Live Drab Majesty/Data Fragments

Αφού είδαμε ζωντανούς τους Drab Majesty στις 11 Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους, είπαμε να γράψουμε και λίγα πράγματα περί των εντυπώσεων μας, ασχέτως της βαρεμάρας που έχουμε ήδη αναφέρει.

Παρασκευή βράδυ, περιπλανώμενοι στη πόλη μας μέχρι και το TEMPLE, παρατηρήσαμε για μία ακόμη φορά το αποξενωμένο πλήθος -συλλέκτη εμπειριών του Athens by night να κινείται χαοτικά μέσα στους προδιαγεγραμμένους (!;) δρόμους διασκέδασης, προσπαθώντας να ξεφύγει/κρυφτεί από τα μελαγχολικά αδιέξοδα του εγκλωβισμένου χρόνου-τόπου.

Καταλάβαμε, πως αρκετοί από αυτούς τους ανθρώπους βρέθηκαν μαζί μας σε αυτό το παράλληλο μονοπάτι. Από τις προηγούμενες εμφανίσεις του συγκεκριμένου σχήματος, το κοινό αυξήθηκε αρκετά, σχεδόν διπλασιάστηκε (σε σημείο που έπρεπε να προσπαθήσεις κάπως, για να βρεις τη σωστή θέση παρατήρησης της σκηνής, χωρίς ενοχλήσεις).

Για να μην μακρηγορούμε όμως, το support συγκρότημα από την Αθήνα, οι Data Fragments (που έχουν  ξαναβρεθεί στην ίδια σκηνή με τους D.M.) έδειξαν να κερδίζουν το έτοιμο κοινό για μια ακόμη φορά και παίζοντας για αρκετή ώρα το τελευταίο τους πόνημα. Η τριμελής cold wave, darkwave μπάντα μετέφερε θραύσματα από το σχετικά κοντινό μουσικό παρελθόν. Από την αλά Bauhaus σκηνική παρουσία τους, μέχρι και τις αλά Asylum Party μελωδίες και ρυθμούς στο drum machine τους, κατάφερε τελικά να πείσει πως αξίζει αισθητικά/νοηματικά το όλο concept.

Οι Drab Majesty εμφανίζονται πάντοτε μεταμφιεσμένοι και τώρα-μετά από λίγο,  με λευκό μακιγιάζ-γυαλιά ηλίου και λευκά στρας ρούχα, με φόντο πίσω από την σκηνή την απλωμένη βεντάλια που κρύβει το πρόσωπο κάτω από τα μάτια και θυμίζοντας performance τύπου Ziggy Stardust και Residents. Το άφυλο, αρχέγονο, sci-fi ντουέτο των Deb Demure και Mona D, άνοιξε ατμοσφαιρικά την παρουσία του με το “A Dialogue”, τραγούδι εισαγωγή στο νέο δίσκο τους και κατάφεραν να σε οδηγήσουν μέσα στο μυστικιστικό ’80s σύμπαν τους με πολύ ιδιαίτερο synth τρόπο . Αυτό συνέβη, λόγω της αρμονικής συνύπαρξης τόσο των εκλεπτυσμένων στιχουργημάτων τους, όσο και της μελωδικής «ονειρικότητας» από άλλη διάσταση.

Έχουν καταφέρει εν τέλει, να συνθέσουν με πολύ προσωπικό τρόπο τις όποιες τους καταβολές, χωρίς να τις πλαστογραφούν πάνω στη σκηνή. Η τεχνική μουσική απόδοση στην υπηρεσία της αισθαντικότητας, πάνω σε dream pop και shoegaze μονοπάτια ευαισθησίας.

Έπαιξαν το μεγαλύτερο μέρος του φετινού “Modern Mirror” με το κοινό να απολαμβάνει ιδιαίτερα το “Noise of the Void” και τα πιο αγαπημένα κομμάτια από το “The Demonstration” και το “Careless”, όπως τα τραγούδια “everything is sentimental” και “39 by Design”. Το συνολικό αποτέλεσμα ήταν ήδη όμως,  αρκετό.

