, μάλλον κάνετε λάθος. Μια δουλειά τακτοποιημένη και διάχυτη, προφανή και διφορούμενη, δυνατή και ήσυχη, πολύπλοκη και λεπτή καλύπτει όλο το φάσμα. Η συνένωση της μουσικής με την ποίηση μας βουτά στην εξαιρετικά εκλεπτυσμένη μελαγχολία τους.

 

 

Kat

 

øjeRum – Væv (eilean rec./name your price)

Væv.againstthesilence

Υπάρχουν δίσκοι που μιλάνε από μόνοι τους ξεκάθαρα. Τα επίθετα και οι προσδιορισμοί χάνουν το νόημα τους, καθώς το μελωδικό αεράκι τα ανοίγει σαν ξεχαρβαλωμένα παράθυρα και όλα φαντάζουν αιώνια. Ο νέος δίσκος του Δανού αυτού μουσικού έχει κάτι από τη νωθρότητα του Αυγούστου. Επαναλαμβανόμενα θέματα δημιουργούν ένα ambient feng shui το οποίο ενδείκνυται για ξαπλωμένους παραθεριστές σε ξεχασμένα δωμάτια. Δεν υπάρχει κάτι παραπάνω από μια αμυδρή αμυχή στο χρόνο, δεν υπάρχει καμία απαίτηση για κάτι το εξεζητημένο ή περίπλοκο. Οι ήχοι της είναι εκεί και είτε παραπατάς και πέφτεις μέσα τους αιωρούμεν@ς στο δικό της κόσμο, είτε τους προσπερνάς βαδίζοντας σε άλλα μέρη που η μουσική ορίζει. Προσωπικά τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της πρώτης επιλογής.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Offthesky – Mika Vainio – Lawrence English

Offthesky – Silent Went The Sea (eilean)

offthesky.2016.againstthesilence

Από την Eilean Rec. κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ του Offthesky με τίτλο Silent Went the Sea. Σε αυτά τα οκτώ προσεκτικά κατασκευασμένα ηχοτόπια ενσωματώνονται βιολιά από την Αnna Hess και Julie Slater, βιολοντσέλα από Maggie Thompson, Danny Norbury και Jiah Shin, φωνητικά του Shilpi Gupta, κρουστά του Brian Archinal (water Instrument, vibes, bowed crotales), τα οποία όλα χρησιμεύουν για να ενισχύσουν την εξαιρετικά πλούσια και οργανική αίσθηση της εγγραφής, ώστε να δημιουργηθεί κάτι εντελώς καθηλωτικό και ταξιδιάρικο.

Ομορφιά, δέος, αίσθηση μυστηρίου, προαίσθημα μελαγχολίας της αδιαφάνειας και σεβασμός για την τεράστια δύναμη ενός απέραντου ωκεανού που κρύβει αόρατους κινητήρες και σκιερά μεγαθήρια στο σκοτεινό και απύθμενο βάθος του. Μια θάλασσα που μόνο στην φαντασία μας είναι ήρεμη. Μια μουσική απόσταξη από μια έντονη εμπειρία, στέκεται στιγμιαία ήσυχη πριν από μια δυνατή φυγή. Η θάλασσα είναι σιωπηλή για άλλη μια φορά…

 


 

Kat

 

Mika VainioMannerlaatta (iDEAL)

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Κοιτάζοντας την ιστορία γύρω από την ταινία του Mika Taanila της οποίας το soundtrack είναι αυτός εδώ ο δίσκος, καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για ένα συμβατικό έργο τέχνης. Ουσιαστικά το Mannerlaata (στα αγγλικά Tectonic Plate) είναι μια ταινία που γυρίστηκε χωρίς φιλμ (!), βασισμένη σε πειραματισμούς με τη χρήση σκιών, φωτοτυπιών κ.α.. Το σενάριο είναι σαφές, αλλά οι αναγνώσεις του πολλαπλές. Υπάρχει μια ροή στίχων του Harry Salmenniemi χωρίς να συνοδεύονται από κάτι άλλο και εικόνες ακολουθούν ένα δικό τους ρυθμό που περιγράφουν τη σκοτεινή πλευρά των αεροπορικών ταξιδιών, της σωματικής εξάντλησης, των αυστηρών εντολών και της χαοτικότητας των αισθήσεων την ώρα της πτήσης.

