Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Live Drab Majesty

Έχετε βαρεθεί τις κριτικές συναυλιών; Κι εγώ. Ένα μπαράζ εξόδων σε live και σε πάρτι εξαπολύεται κάθε που κλείνει μια βδομάδα και στη σπάνια περίπτωση που τελικά δεν καθόμαστε μέσα, έχουμε την αρρωστημένη απαίτηση να κάτσει να γράψει κάποια ψυχή λίγα λόγια για αυτό που πήγαμε και είδαμε. Είναι όπως συμβαίνει κατά την ακρόαση της θανατηφόρας ατάκας μετά το σεξ, “Σου άρεσε;”. Εσύ τι κατάλαβες, αλλού ήσουν; Μετά λοιπόν, μην αναρωτιόμαστε που αγχώνονται οι ερωτικοί μας σύντρ…, εεε, οι κριτικοί συναυλιών για το τι τελικά να γράψουν.

Ευτυχώς για καλή μας τύχη υπάρχουν και οι συναυλίες που ξεχωρίζουν, οπότε και κάνουν εύκολο το έργο της αποτύπωσης της εμπειρίας που άφησαν πίσω. Μια από αυτές ήταν του DM, όχι γιατί πρόκειται για ένα ανερχόμενο κι όχι απερχόμενο όνομα της dark σκηνής, ούτε γιατί στο μέρος της συναυλίας δεν πετύχαμε ένα κάρο γνωστ@ όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες βραδιές στην Αθήνα, αλλά γιατί πραγματικά είχαν κάτι ξεχωριστό να πουν. Πριν ανοίξω το παραβάν και μπω στα ενδότερα της συναυλίας να ζητήσω ένα συγγνώμη που για πρώτη φορά χάνω το όνομα που προλογίζει μια συναυλιακή βραδιά. Η αναβολή της συναυλίας για μια μέρα, εξαιτίας ενός προβλήματος που παρουσιάστηκε στην πτήση τους από Ουκρανία, έκανε άνω-κάτω το κυριακάτικό μου πρόγραμμα και την ώρα που έπαιζε ο ημεδαπός Vercretti Technicolor, ήμουν στην εθνική οδό με τα φρένα σπασμένα, να γυρεύω τον έναν. Πάντως, τα σχόλια που άκουσα στην ανάπαυλα μεταξύ των δυο ονομάτων, ήταν θετικά.

Τώρα, αν δεν έχετε υπόψιν σας το ποιόν του DM, γεγονός διόλου απίθανο κρίνοντας και από την χαμηλή προσέλευση του κόσμου στην εν λόγω άχαστη Κυριακή, δεν έχετε παρά να διαβάσετε τη διθυραμβική κριτική μου στο φετινό του πόνημα. Βέβαια, στη σημερινή εποχή, άλλο η συναυλία κι άλλο το στούντιο που μπορεί να είναι κι ένα λάπτοπ στο σπίτι. Καλό είναι να μην κατακρίνουμε εκείνα τα ονόματα που αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο τις δύο αυτές καταστάσεις. Πόσο μάλλον όταν είναι σίγουρο από τα πριν ότι αποκλείεται να αναπαραχθεί αυτούσιος ο ήχος ενός δίσκου επί σκηνής, μιλώντας σαφώς και για το Demonstration του DM. Το ξέραμε όλο αυτό από τα πριν, όπως και το γεγονός ότι ο DM είναι δύο άτομα τελικά. Αυτό που ελαφρώς αγνοούσαμε ήταν η επιλογή τους να κινηθούν σε άλλο μήκος κύματος παίζοντας πιο… ύπουλα. Μέσα σε ένα πέπλο κοσμικού θορύβου εμφανίστηκαν βαμμένοι και μέσα στα μαύρα λες και πήγαιναν για ολονυχτία σε black metal εκκλησία. Εκεί που το intro πέρασε την διάρκεια του “κάτι περίεργο θα συμβεί, οπότε ας ξεκινήσει να δούμε τι είναι αυτό”, μπήκε το “Cold Souls” με μια περισσότερο ονειρική και λιγότερο ονειρεμένη διάθεση.

Μετά ακολούθησαν παλαιότερα τους κομμάτια, πάντα με ορχηστρικά ιντερλούδια θορύβου να παρεμβάλλονται ανάμεσα. Ουσιαστικά αυτά καθόρισαν και το κλίμα του πρώτου μισάωρου, όπου και καταλάβαμε πού θα κινηθεί η μπάντα. Κάπου μετά το μισάωρο έφτασαν τα σουξέ του Demonstration και εκεί η νύχτα έστρωσε τα βαμμένα κόκκινα χαλιά μπρος στα θολωμένα μυαλά μας. Ουσιαστικά η μπάντα δεν ήθελε να μας βάλει να χορέψουμε, αλλά να μας πάρει από το χεράκι για να μας βάλει να εισπνεύσουμε μια καλή δόση της αισθητικής της πρότασης. Προσωπικά, ένιωσα ότι το πέτυχαν απόλυτα σε αρκετές στιγμές του live, ασχέτως αν μια φωνή δίπλα μου αναφώνησε σε μια παύση της μπάντας “Βαρετούληδες, ε;”.