NIKOPOL

Καζαμίας 2019 (Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος)

Σεπτέμβριος

Κουρασμένοι από το καλοκαίρι – αν και κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο- αναρωτιόμαστε στις παρέες τί θα δούμε από συναυλίες και τί θα ακούσουμε από δίσκους τον χειμώνα, λες και αυτά είναι που θα μας ξεδιψάσουν αντί των θαλασσών που πριν λίγες μέρες αντικρίζαμε κατάματα. Ο χάρτινος Σεπτέμβρης που όλο καίγεται και όλο θεριεύει, ως άλλος φοίνικας, πάντα έχει τις πρόωρες απαντήσεις. Η εμφάνιση του Com Truise στην Αθήνα, το διήμερο opening του Temple με τον James Ruskin να ξεχωρίζει και, κυρίως, η θεόσταλτη (τρόπος του λέγειν, μιας και δεν υπάρχει θεός) συμμετοχή των Soulside στο φετινό Street Mode μας δείχνουν τί έχουμε να πάθουμε αν δεν τρώμε το φαγητό μας, αν δεν πηγαίνουμε σε συναυλίες και αν δεν αγοράζουμε (και ακούμε βεβαίως) κανένα δίσκο της προκοπής. Τουτέστιν, αν δεν στηρίξουμε εμείς τις νύχτες τις δικές μας θα καταλήξουμε στις νύχτες των άλλων. Οϊμέ!

ΥΓ. Μιας και ξέρουμε ποιός είναι ο δίσκος του μήνα (αρχίζει το όνομα από HT και τελειώνει σε RK), ως φόρος τιμής ακολουθεί το μοναδικό βίντεο της ιστορικής αυτής μπάντας της Dischord…

Οκτώβριος

Πάντα, αυτός είναι ο μήνας που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Να και η άχαστη συναυλία, βλ Drab Majesty, να και το άχαστο φεστιβάλ, βλ. Sonar, να και ο άχαστος δίσκος, βλ. DIIV. Γνωρίζουμε όμως, βαθιά μέσα μας, πως οτιδήποτε κι αν φέρει αυτός ο μήνας, δεν θα αλλάξει την άποψη μας για τη χρονιά που θα μας αφήσει σύντομα, μουσικά μιλώντας (και όχι μόνο). Οπότε, μπας και αυτός τείνει να γίνει ο πιο αδιάφορος μήνας, χωρίς να προκαλεί -με ό,τι ήδη αναφέραμε- ούτε ζέστη, ούτε κρύο; Αν δεν προβλέπαμε και το κατιτίς, τι σόι Καζαμίας θα ήμασταν; Σημειώστε Χ 2, καλού κακού.

Νοέμβριος

“Ήταν τέλος Νοεμβρίου, περίοδος γενικά που ο καθένας ανακαλύπτει τη θλίψη.” Μ. Ουελμπέκ

Ο άγνωστος μήνας που περνά πάντα με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που περιμέναμε. Μουσικά όλο και εμφανίζονται δίσκοι που μας κάνουν να σκεφτόμαστε πόσο έχουμε υποτιμήσει τη χρονιά αυτή. Ένας, πιθανόν, να ‘ναι και ο νέος του Function με το πανέξυπνο βίντεο-preview που κριτικάρει τον σύγχρονο τρόπο ζωής να φαντάζει ως ένα άλλο πουλάκι που λέει αυτά που συμβαίνουν και που εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι.

Δεκέμβριος

Κλασσικά, ο μήνας των προετοιμασιών για κάτι που, όταν φτάνει δεν είναι αυτό που περιμέναμε! Πιο συγκεκριμένα, θα γελάσουμε πάλι με τις επιλογές για τα καλύτερα της χρονιάς από τα μεγάλα μουσικά site, θα βρούμε διάφορα που μας ξέφυγαν άδικα, θα μας πιάσουν τα υπαρξιακά μας για το γεγονός ότι αυτά που ξεχωρίζουμε συνήθως περνούν απαρατήρητα από τα ημεδαπά μουσικά μέσα και θα τραγουδήσουμε τα δικά μας για το νέο έτος που πλησιάζει απειλητικά. Άντε τώρα να τραγουδήσεις το νέο κομμάτι των Boris στη συναυλία τους παραμονές Χριστουγέννων στην Αθήνα! Άντε τώρα να βγάλεις άκρη με το έτος αυτό, από όποια άποψη κι αν το πιάσεις. Τα καλύτερα, όμως, έρχονται, έτσι δεν είναι;