Φανταστείτε τώρα όλα αυτά, τα οποία βασίζονται πάνω στο κίνημα του Λετρισμού που γέννησε το καταστασιακό ρεύμα, αποτυπωμένα σε μουσική και με αυτόν τον τόπο θα προσεγγίσετε ευκολότερα το συγκεκριμένο υλικό του Mika Vainio. Υπάρχει ολούθε η λογική της cut-up τεχνικής σε βαθμό να έχουμε ουσιαστικά μη-συνθέσεις, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει μια τέτοια συνοχή που κάθε παύση την ώρα της ακρόασης προκαλεί ρήξη στο όλο μουσικό κλίμα της αφαιρετικής αποσύνθεσης. Δυστυχώς δεν έχουμε στη διάθεση μας την ταινία ώστε να απολαύσουμε πλήρως την εμπειρία του Maanerlaataa, οπότε μας μένουν οι δικές μας εικόνες και εμπειρίες από ταξίδια με αεροπλάνο, οι οποίες σίγουρα δεν είναι και λίγες.

 


 

Lawrence English – Approaching Nothing (baskaru)

lawrenceenglish.baskaru.againstthesilence.com

Δεν είναι απλώς όλα μουσική, αλλά επίσης και το τίποτα που μας περιβάλλει. Ένα τίποτα σχεδόν απλανές, γεμάτο όμως άνισους ήχους τους οποίους συνήθως αφήνουμε να πέσουν από τα σκαλιά που οδηγούν στην πύλη της μνήμης. Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη μουσική που αφορά αποκλειστικά την ηχογράφηση εξωτερικών ήχων και εδώ έχουμε ένα ολοκαίνουργιο δείγμα του. Ο Lawrence English βασισμένος στις ηχογραφήσεις του Luc Ferrari το καλοκαίρι του 1967 από το μέρος Vela Luka της Κροατίας όπου έκανε διακοπές, μετέβη εκεί το φθινόπωρο του 2013 για να ξαναπιάσει το νήμα της ροής της καθημερινότητας. Για την ακρίβεια, χωρίς περαιτέρω επεξεργασία ακούμε οτιδήποτε περιβάλλει μια ημέρα σε ένα μακρινό μέρος, με μια ξένη γλώσσα να διαπερνά ένα πλήθος ανερμάτιστων, αλλά και τόσο γλυκών ήχων. Όλα αυτά παραπέμπουν και σε δικές μας αναμνήσεις από ξεχασμένα, ίσως, μέρη και αυτό είναι που κάνει το έργο αυτό επιτυχημένο. Δεν μιλάμε για ένα έργο που σπάει μουσικά στεγανά κάποιας παράδοσης, μιας και εδώ απλά δεν υπάρχουν καν στεγανά και απλά επιστρέφουμε ουσιαστικά στο σημείο που άρχισαν όλα. Εκεί που η ίδια η σιωπή αφουγκράζεται το οτιδήποτε γύρω της.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Saenïnvey – Dag Rosenqvist – Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo

SaenïnveyThe Path (eilean)

Saenïnvey.againstthesilence.com

Μια ομίχλη πάντα χωρίζει το ορατό από το αόρατο, τη φαντασία από την πραγματικότητα, το πνεύμα από την ύλη. Όσο καθηλώνει τις αισθήσεις τόσο δίνει μια αίσθηση ότι όλα είναι δυνατά. Εδώ ο συμβολισμός στο εξώφυλλο του ντεμπούτου του Yves-Gaël Jacak αναφέρεται στη θολή απόσταση μεταξύ καθαρού ήχου και άγνωστου θορύβου, συγκεκριμένου πόλου και αφηρημένης σκέψης, ακόμη και μεταξύ των δυο χωρών, Γαλλίας και Βιετνάμ, στις οποίες διαμένει ο δημιουργός. Υπάρχει μια συνεχής απορία από ποιά όργανα, τα οποία ο ίδιος έχει συναρμολογήσει, βγαίνουν αυτοί οι εσωτερικοί ήχοι. Στο τέλος αφήνουν μια τέτοιας υφής ένταση με τη συνοδεία ήχων μιας στιγματισμένης βροχής, όπου κάθε απορία και τελικά κάθε απόσταση παραμερίζεται μένοντας ασκιαγράφητη. Η γοητεία είναι στο ερώτημα, όχι στις σίγουρες απαντήσεις.