Το μόνο αρνητικό σημείο της συναυλίας, πέρα από τον υπέρ του δέοντος βρόμικο ήχο, ήταν η ωριαία διάρκεια της εμφάνισης τους. Μεσάνυχτα, χωρίς το “και κάτι”, οι DM αποσύρθηκαν πίσω στο διαστημόπλοιο που τους προσγείωσε, ενώ είχαν παίξει ουσιαστικά 8-9 τραγούδια. Παρόλ’ αυτά αυτή η ώρα ήταν χορταστική και φεύγοντας συνέβη το κλασικό να νιώθεις ότι επιστρέφεις στον καθημερινό ζόφο, χωρίς να ξέρεις πότε θα ξαναδείς μια τέτοιου επιπέδου μπάντα ζωντανά.

ΥΓ: ευχαριστούμε θερμά την Βασιλική Παναγοπούλου για την παραχώρηση των φωτογραφιών της από τη συναυλία.

Μπάμπης Κολτράνης

Drab Majesty – The Demonstration (dais records)

drabmajesty.againstthesilence

Το 2016 δεν ήταν μια καλή χρονιά στη μουσική κυρίως γιατί έλειψαν οι μεγάλοι δίσκοι που θα χαρακτηριζόντουσαν ως κλασσικοί από τις μελλοντικές γενιές. Επίσης πήξαμε γενικά στις άκυρες αναβιώσεις παντός είδους. Κάπου εδώ κάνει την εμφάνιση του ο Drab Majesty με το νέο του άλμπουμ και όλα ανατρέπονται! Η πρώτη μου απορία που μου γεννήθηκε ακούγοντας το στην αρχή ήταν από που μας εμφανίστηκε αυτή η ανεμοδαρμένη ψυχή! Η περίπτωση του θυμίζει λίγο αυτή του Cold Cave, καθώς και αυτός έχει ένα underground rock υπόβαθρο και έπειτα από μια ολική μεταμόρφωση οικειοποιείται μια ανδρόγυνη περσόνα με τη μουσική να παραπέμπει ξεκάθαρα στα σκοτεινά 1980s.

Η δεύτερη απορία μου η οποία ακόμη δεν έχει απαντηθεί είναι πάνω στο πώς αυτό το παλιομοδίτικο στυλ που παίζει ακούγεται τόσο φρέσκο και το νέο άλμπουμ του διαθέτει τόσο (πολύ) υψηλού επιπέδου γραφή! Ήδη από τα πρώτα σινγκλ του δίσκου φάνηκε ότι ο συγκεκριμένος έχει ανέβει επίπεδο από τα προηγούμενα του άλμπουμ, αλλά αυτό δεν είχε ξεκαθαριστεί εντελώς μέχρι να ακουστεί το “Dot In The Sky” που ανοίγει θριαμβευτικά το δίσκο και διαθέτει το ρεφρέν που δεν έχουν γράψει οι Depeche Mode τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στη συνέχεια ακούγεται το “39 By Design” το οποίο απλά δεν γίνεται να βαρεθείς να το ακούς, καθώς διαθέτει μια εθιστική μελωδική γραμμή και ενδιαφέροντες στίχους πάνω στην υπόθεση της μαζικής αυτοκτονίας των 39 μελών της οργάνωσης Heaven’s Gate πριν χρόνια. Χωρίς ανάσα περνάμε στο “Not Just A Name” που θυμίζει The Cure και Cocteau Twins με ωραίο τρόπο και διαθέτει κι αυτό όπως όλα τα υπόλοιπα μια απογειωτική γέφυρα.

Για να μην περάσω στην υμνολογία όλων των συνθέσεων του δίσκου ας περιοριστώ στο λιτό απόφθεγμα… “και πάει λέγοντας”. Μα κάθε κομμάτι έχει το δικό του χαρακτήρα, νομίζεις ότι έχει γραφτεί στην καταραμένη δεκαετία, αλλά πριν γίνει ρετρό το σώζει μια υπερβολική δόση έμπνευσης που διέθετε ο δημιουργός του όταν έκανε την χάρη σε μας τους θνητ@ς και το ηχογραφούσε. Ας μη μιλήσω καν για το συναισθηματικό συναίσθημα που περιζώνει όλα τα κομμάτια και κάνει τα λεπτά που διαρκεί η ακρόαση να μικραίνουν και η επιθυμία του να στείλεις το άλμπουμ σε άτομα που δεν πρέπει, να μεγαλώνει επικίνδυνα.

Συνολικά έχουμε ένα άλμπουμ το οποίο διαθέτει μια μελωδικότητα που φέρνει στο νου ακόμη και σχήματα όπως την πιο παρεξηγημένη μπάντα του πλανήτη (τους Duran Duran εννοώ προφανώς) και ταυτόχρονα μια εσχατολογική και υπαρξιστική αύρα που προσφέρει μια μοβ ανταύγεια στο υλικό. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχουμε ως μπόνους τέσσερα ιντριγκαδόρικα remix από κάτι “τυχαίους” όπως ο Cold Cave, o Silent Servant και ο Drew McDowall. Μας κάνει πλάκα ο άνθρωπος λέμε!

Μπάμπης Κολτράνης