Προηγούμενοι Καζαμίες εδώ:

https://againstthesilence.com/2019/04/30/kazamias2019-pt2/

https://againstthesilence.com/2019/01/07/kazamias-2019-january-april/

Μπάμπης Κολτράνης

Drab Majesty – Modern Mirror (dais records)

Υπάρχουν δύο τρόποι για να προσεγγίσεις αρχικά το νέο άλμπουμ των DM. Ο πρώτος, σε βάζει να ενσκύψεις στο θέμα του δίσκου που αφορά στην τοξικότητα του σύγχρονου ναρκισσισμού και στην κατανάλωση του -κάθε- εαυτού καθώς και των άλλων μέσων. Τα δύο βίντεο, οι στίχοι, ακόμη και οι τίτλοι των τραγουδιών εδώ, θα μπορούσαν να αποτελούν σήματα κινδύνου, από κάπου μακριά, για το τώρα εδώ. Ο πλούτος τους μάλιστα, αποδεικνύει ότι δεν έχουμε κάποιο καλλιτεχνικό έργο που, απλώς κατακρίνει τα κακώς κείμενα των ανθρώπινων σχέσεων νιώθοντας τελικά άνετα εντός αυτών, αλλά μια εμβάθυνση ως προς την ανάλυση και το σπάσιμο των σύγχρονων διαδικτυακών ή μη προσωπικών αδιεξόδων.

Ο δεύτερος τρόπος ενασχόλησης με το Modern Mirror είναι η χώνεψη της ίδιας της μουσικής μορφής του. Δεν είναι μόνο ότι καταφέρνουν να αποτυπώσουν σε εθιστικές pop φόρμες όλα τα παραπάνω, αλλά και ότι πετυχαίνουν να βγάλουν έναν ισάξιο με τον σπουδαίο προκάτοχο του δίσκο ! Από την αρχή (και τι αρχή!), μέχρι και το τέλος (και τι τέλος!), η κάθε σύνθεση αποδεικνύει τελικά, ότι τα στεγανά κάθε μουσικού είδους είναι ψευδεπίγραφα, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα εμπνευσμένο σχήμα. Τώρα, αν αυτοί οι δύο τρόποι συγκεραστούν μεταξύ τους, έχουμε τον ιδανικό τρόπο (ή μήπως τον μοναδικό;) για να απολαύσουμε ένα πραγματικό αντίδοτο στην παραλυτική ακινησία του ελληνικού καλοκαιριού.


Μπάμπης Κολτράνης

Ten New Songs Countdown, 59

Η φωτογραφία ανήκει στην Δάφνη Τσουμάνη

Carla dal Forno – So much better

Το μπάσο καθορίζει το ρυθμό, η μελωδία απαλή και ήρεμη, η φωνή σταθερή. Έμπνευση της Dal Forno αποτελούν γεγονότα που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή, δίνοντας παράλληλα, στο κοινό της τη δυνατότητα να ερμηνεύσει, όπως εκείνο επιθυμεί, τη δική της δημιουργία. Διαπραγματεύεται το θέμα του χωρισμού από τη σκοπιά της γυναίκας, με στίχους που θίγουν την ανεπάρκεια του πρώην συντρόφου, καταλήγοντας στο να νιώθει χαρούμενη που κατάφερε να τον πονέσει και που, ενώ εκείνος παρέμεινε ίδιος, εκείνη εξελίχθηκε και πια, είναι πολύ καλύτερα από (και χωρίς) εκείνον. (view)

Helm – I Knew You Would Respond

Απροσδιόριστο, χαλαρωτικό, ιντριγκαδόρικο και διάφορα άλλα που βγαίνουν στην πορεία, το νέο κομμάτι του Luke Younger αποτελεί τον ιδανικό τρόπο να μη ξέρουμε τι μας περιμένει ακούγοντας το νέο του υλικό σε ένα μήνα. Μυστήριο λοιπόν…

