Caterina Barbieri – Ecstatic Computation (editions mego)

Κάθε πορεία συνιστάται από μια αφετηρία κι ένα τέρμα. Η Caterina Barbieri, ήδη έχει θέσει τις βάσεις με τα κατατεθειμένα μουσικά πεπραγμένα της, για μια πορεία γεμάτη από πολλές απόψεις. Πέρσι, στην προσπάθεια να τετραγωνίσει τον -όποιο- κύκλο συνθετικά, φάνηκε να περικυκλώνεται από τις μαθηματικές εξισώσεις των modulars που χρησιμοποιεί και να φτάνει σε ένα κάποιο αδιέξοδο. Το νέο της άλμπουμ έρχεται, όμως, σήμερα ως η λύση των εξισώσεων αυτών.

Το “κλειδί” βρίσκεται στην κατεύθυνση που παίρνει η δημιουργός – κι αυτό είναι μια λέξη- η καρδιά της δημιουργού και ακολούθως και η δική μας. Όλη η ως τώρα εμπειρία της, οδηγεί την κάθε στιγμή του άλμπουμ αυτού σε ένα είδος βουτιάς σε ένα κόσμο γεμάτο συναισθήματα. Η πρώτη επαφή με το υλικό αυτό αποτελεί μια καθαρτική εμπειρία, με τη συνέχεια να επιφυλάσσει την αποκωδικοποίηση των σημάτων, για την αποσαφήνιση αυτών που ακούς. Το Ecstatic Computation δεν απαιτεί απλώς την προσήλωσή μας, την εκμαιεύει κιόλας, χωρίς κόπο με την μελωδικότητα του που ωθεί σε συνάντηση το βαθυστόχαστο με το αυθόρμητο!

Οι αργές ταχύτητες και τα μεγαλόσχημα κομμάτια έχουν μείνει εκτός πλάνου και μπροστά έχει βγει μια αποδόμηση που δεν ξεχνά να μαζεύεται όταν πρέπει και μια ευστοχία που σοκάρει, σε μια εποχή που, πλέον, το ρήμα αυτό τείνει να χάσει την αξία του. Το άλμπουμ αυτό δύσκολα μπορεί να αναλυθεί, γιατί ακούγεται άκρως μαγικό και το γεγονός αυτό έρχεται να αποτελέσει μια αντίσταση σε αυτό τον απομαγικοποιημένο κόσμο που ζούμε. Πέραν του τι και του πώς, υπάρχει το βίωμα και τη νέα μουσική της Caterina Barbieri (που θα απολαύσουμε και στο Sonar της Αθήνας), δεν την ακούς απλά, αλλά τη βιώνεις με έναν – θα έλεγα – τυφλό και ερωτικό τρόπο. Το τέρμα της πορείας της αργεί να φανεί κι αυτό είναι ευλογία!

Each course has a starting and an ending point. Caterina Barbieri has already laid the foundations for her musical performances, for a course full of aspects. Last year, while trying to square the cycle synthetically, it seemed to be surrounded by the mathematical equations of the modulars she uses and reaching a dead end. Her new album, however, comes today as the solution to these equations.

The “key” is in the direction that the creator takes – and this is a word- the heart of the creator and therefore ours. Ηer experience so far, leads the listener of this album to a dive in a world full of emotions. The first contact with this material is a laxative experience, with the consequence of decoding the signals in order to clarify what you hear. Ecstatic Computation does not simply require our attachment, it emanates it, effortlessly with its melodicity that brings closer the deep-hearted and the spontaneous!

Slow velocities and great bits have been left out of plan, and a deconstruction comes in front that does not forget to gather when it needs a shock that shocks, at a time when this verb tends to lose its value. It’ s not easy to analyze this album, because it sounds extremely magical and this is a resistance to this degraded world we live in. Beyond all these, there is the experience and the new music of Caterina Barbieri (which we will enjoy at the Sonar of Athens), you do not just hear it, but you experience it -I would say- in a blind and erotic way. The end of her course still far, and that’s a blessing!