 

 

Dag RosenqvistThe Elephant (Dronarivm)

dagrosenqvist.againstthesilence

Υπάρχει η μελαγχολία στη μουσική που φαίνεται με γυμνό μάτι και αυτή που σε αφήνει στο τέλος γυμνό χωρίς να το περιμένεις. Ο Δανός Dag Rosenqvist στο νέο του δίσκο διαλέγει να ταχθεί αναφανδόν στη δεύτερη προαναφερθείσα κατηγορία. Καταρχάς παίζει σε τέτοιο βαθμό με την αυξομείωση των εντάσεων που ανά στιγμές σε πιάνει ένα συναισθηματικό σύγκρυο. Φανταστείτε πώς είναι να ακούς ορισμένα μέρη κομματιών όπου υπάρχει σχεδόν απόλυτη σιωπή και άλλα όπου το ηχητικό σύστημα είναι έτοιμο να εκραγεί. Κοινή γραμμή βεβαίως όλων αυτών είναι οι σκοτεινές μελωδίες οι οποίες διαπερνούν όλο το υλικό του δίσκου. Αυτές είτε αναδύονται στην επιφάνεια σαν γιγάντιο θαλάσσιο θηλαστικό , είτε κρύβονται κάπου μυστικά πριν εξαπολύσουν την επίθεση τους. Επειδή όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ambient δίσκο, οι μελωδίες τείνουν να παίρνουν μια ύπουλη και επικίνδυνη ροπή και στο τέλος πραγματικά σου μένει ένα βάρος το οποίο δεν οφείλεται στη καθαυτή βαρύτητα των ήχων, αλλά στη βαριά ανάσα που αφήνουν οι πλούσιες συνθέσεις του.

 

 

Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo – Aithein (karl records)

 Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo.againstthesilence

Μερικές φορές προσπαθούμε να βρούμε ένα κρυφό νόημα πίσω από ορχηστρικούς δίσκους με μεγάλα κομμάτια, ενώ τελικά έχουμε να κάνουμε απλώς με ευκαιριακές συνευρέσεις μουσικών που ψάχνουν κάτι νέο στη μουσική τους διαδρομή. Βέβαια δεν ξέρω αν έχει μείνει κάτι ανεξερεύνητο πρωτίστως από τον Oren Ambarchi και δευτερευόντως από τους Stefano Pilia, μπασίστα των Zu, και Massimo Pupillo συμπαίκτη μεταξύ άλλων του Mike Watt και Andrea Belfi. Το Aithein πέρα από το πλούσιο βιογραφικό των συντελεστών του όσον αφορά τις συμμετοχές σε δίσκους και σε πλήθος συνεργασιών, αξίζει ως αυτό που είναι. Πιο συγκεκριμένα έχουμε μια ζωντανή καταγραφή των δυνατοτήτων ενός τρίο το οποίο κινείται από τη μια με στρατηγική ακρίβεια και από την άλλη ψηλαφεί το άγνωστο ως προς το που θέλει να καταλήξει μουσικά. Αν το “Burn” στην πρώτη πλευρά είναι απλώς η κατάνυξη πριν το ξέσπασμα, το “Shine” αποτυπώνει μια μπάντα με επικίνδυνα ανοικτούς ορίζοντες. Το Aithein είναι από τους σπάνιους ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους πειραματικής μουσικής που σε κάθε ακρόαση ανακαλύπτεις κάτι διαφορετικό και που σε κανένα σημείο δεν σε αφήνει αδιάφορ@.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Lilly Joel – Jonathan Kawchuck – Jacob Kirkegaard