Plaid – Maru

Συνέχεια εκεί, στο προσκήνιο, ακούραστοι ως προς την αναζήτηση νέων δρόμων που έχουν όμως την ίδια πινακίδα πορείας. Μπορεί οι Plaid να κάνουν κύκλους γύρω από το πώς να γράψετε έξυπνη και ευαίσθητη ηλεκτρονική μουσική, αλλά αξίζει να ακολουθείς τις γραμμές τους οι οποίες ποτέ δεν εφάπτονται μεταξύ τους. Από το νέο sinlge προπομπό του επερχόμενου τους άλμπουμ Polymer που θα βγει μέσα Ιουνίου, επιλέγουμε το ευθύβολο “Maru” της δεύτερης πλευράς. (listen)

Drab Majesty – Ellipsis

Η ακρόαση του ολόφρεσκου κομματιού των DM μπορεί να δηλωθεί ως μια απόπειρα να κοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα της πόρτας που μας χωρίζει από τη δισκογραφική συνέχεια του τελευταίου magnus opus τους. Έχουμε λοιπόν, ένα μελωδικότατο άσμα που αποπνέει αυτή τη ζωτικότητα που παίρνει κάθε επισκέπτης της Αθήνας, της πόλης που αποτέλεσε τη βάση για να γραφτεί το Modern Mirror. Οι στίχοι μάλιστα, αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση και το βίντεο δένει τέλεια με τη μουσική!Περισσότερα στις 12 Ιούλη που βγαίνει! (view)

Second Still – Double Negative

Όσο περισσότερο δουλεύει η συγκεκριμένη καναδέζικη μπάντα, τόσο πιο πολύ χαλυβδώνει τον δικό της ήχο. Πιστή στο ραντεβού της που την θέλει να βγάζει κάθε χρόνο κάτι καινούργιο, ετοιμάζεται για μια κασετική κυκλοφορία τον επόμενο μήνα, με τα ήδη υπάρχοντα δείγματα να είναι χορταστικά από μόνα τους. Ειδικά το…

Negative Gears – 2020 Vision

Ντεμπούτο για τους Negative Gears σε ένα punk/post punk 12΄΄ EP. Κιθάρες και ντραμς δίνουν το ρυθμό, έναν ρυθμό αρμονικά γρήγορο, κοφτό και νευρικό. Τα φωνητικά ελεγχόμενα οργισμένα, χωρίς έντονες εκρήξεις θυμού και με στίχο επαναλαμβανόμενο, εκείνον που δημιουργεί ένταση και αγωνία, καταλήγοντας στα (αγαπημένα) απότομα κλεισίματα των τραγουδιών. Το καθαρό πανκ των Αυστραλών κέρδισε την προσοχή μας και είναι βέβαιο ότι θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον την εξέλιξη της πορείας τους.

Lungbutter – Flat White

Ντεμπούτο LP για τις Lungbutter. Στο “Flat White” ο πρώτος ήχος σε προδιαθέτει για το slowcore – noise punk που θα ακούσεις. Τον τόνο από την πρώτη κιόλας νότα δίνει η χαοτική παραμόρφωση της κιθάρας που συμπληρώνεται από το έντονο και ξεκάθαρο μπάσο και όλο αυτό απογειώνεται από το sing-speak της Ky Brooks. “I like choosing things” μας δηλώνει κι εμείς συμφωνούμε μαζί της περιμένοντας την 31η Μαΐου για να ακούσουμε ολόκληρο το άλμπουμ. Σε αναμονή λοιπόν.

The Sweet Release Of Death – Sway

Μια μαζική ηχητική επίθεση εξαπολύεται από ένα τρίο που τα τελευταία χρόνια αποτελεί μια δική μας αδυναμία. Το μοναδικό ως τώρα δείγμα της επερχόμενης δουλειάς του αποδεικνύει ότι όσο προχωράνε, τόσο ο ήχος τους θα γεμίζει μέχρι να σκάσει σαν βόμβα, όχι στα χέρια μας, αλλά στον εγκέφαλο μας! (listen)

Gatherers – Sick, Sad Heart

Οι Gatherers είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ερμηνεύουν με τόσο έντονο και όμορφο τρόπο την απελπισία, την παράνοια, την απόγνωση και -ενίοτε- τον μαζοχισμό. Όλες οι σκοτεινές και σάπιες ανθρώπινες εκφράσεις παρουσιασμένες με τέτοιον τρόπο που η μόνη επιλογή που έχεις είναι να χάνεσαι στη μουσική τους και να σε συνθλίβει ο στίχος τους. Άραγε, πόσες μπάντες έχουν αυτήν την εκπληκτική ιδιότητα να σε κάνουν να νιώθεις τόσο πόνο και να το κάνουν με τόσο υπέροχο τρόπο; (listen)

Pelican – Midnight and Mescaline

Κάποια γεγονότα στη ζωή μπορεί να ανακόψουν για λίγο την πορεία μας κι εκεί χρειαζόμαστε χρόνο για να επαναπροσδιορίσουμε τι θέλουμε και να καθορίσουμε το πως θα προχωρήσουμε εφεξής. Διατηρώντας αμείωτο το μεράκι της δημιουργίας επανακάμπτουμε, όπως έκαναν και οι Pelican, που μετά από έξι χρόνια μας παρουσιάζουν το απόσταγμα των εμπειριών τους. Οι μεγάλες χαρές και οι μεγάλες λύπες που βίωσαν μετουσιώνονται σε δημιουργία. Και ξεκινά η εξιστόρηση των νυχτερινών ιστοριών τους έχοντας ως αφετηρία το σημείο μηδέν, τα μεσάνυχτα.

Sylvia Ioannou & Μπάμπης Κολτράνης

Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Live Drab Majesty

Έχετε βαρεθεί τις κριτικές συναυλιών; Κι εγώ. Ένα μπαράζ εξόδων σε live και σε πάρτι εξαπολύεται κάθε που κλείνει μια βδομάδα και στη σπάνια περίπτωση που τελικά δεν καθόμαστε μέσα, έχουμε την αρρωστημένη απαίτηση να κάτσει να γράψει κάποια ψυχή λίγα λόγια για αυτό που πήγαμε και είδαμε. Είναι όπως συμβαίνει κατά την ακρόαση της θανατηφόρας ατάκας μετά το σεξ, “Σου άρεσε;”. Εσύ τι κατάλαβες, αλλού ήσουν; Μετά λοιπόν, μην αναρωτιόμαστε που αγχώνονται οι ερωτικοί μας σύντρ…, εεε, οι κριτικοί συναυλιών για το τι τελικά να γράψουν.

Ευτυχώς για καλή μας τύχη υπάρχουν και οι συναυλίες που ξεχωρίζουν, οπότε και κάνουν εύκολο το έργο της αποτύπωσης της εμπειρίας που άφησαν πίσω. Μια από αυτές ήταν του DM, όχι γιατί πρόκειται για ένα ανερχόμενο κι όχι απερχόμενο όνομα της dark σκηνής, ούτε γιατί στο μέρος της συναυλίας δεν πετύχαμε ένα κάρο γνωστ@ όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες βραδιές στην Αθήνα, αλλά γιατί πραγματικά είχαν κάτι ξεχωριστό να πουν. Πριν ανοίξω το παραβάν και μπω στα ενδότερα της συναυλίας να ζητήσω ένα συγγνώμη που για πρώτη φορά χάνω το όνομα που προλογίζει μια συναυλιακή βραδιά. Η αναβολή της συναυλίας για μια μέρα, εξαιτίας ενός προβλήματος που παρουσιάστηκε στην πτήση τους από Ουκρανία, έκανε άνω-κάτω το κυριακάτικό μου πρόγραμμα και την ώρα που έπαιζε ο ημεδαπός Vercretti Technicolor, ήμουν στην εθνική οδό με τα φρένα σπασμένα, να γυρεύω τον έναν. Πάντως, τα σχόλια που άκουσα στην ανάπαυλα μεταξύ των δυο ονομάτων, ήταν θετικά.

Τώρα, αν δεν έχετε υπόψιν σας το ποιόν του DM, γεγονός διόλου απίθανο κρίνοντας και από την χαμηλή προσέλευση του κόσμου στην εν λόγω άχαστη Κυριακή, δεν έχετε παρά να διαβάσετε τη διθυραμβική κριτική μου στο φετινό του πόνημα. Βέβαια, στη σημερινή εποχή, άλλο η συναυλία κι άλλο το στούντιο που μπορεί να είναι κι ένα λάπτοπ στο σπίτι. Καλό είναι να μην κατακρίνουμε εκείνα τα ονόματα που αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο τις δύο αυτές καταστάσεις. Πόσο μάλλον όταν είναι σίγουρο από τα πριν ότι αποκλείεται να αναπαραχθεί αυτούσιος ο ήχος ενός δίσκου επί σκηνής, μιλώντας σαφώς και για το Demonstration του DM. Το ξέραμε όλο αυτό από τα πριν, όπως και το γεγονός ότι ο DM είναι δύο άτομα τελικά. Αυτό που ελαφρώς αγνοούσαμε ήταν η επιλογή τους να κινηθούν σε άλλο μήκος κύματος παίζοντας πιο… ύπουλα. Μέσα σε ένα πέπλο κοσμικού θορύβου εμφανίστηκαν βαμμένοι και μέσα στα μαύρα λες και πήγαιναν για ολονυχτία σε black metal εκκλησία. Εκεί που το intro πέρασε την διάρκεια του “κάτι περίεργο θα συμβεί, οπότε ας ξεκινήσει να δούμε τι είναι αυτό”, μπήκε το “Cold Souls” με μια περισσότερο ονειρική και λιγότερο ονειρεμένη διάθεση.

Μετά ακολούθησαν παλαιότερα τους κομμάτια, πάντα με ορχηστρικά ιντερλούδια θορύβου να παρεμβάλλονται ανάμεσα. Ουσιαστικά αυτά καθόρισαν και το κλίμα του πρώτου μισάωρου, όπου και καταλάβαμε πού θα κινηθεί η μπάντα. Κάπου μετά το μισάωρο έφτασαν τα σουξέ του Demonstration και εκεί η νύχτα έστρωσε τα βαμμένα κόκκινα χαλιά μπρος στα θολωμένα μυαλά μας. Ουσιαστικά η μπάντα δεν ήθελε να μας βάλει να χορέψουμε, αλλά να μας πάρει από το χεράκι για να μας βάλει να εισπνεύσουμε μια καλή δόση της αισθητικής της πρότασης. Προσωπικά, ένιωσα ότι το πέτυχαν απόλυτα σε αρκετές στιγμές του live, ασχέτως αν μια φωνή δίπλα μου αναφώνησε σε μια παύση της μπάντας “Βαρετούληδες, ε;”.

Το μόνο αρνητικό σημείο της συναυλίας, πέρα από τον υπέρ του δέοντος βρόμικο ήχο, ήταν η ωριαία διάρκεια της εμφάνισης τους. Μεσάνυχτα, χωρίς το “και κάτι”, οι DM αποσύρθηκαν πίσω στο διαστημόπλοιο που τους προσγείωσε, ενώ είχαν παίξει ουσιαστικά 8-9 τραγούδια. Παρόλ’ αυτά αυτή η ώρα ήταν χορταστική και φεύγοντας συνέβη το κλασικό να νιώθεις ότι επιστρέφεις στον καθημερινό ζόφο, χωρίς να ξέρεις πότε θα ξαναδείς μια τέτοιου επιπέδου μπάντα ζωντανά.

ΥΓ: ευχαριστούμε θερμά την Βασιλική Παναγοπούλου για την παραχώρηση των φωτογραφιών της από τη συναυλία.

Μπάμπης Κολτράνης

Drab Majesty – The Demonstration (dais records)

drabmajesty.againstthesilence

Το 2016 δεν ήταν μια καλή χρονιά στη μουσική κυρίως γιατί έλειψαν οι μεγάλοι δίσκοι που θα χαρακτηριζόντουσαν ως κλασσικοί από τις μελλοντικές γενιές. Επίσης πήξαμε γενικά στις άκυρες αναβιώσεις παντός είδους. Κάπου εδώ κάνει την εμφάνιση του ο Drab Majesty με το νέο του άλμπουμ και όλα ανατρέπονται! Η πρώτη μου απορία που μου γεννήθηκε ακούγοντας το στην αρχή ήταν από που μας εμφανίστηκε αυτή η ανεμοδαρμένη ψυχή! Η περίπτωση του θυμίζει λίγο αυτή του Cold Cave, καθώς και αυτός έχει ένα underground rock υπόβαθρο και έπειτα από μια ολική μεταμόρφωση οικειοποιείται μια ανδρόγυνη περσόνα με τη μουσική να παραπέμπει ξεκάθαρα στα σκοτεινά 1980s.

Η δεύτερη απορία μου η οποία ακόμη δεν έχει απαντηθεί είναι πάνω στο πώς αυτό το παλιομοδίτικο στυλ που παίζει ακούγεται τόσο φρέσκο και το νέο άλμπουμ του διαθέτει τόσο (πολύ) υψηλού επιπέδου γραφή! Ήδη από τα πρώτα σινγκλ του δίσκου φάνηκε ότι ο συγκεκριμένος έχει ανέβει επίπεδο από τα προηγούμενα του άλμπουμ, αλλά αυτό δεν είχε ξεκαθαριστεί εντελώς μέχρι να ακουστεί το “Dot In The Sky” που ανοίγει θριαμβευτικά το δίσκο και διαθέτει το ρεφρέν που δεν έχουν γράψει οι Depeche Mode τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στη συνέχεια ακούγεται το “39 By Design” το οποίο απλά δεν γίνεται να βαρεθείς να το ακούς, καθώς διαθέτει μια εθιστική μελωδική γραμμή και ενδιαφέροντες στίχους πάνω στην υπόθεση της μαζικής αυτοκτονίας των 39 μελών της οργάνωσης Heaven’s Gate πριν χρόνια. Χωρίς ανάσα περνάμε στο “Not Just A Name” που θυμίζει The Cure και Cocteau Twins με ωραίο τρόπο και διαθέτει κι αυτό όπως όλα τα υπόλοιπα μια απογειωτική γέφυρα.

Για να μην περάσω στην υμνολογία όλων των συνθέσεων του δίσκου ας περιοριστώ στο λιτό απόφθεγμα… “και πάει λέγοντας”. Μα κάθε κομμάτι έχει το δικό του χαρακτήρα, νομίζεις ότι έχει γραφτεί στην καταραμένη δεκαετία, αλλά πριν γίνει ρετρό το σώζει μια υπερβολική δόση έμπνευσης που διέθετε ο δημιουργός του όταν έκανε την χάρη σε μας τους θνητ@ς και το ηχογραφούσε. Ας μη μιλήσω καν για το συναισθηματικό συναίσθημα που περιζώνει όλα τα κομμάτια και κάνει τα λεπτά που διαρκεί η ακρόαση να μικραίνουν και η επιθυμία του να στείλεις το άλμπουμ σε άτομα που δεν πρέπει, να μεγαλώνει επικίνδυνα.

Συνολικά έχουμε ένα άλμπουμ το οποίο διαθέτει μια μελωδικότητα που φέρνει στο νου ακόμη και σχήματα όπως την πιο παρεξηγημένη μπάντα του πλανήτη (τους Duran Duran εννοώ προφανώς) και ταυτόχρονα μια εσχατολογική και υπαρξιστική αύρα που προσφέρει μια μοβ ανταύγεια στο υλικό. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχουμε ως μπόνους τέσσερα ιντριγκαδόρικα remix από κάτι “τυχαίους” όπως ο Cold Cave, o Silent Servant και ο Drew McDowall. Μας κάνει πλάκα ο άνθρωπος λέμε!

Μπάμπης Κολτράνης