Μπάμπης Κολτράνης

Christian Zanési – Grand Bruit/Stop! l’horizon (Recollection GRM)

Ποιες είναι οι σωστές λέξεις για να περιγράψουν ένα συναίσθημα; Αναζητώντας τες καταλαβαίνεις ότι πάντα μετά το φως τους στην άκρη του τούνελ που λέγεται λόγος υπάρχει ξανά σκοτάδι. Αν στη θέση των λέξεων βάλουμε τις νότες, οι απαντήσεις θα διαλυθούν αυτομάτως σε ένα έγχρωμο νέφος. Εντούτοις, το συναίσθημα παραμένει όχι μόνο το τέλος της διαδρομής τους, αλλά και η αφετηρία τους, όσο χαοτικό κι αν ακούγεται αυτό. Εξάλλου, χάος δεν είναι αυτό το άπειρο που εμπεριέχει τις κινήσεις μας ως μηδαμινές κουκκίδες σε έναν αμμώδη χάρτη;

Όλα όμως κινούνται χάρη στους ανέμους της έμπνευσης, μουσικά μιλώντας. Είτε ως κινήσεις των δημιουργών-πομπών τους, είτε ως αντανάκλαση αυτών που γεννιούνται στον περίγυρο των τελευταίων. Η αρχή όλων όμως είναι η ακινησία! Αυτή η φυσική κατάσταση που προηγείται της όποιας ιδέας την οποία και κυοφορεί. Σε αυτό το σκεπτικό, ο πειραματιστής Christian Zanési είναι που βασίζει τις δύο παλιότερες συνθέσεις, η πρώτη του ’91 και η δεύτερη του ’83, που κυκλοφορεί για πρώτη φορά επισήμως. Ουσιαστικά μιλάμε για μια σπουδή ηλεκτρακουστικής υφής πάνω στο θολό σημείο μεταξύ κίνησης και ακινησίας, μεταξύ ήχων και σιωπής.

Καταρχάς μιλάμε για δύο εντελώς νυχτερινού, αλλά όχι σκοτεινού, ύφους συνθέσεις, που βασίστηκαν στην ιδέα των αόρατων θορύβων που μας ζώνουν καθημερινά. Άστρα που πέφτουν ως άλλα γκρεμίσματα κτιρίων στο βάθος του ορίζοντα φέρνουν στον νου ασταθείς βόμβους σε ένα απλανές σύμπαν που μπορεί να χωρά σε ένα δωμάτιο ή σε έναν άδειο δρόμο, πάντα νύχτα. Οι δύο συνθέσεις, αν και γραμμένες σε διαφορετική δεκαετία, ακούγονται σαν να γράφτηκαν την ίδια περίοδο και οι διαφορές τους παραπέμπουν στη θέαση μιας κλεψύδρας που αργά μετρά τον χρόνο (βλ. α΄πλευρά) και απότομα ένα χέρι την αναποδογυρίζει (βλ. β΄πλευρά), για να συνεχιστεί αντίστροφα η ροή της με μεγαλύτερο άγχος προς το οριστικό τέλος.

Κάπου το όριο μεταξύ φυσικού και ηλεκτρονικού ήχου, παραγωγής και αναπαραγωγής, συνθλίβεται, αποτυπώνοντας την αίσθηση του απροσδιόριστου. Τι είναι αυτό που ακούγεται στο βάθος; Σίγουρα κάτι αφαιρετικό αλλά και δομημένο, σιωπηλό αλλά και γεμάτο ιδέες, το οποίο αναβλύζει μια μουσική δύναμη και μια απόλυτη καλαισθησία. Ίσως, λοιπόν, να έχουμε να κάνουμε εδώ με μια από τις κορυφαίες πειραματικές κυκλοφορίες αρχειακού χαρακτήρα των τελευταίων χρόνων. Ίσως, γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο, αλλά παραμένει ανοικτό, στο τώρα, στη μουσική.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

A-Sun Amissa – Loke Rahbek – 9T Antiope

A-Sun Amissa – The Gatherer (consouling sounds)

Η συγκεκριμένη μπάντα, αν και είχε μια ακαθόριστη σύνθεση, κατείχε ανέκαθεν έναν σαφή προσανατολισμό προς μια μετά-GYBE αισθητική. Στον νέο της δίσκο με τον επεξηγηματικό τίτλο The Gatherer, με τη συμμετοχή αρκετών εξεχόντων μουσικών (βλ. Aidan Baker. CHVE κ.α.), η μουσική της ανοίγει σαν βεντάλια ηχοχρωμάτων. Ο λυρισμός τους γίνεται πιο σκοτεινός και οι ατμόσφαιρες πιο πολυσχιδείς από ό,τι μας είχαν συνηθίσει στις παλαιότερές τους δουλειές. Εντούτοις, η ταυτότητα της μπάντας παραμένει ανεξίτηλη και αυτό οφείλεται στην αναζήτηση ομόηχων ερωταποκρίσεων όλων των ομοτράπεζων μουσικών. Το The Gatherer είναι ένας λαβύρινθος με πολλούς παίκτες και παίκτριες, με τον μίτο της Αριάδνης να περιμένει τις ακροάσεις του για να βρεθεί η λύση του.

Loke Rahbek – City Of Women (editions mego)

Είναι ένα σκοτάδι που δεν τα βάφει όλα μαύρα. Καταλαμβάνει τον χώρο που του αναλογεί σαν συννεφιά που κάνει ένα φυσικό τοπίο να φαίνεται από μακριά σαν καμένο. Διεισδύει μέσα μας ως ξέχωρη οντότητα, αλλά αφήνει το στίγμα του στα λεπτά που περνούν. Μας κάνει μα ανασηκώνουμε το βλέμμα για να κοιτάξουμε προσεκτικά τι περνά επικίνδυνα από πάνω μας. Κανένας κίνδυνος όμως δεν ενυπάρχει στο πέρασμά του. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα, καθώς αυτό καλείται να σε προστατέψει από απότομες αναταράξεις συναισθηματικής φόρτισης. Κάθε φορά σε συνταράσσει διαφορετικά για να σε βάλει ξανά στο τέλος σε όρθια θέση.

Στην ερώτηση πώς ηχεί το νέο άλμπουμ του Δανού Loke Rahbek θα απαντούσα με τα παραπάνω λόγια ως την αίσθηση που μου αφήνει κάθε φορά που το ακούω.

9T Antiope – Isthmus (eilean)

Το έργο αυτής της μπάντας το έχουμε επαινέσει ήδη αρκετές φορές και το ντεμπούτο της άλμπουμ φαντάζει σαν μια δουλειά που δεν έχουν να ειπωθούν πολλά παραπάνω. Αρχικά, ο αριθμός των συνθέσεων είναι ο ίδιος με αυτόν των δύο τελευταίων EP τους. Όμοια είναι και η τεχνική που ακολουθούν με τη μίξη field recordings, μονότονων φαινομενικά βιολινισμών και ηλεκτρονικών ηχοτοπίων και της ποιητικής φωνής της Sarah Bigdelli Shamlooo. Το σχήμα εδώ προσπαθεί να ανοίξει λίγο τον ορίζοντα των συνθέσεών της, με το αποτέλεσμα όμως να μη διαφέρει σχεδόν καθόλου με αυτό της προηγούμενης φετινής τους κυκλοφορίας.

Όσο το άλμπουμ προχωρά, καταλαβαίνεις ότι το όλο άκουσμα έχει τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του, μιας και οι 9TA δοκιμάζουν, ως συνήθως, κάτι το σχεδόν πρωτοποριακό με τον συγκερασμό μητροπολιτικού θορύβου και απόκρυφου λυρισμού. Στο τέλος το “Telophase” αφήνει μια αίσθηση σωτηρίας διαθέτοντας την πιο εύηχη μελωδία του άλμπουμ και έχοντας τα κύματα να κατευθύνουν τις όποιες υπαρξιακές αναζητήσεις μας προς μια άγνωστη τρύπα.

Μπάμπης Κολτράνης

Radian – Oren Ambarchi – Syndrome

Radian – On Dark Silent Off (thrill jockey)

radian.againstthesilence

Αντίθεση ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, στη σιωπή και στον ήχο, στην στασιμότητα κάθε σκέψης και στην αμέσως μετά ανεξήγητη κινητικότητα. Οι Martin Brandlmayr, John Norman και Martin Siewert, δημιουργούν για ακόμη μια φορά ένα πεδίο έντασης σε μια εντελώς προσεγμένη κατασκευή με πολλά αυτοσχέδια μέρη, με ακραίες δυναμικές και μια όμορφη αντίθεση μεταξύ μαλακών ήχων και αιχμηρών αλλαγών. Αυτό μας παρουσιάζουν λοιπόν στο νέο τους άλμπουμ οι Radian, το οποίο φέρει τον τίτλο On Dark Silent Off.

Πειράματα με τον ήχο και ταυτόχρονα μια εκλεπτυσμένη ρουτίνα, μας βάζουν σε αυτή την διπλή διαδικασία μέσω του αυτοσχεδιασμού. Η αντίθεση ανάμεσα στη μαγεία της στιγμής, κάθε αυθόρμητη και ζωντανή εκτέλεση και η επακόλουθη προσεκτική δημιουργία της μουσικής διαμορφώνουν την ποιότητα του κάθε κομματιού.

Ίσως είναι η πιο άμεση και πιο φυσική δουλειά που έχουν κάνει οι Radian. Το ομότιτλο κομμάτι, εμπνεύστηκαν από τον σκηνοθέτη Peter Tscherkassky με ένα ασπρόμαυρο κολάζ που δημιουργήθηκε από τα πλάνα μιας ταινίας τρόμου. Ένα κομμάτι που η ατμόσφαιρα, το μυστήριο του διαστήματος και το τρεμούλιασμα του φωτός κυριαρχούν.

Οι Radian λοιπόν, εξακολουθούν να μας τραβάνε και να μας κάνουν να περιμένουμε νέες δημιουργίες τους, έχοντας πάντα το βάρος του ότι αποτελούν κι αυτοί πυλώνες μιας κοινότητας με διάφορους άλλους μουσικούς, ώστε να κρατήσουν ανοιχτή αυτή την παράδοση που κρατάει γερά το ανοιχτό δημιουργικό τους σπίτι.

Kat

Oren Ambarchi – Hubris (editions mego)

orenambarchi.hubris.againstthesilence

Υπάρχει ένας κυκεώνας πιθανοτήτων, ευκαιριών και δυνατοτήτων για να ξεδιπλώσει κάθε μουσικ@ το όποιο ταλέντο του και δυστυχώς τις περισσότερες φορές κυριαρχεί μια επανάληψη που γίνεται μανιέρα έκφρασης. Η ευκολία έχει γίνει βασική συνταγή ακόμη και για τους πειραματιστές, αλλά όπως πάντα υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις. Ο Oren Ambarchi σίγουρα είναι μια από αυτές και παρόλο που βγάζει δίσκους σωρηδόν πάντα εκπλήσσει με την διαφορετική υφή τους. Εδώ στο Hubris για τρίτη φορά καταπιάνεται με το χάσιμο που μπορεί να προσδώσει ο uptempo ρυθμός μετά τα Sagitarrian Domain και Quixotism, κάτι που επίσης έχει υποτιμηθεί στο χώρο της πειραματικής μουσικής προς χάρη της αφηρημένου εξακοντισμού ήχων προς το υπερπέραν.

Μόνο που το Hubris σε σχέση με τους προπάτορες του πάει πολλά βήματα παραπέρα ως προς την ακρίβεια των προθέσεων του. Ουσιαστικά έχουμε ένα σαραντάλεπτο μουσικό όργιο όπου διάφοροι μουσικοί, μεταξύ άλλων των Mark Fell, Jim O’Rourke και Ricardo Villalobos, επικοινωνούν με κλειστά μάτια για να γράψουν ένα άλμπουμ για ζωηρά βλέμματα. Οι γραμμές μεταξύ αυτοσχεδιασμού και τελειομανίας, ψυχεδέλειας και σχεδόν φυσικής techno, χάους και τάξης, θολώνουν για να βγει κάτι που στο τέλος τα ξεπερνά όλα αυτά. Επίσης η διαφοροποίηση των δυο βασικών συνθέσεων, αλλά και ο πλούτος των παιξιμάτων που νομίζεις ότι ακούς ένα στρατό κιθαριστών, ντράμερ κ.ο.κ., δίνει έναν πλουραλισμό που ίσως άλλες δουλειές του δεν διαθέτουν. Αποκορύφωμα του δίσκου είναι το τρίτο μέρος του Hubris όπου πραγματικά η άσεμνη τελετή φτάνει στην κορύφωση της! Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία στη μουσική τελικά.

Μπάμπης Κολτράνης

Syndrome – Forever and A Day (Consouling Sounds)

syndrome.againstthesilence

Μετά το πέρας ενός συναυλιακού πυρετού με στάσεις όπως το Roadburn Festival στο Tilburg της Ολλανδίας και λίγο πριν την έναρξη των νέων εμφανίσεων των Amenra, 0 Mathieu Vandekerckhove (επίσης γνωστός από τα σχήματα Kingdom και Sembler Deah) κυκλοφόρησε τη συνέχεια της σολο δουλειάς του ως Syndrome. To Forever and A Day διαδέχεται το Now and Forever του 2012 με 34 σχεδόν λεπτά ambient και post rock ηχοτοπίων. Τα πρώτα δέκα λεπτά αποτελούν μία υπνωτιστική εισαγωγή, την οποία έρχονται να διαταράξουν μερικές μελαγχολικές νότες σε κιθάρα και τα μπάσα φωνητικά του Vandekerckhove που μεταφέρουν το μήνυμα “the darkness is always there”. Για ακόμα δέκα λεπτά κυριαρχεί ένα αίσθημα ανεκπλήρωτου πόθου που μόνο μια τόσο αργόσυρτη και συγκινητική σύνθεση μπορεί να εκφράσει, ώσπου ο ήχος γίνεται στιγμαία πιο τραχύς και απόμακρος και τα φωνητικά περιορίζονται στο ψιθύρισμα “Are you afraid of your own darkness?”. Τα λόγια σε γραπώνουν με βεβαιότητα, η ακρόαση μοιάζει πια με εκμυστήρευση, οι νότες ντύνουν το περιβάλλον σε ό,τι χρώματα έχει κανείς εύκαιρα μέσα του και ο δίσκος σβήνει αφήνοντάς σε για λίγο λυτρωμένο.

Βικτώρια Λαμπροπούλου

Ekin Fil – New Rome – Fennesz & Jim O’Rourke

Ekin Fil – Being Near (Helen Scarsdale Agency)

ekinfil.againstthesilence

Ένας νέος δίσκος έρχεται κοντά μας αυτές τις μέρες, από την Τουρκία. Η μουσικός Ekin Üzeltüzenci, γνωστή και ως Ekin Fil, είναι η δημιουργός του Being Near που κυκλοφορεί σε μόλις 400 αντίτυπα.

Κάθε κομμάτι της είναι μια θαμπή γροθιά που σε πλησιάζει και σε διαπερνά σαν ένα φάντασμα, αντηχεί αργά ενώ παράγει έναν κλιμακωτό ρυθμό που συντονίζεται με τους παλμούς σου. Η απόκοσμη ατμόσφαιρα που δημιουργεί η φωνή της Ekin Fil – η οποία μας φέρνει κατευθείαν στο μυαλό αγαπημένες φωνές όπως της Liz Harris και της Julianna Barwick – καταφέρνει να κρατήσει τον ακροατή σε ένα βαθύ όνειρο. Ένα παράξενο όνειρο που φτάνει σχεδόν απρόσκλητο και κάθεται στα πρόθυρα της νύχτας, πάντα με τις ίδιες μεταξένιες σκιές.

Being near… το νιώθεις σε όλα εντός σου. Μια χροιά σε μια ευρύχωρη σκοτεινή και κάπως σπηλαιώδη αντήχηση επεκτείνεται γλιστρώντας αργά γύρω από τη μουσική η οποία είναι μια απαλή κάθαρση για κάθε ονειροπόλο. Οκτώ κομμάτια, το κάθε ένα από αυτά είναι ένας διαφορετικός περίπατος σε διαφορετική κατεύθυνση, σε διαφορετική διάσταση. Η “απόσταση” της φωνής σε κάνει να αμφισβητείς την ύπαρξή της, όμως είναι εκεί και θα την συναντάς όλο και περισσότερο, όσο προχωράς. Κάποιος συχνός παλμός σε καθοδηγεί μέσα σε αυτό το ομιχλώδες περιβάλλον που έχεις μπλεχτεί χωρίς καν να το καταλάβεις.

Μια παθιασμένη επιθυμία περιβάλλει τη μουσική. Αρωματικοί ήχοι που φτάνουν σαν επιστολή αγάπης προς τον ακροατή. Ζεστοί ψίθυροι παλεύουν για διαφυγή μέσα στη νύχτα. Κάπως έτσι γραπώνεσαι σε αυτή την βαριά ατμόσφαιρα καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου και συνεχίζεις να ονειρεύεσαι, τώρα το πόσο φορτωμένο θα είναι το δικό σου όνειρο, μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ!

 

 

Kat

 

New Rome – Nowhere (room40)

newrome.againstthesilence

Το εξώφυλλο απεικονίζει υπολείμματα σύννεφων. Ο τίτλος αναφέρεται στο πουθενά και η μουσική σε πάει κατά κει. Πρόκειται για τη νέα δουλειά του Πολωνού Tomasz Bednarczyck με το καλλιτεχνικό όνομα New Rome. Δέκα συνθέσεις οι οποίες φέρουν τη σφραγίδα της ηλεκτρονικής μουσικής όταν αυτή ερωτοτροπεί με την ambient δημιουργώντας κάψουλες βελούδινης αίσθησης. Ακούγοντας τες θαρρείς ότι ισορροπούν ανάμεσα σε ένα μινιμαλισμό και μια πληρότητα φωτός, χωρίς να φτάνουν σε μια καθορισμένη από τα πριν ολοκλήρωση.

Καμία σύνθεση δεν ξεπερνά τη διάρκεια ενός σύντομου ονείρου και καμιά αίσθηση δεν ξεφεύγει από τη γλυκύτητα της πρωινής ανάμνησης των σκηνών του. Συνήθως η θύμηση τους διαρκεί ελάχιστα, αλλά όσο πιο πολύ κοντοστέκονται στην πύλη που οδηγεί στο προαύλιο της λήθης, τόσο πιο έντονα βοηθούν να σχηματιστεί το χαμόγελο μιας ακόμη ηλιόλουστης ημέρας.

 

 

Fennesz & Jim O’Rourke – It’s Hard For Me To Say I’m Sorry (editions mego)

fennesz&jimoorourke.againstthesilence

Συνήθως δίσκοι συνεργασιών που φέρουν και τη σφραγίδα είτε του Fennesz, είτε του Jim O’Rourke διέπονται από τη λογική της ελευθερίας κινήσεων των εκάστοτε μουσικών, κοινώς του αυτοσχεδιασμού. Στο νέο αυτό άλμπουμ που είναι προϊόν προβών μεταξύ των δυο τους παραμένει αυτή η προαναφερόμενη κατευθυντήρια γραμμή, αλλά απλώς είναι σαν να κάθε κύμα να είναι στην εντέλεια εκφρασμένο και κάθε ήχος να βρίσκει αρμονικά τον δίδυμο του. Το όλο θέμα του δίσκου παραπέμπει σε μια βαθιά εξομολόγηση ερωτικής φύσεως, για αυτό και δεν εκπλήσσει η συναισθηματική υφή του υλικού.

Καθώς πρόκειται για δυο σημαντικές μορφές της σύγχρονης μουσικής, υπάρχει ένας αλληλοσεβασμός μεταξύ τους ο οποίος οδηγεί σε μια τέλεια ισορροπημένη έκφραση και των δυο ταυτοτήτων, της μεθυστικής φύσης του Christian και της αφαιρετικής του Jim. Μια ισορροπία η οποία οδηγεί σε ένα αισθαντικό χάσιμο και αυτό είναι το δείγμα ότι πρόκειται για ένα έργο υψηλής τέχνης.

 

 

Μπάμπης  Κολτράνης

 

Klara Lewis – Jay Glass Dubs – emdy

Klara Lewis – Too (editions mego)

klaralewis.againstthesilence

Κάθε τι μουσικό έχει το δικό του νόημα ύπαρξης, αρκεί αυτό να βρεθεί μέσα στο ομιχλώδες τοπίο των αναρίθμητων νέων ή παλαιών και ανασυρόμενων από το σκοτάδι κυκλοφοριών. Το νέο άλμπουμ της Klara Lewis έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την ανοικτότητα του και με βάση αυτήν επιτελεί μια λειτουργία σχεδόν ιαματική. Κάθε βλαβερή σκέψη απομακρύνεται και ο εγκέφαλος καθαρίζει με το που δρασκελίζεις ως ακροατής τα μονοπάτια των συνθέσεων. Ο τίτλος εξάλλου υποδηλώνει μια καθαρτική διαδικασία η οποία συντελέστηκε μέσω της εγγραφής του υλικού στον ίδιο τον πομπό και μεταφέρεται και στο δέκτη. Το μουσικό σύμπαν του Too δεν έχει κάτι το έντονο στην υφή του και σε ωθεί με αργά βήματα να εισχωρήσεις εντός του για να τον νιώσεις οικείο. Βασικά όλο το υλικό χαρακτηρίζεται από μια εκπληκτική συνοχή και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως το απόλυτο σύγχρονο δίδαγμα της πεμπτουσίας της ηλεκτρονικής μουσικής όπου πλέον η τεχνολογική της υφή έχει αγκαλιαστεί με τη φυσικότητα της ανθρώπινης έκφρασης.

 

 

Jay Glass Dubs – II (THRHNDRDSVNTNN)

Jαυγλασσδθβσ.αγαινσττηεσιλενψε

Το να απασχολείσαι με διάφορα μουσικά project έχει το πλεονέκτημα ότι βρίσκεις πάντα κάτι νέο να ασχοληθείς και το μειονέκτημα ότι μπορείς να χα(ω)θείς μέσα σε αυτά. Ο Δημήτρης Παπαδάτος αποδεικνύει με την παρουσία του ως Ku, The Hydra και Jay Glass Dubs ότι αν υπάρχει σαφής στοχοπροσήλωση το προαναφερθέν μειονέκτημα απαλείφεται. Η δεύτερη του κυκλοφορία ως JGD είναι καταρχάς χορταστική ως προς την ποιότητα των συνθέσεων της. Προφανώς ο τίτλος του σχήματος, καθώς και οι τίτλοι των κομματιών παραπέμπουν στην πλουσιότατη παράδοση της dub μουσικής. Εδώ όμως είναι σαν η dub η οποία ήρθε αποδομώντας τη reggae, να μπαίνει κι αυτή με τη σειρά της στο στάδιο της πειραματικής επεξεργασίας του πρωταρχικού υλικού της. Η βάση στο βάθος είναι η απαράμιλλης γοητείας μουσική υπερβατικότητα του είδους και η δημιουργία επίμονων λουπών, αλλά ο ηλεκτρονικός ήχος με τον τρόπο που απλώνεται σε ορισμένες συνθέσεις εδώ την πάει σε άγνωστα μέχρι ως τώρα μέρη. Για να μην τα πολυλογώ, το συγκεκριμένο άλμπουμ μπαίνει στα προτεινόμενα της ημεδαπής παραγωγής για φέτος.

 

 

emdy – Beyond The Brewery (numb capsule)

emdy.againstthesilence

Υπάρχει μια τάση στα μέρη μας το παρελθόν να αντιμετωπίζεται ως κάτι αποκομμένο, μουσειακό, ουσιαστικά νεκρό. Σε όλες τις μορφές τέχνης το παλιό αποθεώνεται επί μονίμου βάσεως χωρίς να συνδέεται με το σήμερα με καμία είδους γέφυρα που το ίδιο άφησε πίσω του, παραμένει αμετάβλητο σε κάθε ανάγνωση και από την άλλη πλευρά το νέο πάντα υπολείπεται ως μορφή, περιεχόμενο και πόλος αίγλης.

Η απάντηση σε όλα αυτά έρχεται κατά έναν αναπάντεχο τρόπο από τον Θεσσαλονικιό emdy ο οποίος ανασύρει στην επιφάνεια τη σημασία και τη φόρτιση που μπορούν να φέρνουν παλαιότερες δημιουργίες στο σήμερα. Πιο συγκεκριμένα έχουμε στο νέο του δεύτερό του άλμπουμ μια σειρά συνθέσεων που γράφτηκαν μεταξύ 2003-2005, την περίοδο που ζούσε στο Λονδίνο. Αυτή η επιλογή να κυκλοφορήσει αυτές τις ηχογραφήσεις κουβαλά κάτι το ζωντανό ως ανάμνηση επισημαίνοντας τη σημασία που σίγουρα είχαν αυτές για το δημιουργό τους. Μέσα από τις περίπλοκες ανά στιγμές συνθέσεις του αναδεικνύεται μια ένταση, ένα ανακάτεμα των τότε επιρροών του και ένα διέξοδο στο τέλος με το “HollywoodBanjosMadeByTroops” να δίνει το σύνθημα για να μπουν τα πιο στρωτά κομμάτια που κλείνουν το δίσκο. Συνολικά, ως συνέπεια όλων των παραπάνω το άλμπουμ καταφέρνει να μην ακούγεται ούτε ως ρετρό, ούτε ως εντελώς σύγχρονο, αφήνοντας εν τέλει το δικό του ολότελα στίγμα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Unland – Inwolves – Licht-Akiyama Trios

Unland – Die Ruhe Nach Der Sturm (midira)
 Μπορεί η νέα δουλειά των Unland να διαρκεί λιγότερο από μισή ώρα, αλλά υπάρχει μια πληρότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Βασικά έχουμε τέσσερις συνθέσεις νυχτερινής υφής όπου τα φυσικά όργανα και οι αιθέριες φωνές σιωπούν ή παίζουν χαμηλότονα όσο χρειάζεται ώστε να ακουστούν οι ίδιες οι μελωδίες καθώς και η σιωπή μετά την καταιγίδα, στην οποία αναφέρεται και ο τίτλος του EP αυτού. Χωρίς να φυλλορροεί σε επικού τύπου μανιέρες, το υλικό εδώ είναι άκρως υποβλητικό και δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή η οποία να σε αφήνει ασυγκίνητ@ με τη συνολική του αύρα και τη φυσικότητα του ήχου του. Σήμερα βγαίνουν αμέτρητες δουλειές και μέσα στο σωρό λιγοστές είναι αυτές που αξίζουν να μείνουν στον αφρό. Μια από αυτές είναι αναμφίβολα αυτή εδώ.
Inwolves – Self-titled (consouling sounds)
 Κάτι πρέπει να παίζει με το νερό στο Βέλγιο και πάντα στις μουσικές που βγάζουν υπάρχει ένα αλλόκοτο σκοτάδι. Συμβαίνει, επίσης, να συναντάται το στοιχείο της πρωτοτυπίας σε αρκετές δουλειές που προέρχονται από εκεί. Ένα παράδειγμα είναι το ντεμπούτο των Inwolves. Θα το χαρακτήριζα avant-garde ως άκουσμα, αν και ο στρωτός ρυθμός είναι συνεχώς παρών και ορισμένα γυρίσματα θα μπορούσαν να ανήκουν σε μια post-rock μπάντα.
 Συναντάμε μια ψυχρότητα σε αρκετές συνθέσεις, αν όχι σε όλες, και σε ορισμένα σημεία είναι σαν να λείπει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των μελών της μπάντας- αυτός που θα απογειώσει τις συνθετικές ιδέες τους. Υπάρχουν όμως και κομμάτια στα οποία όλα λειτουργούν στην εντέλεια και ευτυχώς η συνολική γεύση που αφήνει η δεύτερη επίσημη κυκλοφορία της μπάντας είναι θετικότατη, μιας και σε βάζει σε ένα δικό της ιδιαίτερο σύμπαν ήχων και συναισθημάτων.
Licht-Akiyama Trios – Tomorrow Outside Tomorrow (editions mego)
 Ένα τρίο αποτελεί ίσως το ιδανικό άθροισμα μελών μιας μπάντας, ώστε να επιτευχθεί ένας γεμάτος ήχος και μια επικοινωνία των συμπαικτών με κλειστά μάτια. Αυτό είδαν οι Alan Licht και Tetuzi Akiyama στην πράξη καλώντας σε σύμπραξη για το νέο δίσκο τους τον Oren Ambarchi στην πρώτη πλευρά και τον Rob Mazurek των Chicago Underground Duo στη δεύτερη. Προφανώς μιλάμε για κλασσικό πειραματισμό πάνω στον ηλεκτρακουστικό ήχο, αλλά πραγματικά υπάρχει κάτι που κάνει το όλο αποτέλεσμα ιντριγκαδόρικο και χαλαρωτικό συνάμα. Ουσιαστικά είναι σαν ο καλεσμένος του ντουέτου να κατευθύνει εκεί που θέλει με το παίξιμο του πατώντας στη βάση κάθε σύνθεσης . Το Tomorrow Outside Tomorrow σίγουρα δεν είναι ένα εύκολο άκουσμα. Ειδικά με την πρώτη του πλευρά με το εικοσάλεπτο “Blues Deceiver” να υπολείπεται καθαρότητας από το ομότιτλο του δίσκου στη δεύτερη. Αλλά του αξίζει να αναγνωριστεί – στο χώρο που κινείται – ως μια ευτυχής συνύπαρξη σύγχρονων μουσικών με όλη τη σημασία του όρου αυτού.
Μπάμπης Κολτράνης