Lilly Joel – What Lies In The Sea (sub rosa)

Οι νύχτες στη μεγάλη πόλη. Με τις γραμμές ξεχασμένων φώτων να τις ορίζουν, σαν ευχές που έμειναν ξεκρέμαστες. Η απόλυτη ησυχία είναι ένα ανεκπλήρωτο όνειρο. Για την ακρίβεια κάθε απολυτότητα έρχεται να συντριβεί σε ένα κυκεώνα αλληλοσυγκρουόμενων επιθυμιών και αναπάντεχων συμπτώσεων. Κάθε παράθυρο στο οποίο αχνοφαίνεται ένα φως κρύβει μια ιστορία. Μια απόδειξη πως τίποτα δεν ορίστηκε για να βαδίζει με σταθερά βήματα σε ίσιες γραμμές. Στίχοι σχεδόν ποιημάτων από μια μακρινή χώρα συνοδεύονται από μεταμεσονύκτιους αυτοσχεδιασμούς. Μια θηλυκή φωνή δίνει πνοή στο χάος. Το απόλυτο στην τήρηση της ισορροπίας μεταξύ σιωπής, ήχων και έμπνευσης μπορεί να μην επιτυγχάνεται, αλλά η αίσθηση της τρυφερότητας που χαρακτηρίζει τις μικρές ώρες κάθε νύχτας αποτυπώνεται ιδανικά σε κάθε σύνθεση που τολμά να σαγηνευτεί από αυτήν. Όπως ακριβώς εδώ. Ίσως και παντού.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Jonathan Kawchuck – North (eilean records)

Κυκλοφόρησε από την eilean records το νέο άλμπουμ του Jonathan Kawchuk με τίτλο North. Ο Καναδός αυτός πειραματιστής έχει συνεργαστεί με διάφορους όπως ο Ben Frost και ο Nico Muhly και αυτή είναι  πρώτη του προσωπική κατάθεση. Το αποτέλεσμα εμφανίζεται ως ένα παράξενο και αποξενωμένο ταξίδι που ξεκινά από το μυαλό του μουσικού. Τα κομμάτια ακούγονται σαν μια κλασική παλιά μουσική βγαλμένη από γδαρμένα ηχεία. Χρησιμοποιήθηκαν αρκετά μέσα για να παραχθούν αυτοί οι ύμνοι, αλλά το πιάνο σίγουρα δίνει ένα ξεχωριστό μελωδικό τόνο. Μπορεί να υπάρχει η καθαρή εικόνα του χειμώνα, η χαμηλή θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τα γκρι τοπία, και ο ψυχρός αέρας, αλλά μέσα μας φωλιάζει μια φωτεινή ζεστασιά μετά από κάθε ακρόαση του North.

 

 

Kat

 

Jacob Kirkeggard – Arc (holotype editions)

Σαν τους πλανήτες που κινούνται αργά ανάμεσα σε χαμένα άστρα και όνειρα που τρέχουν με ταχύτητα φωτός, πλανιούνται ήχοι, πρόσωπα και συναισθήματα. Σχεδόν ποτέ δεν συναντιούνται με τις πορείες τους να φαντάζουν προκαθορισμένες. Όταν όμως συμβεί να ξεφύγει κάτι από τον αιώνιο ρυθμό που το διακατέχει, τα μάγια σπάνε και  σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Πώς αλλιώς θα ερχόταν η λύτρωση; Η πυρά υποδηλώνει το πέρασμα σε μια νέα αιωνιότητα, άγνωστη από τα πριν, σαν μια ιστορία που θα γίνει στο μέλλον μύθος. Καμιά καταστροφή δεν έρχεται με άδεια χέρια για το καταιγιστικό αύριο. Καμιά μουσική δεν μένει στάσιμη όσο τη ζεις μέσα σου. Όλα συνεχίζουν να ρέουν ακόμη και μετά το οποιοδήποτε τέλος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης