White Lung – Paradise (domino)

  Του Άη-φον και σήμερα. Ας φτιάξω πρώτα τον εσπρέσο μου και μετά να μη ξεχάσω να ψαλιδίσω λίγο το μούσι πριν βγω έξω. Τι έχει συμβεί στον κόσμο, δηλαδή στο Διαδίκτυο; Χμμμ, περνά η ώρα και δεν έχω τσεκάρει τι έχει κυκλοφορήσει σήμερα στο μουσικό δακτύλιο. Μάλιστα, νέα μπάντα με μουσάτους κοιτά μέσα στο φακό της φωτογραφικής μηχανής μπας και βρει τη χαμένη έμπνευση της. Αυτό εδώ το κομμάτι με την μακρυμαλλούσα αοιδό σε σκοτεινό φόντο πρέπει να αξίζει αφού το αποθεώνουν παντού. Μπιτάκια, ψαγμένα, άψαχτα, πείραμα στο άπειρο, κιθάρες και πάλι κιθάρες. Ωπ, τι είναι αυτο; Κολλάζ εξώφυλλο δίσκου το 2016; Πόσο μπανάλ. Ας τσεκάρω όμως το βίντεο. Καλέ αυτό θυμίζει τη σκηνή του Mullholland Drive εκεί που κλαίνε οι δύο πρωταγωνίστριες σε ένα άδειο θέατρο! Μμμμ, το κομμάτι ακούγεται ενδιαφέρον. Για να κατεβάσω το δίσκο.

 

(Μια ώρα μετά)

 

WTF, τι είναι αυτό που μόλις πέρασε από πάνω μου; Αυτός είναι ο pop δίσκος τους; Δηλαδή στα προηγούμενα τους τι γίνεται; Θυσιάζονται άμοιρα ζωάκια στο βωμό του drumkit; Μόλις τέλειωσα τη δεύτερη ακρόαση του δίσκου και νιώθω σαν να να θέλω να το ακούσω ξανά και ξανά. Αυτά τα μπασίματα ειδικά στα δύο πρώτα κομμάτια του δίσκου μου χάλασαν την κόμη. Ο κιθαρίστας από ποιον πλανήτη έχει έρθει και παίζει έτσι; Καλά, η φωνή της Mish Barber-Way με διαλύει και έχω και αδυναμία στις γυναίκες τραγουδίστριες. Να θυμηθώ να το στείλω στο Μάκη που είναι ακόμη κολλημένος με το πανκ! Να μη ξεχάσω να στείλω τους στίχους και τα άρθρα της τραγουδίστριας στις φεμινίστριες φίλες μου. Σίγουρα θα αναρωτηθούν που τα βρήκα όλα αυτά!

Αυτά από έναν ανήξερο. Για τον ψιλιασμένο κόσμο που ένιωσε το Deep Fantasy να του τρυπά τα κόκαλα και το μυαλό, τα λόγια είναι περιττά. Απλώς μια ζεστή αγκαλιά στα τρία μέλη της μπάντας και ένα μεγάλο ευχαριστώ για το αποθεωτικό Paradise που μας προσέφεραν.

Μπάμπης Κολτράνης

Julia Holter – Have You In My Wilderness (domino)

juliaholter.2015.againstthesilence.com

Η υπερπροσφορά στη μουσική αποτελεί ένα ζήτημα το οποίο μάλλον δεν απασχολεί και τόσο όσ@ς ασχολούνται με αυτήν σήμερα. Η ανάδειξη φορμών ακρόασης που στηρίζονται στα συνήθως μικρά σε διάρκεια κομμάτια, η έλλειψη χρόνου και διάθεσης να ακουστούν εμπεριστατωμένα ολόκληροι δίσκοι και η υπερφόρτωση με νέα ονόματα, νέες πληροφορίες και νέα στυλ κάνει την ταχύτητα που κινούνται όλα, όλο και πιο αμείλικτη, άρα και πιο αφόρητη. Ευτυχώς που υπάρχουν ορισμένοι δίσκοι οι οποίοι μας σώνουν από όλον αυτό τον χαμό με τον πλούτο που περιέχουν και με τους όρους που βάζουν ως απαίτηση για να τον γευτούμε.

Σε έναν άλλον κόσμο η ανακοίνωση της κυκλοφορίας νέου δίσκου από την Καλιφορνέζα Julia Holter θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με πανηγυρικές τιμές. Έχει ήδη κατορθώσει να προσδώσει μέσα από τς λιγοστές δουλείες της ένα ευφάνταστο προσωπικό στίγμα, το οποίο δεν στέκεται καθόλου φειδωλό στην έκφραση πεντακάθαρων μελωδιών και ταυτόχρονα στην εκτέλεση ιδεών με περισπούδαστη τεχνική. Αν βεβαίως όλα αυτά ντυνόντουσαν με τον μανδύα της σκοτεινής μουσικής θα μιλούσαμε για άλλο ένα γυναικείο όνομα το οποίο προσπαθεί να προβληθεί ως μια σύγχρονη gothic και ενίοτε drama queen περσόνα. Αντί για αυτό η Julia υμνεί, τολμώ να πω, την χαρά της ζωής με τις φωτεινές συνθέσεις της και την αφοπλιστική φωνή της, χωρίς να ξεχνά να συμπεριλαμβάνει ανά στιγμές στις συνθέσεις της, τις λοξές γωνίες γκρίζων σκέψεων. Σε έναν κόσμο που ο καθένας και η καθεμία έχουν μάθει να κουκουλώνουν τα συναισθήματα τους και απλώς η μουσική να είναι το σχήμα διασκέδασης προς τα έξω ή εκτόνωσης προς τα μέσα, έρχεται η συγκεκριμένη αοιδός να βγει μπροστά εκφράζοντας συναισθήματα και ιδέες χωρίς το στοιχείο της υπερβολής, με τρόπο τολμηρό, συγχρόνως ανάλαφρο, και συνεπώς άκρως φυσικό.

Αυτό που συμβαίνει με το νέο της άλμπουμ είναι πως τελειοποιεί την γραφή της και φτάνει στο απόγειο της ευστοχίας των εμπνεύσεων της. Σήμερα, χρειάζεται θάρρος να βγεις τραγουδώντας με τέτοιο γλυκό μέταλλο σε προσωπικό τόνο ή να δέχεσαι την συνοδεία μόνο ενός οργάνου για να στηρίξει συνθετικά την φωνή η οποία πρωταγωνιστεί παντού χωρίς ταυτόχρονα να μένει έκθετη ή να αυτοθαυμάζεται σε έναν αόρατο καθρέφτη. Το άλμπουμ αυτό έχει την μαγεία να ρέει απολαυστικά και την ίδια στιγμή να απαιτεί την προσοχή στην ακρόαση με βάση και το επίπεδο των συνθέσεων του. Δεν είναι όμως η πληθώρα όμορφων συνθετικών στιγμών εδώ που δίνει το στίγμα του δίσκου, αλλά η γενικότερη αίσθηση πως ακούγοντας τον είναι σαν να λούζεσαι με το φως ενός καλοκαιρινού ξημερώματος χωρίς τον φόβο να καεί η επιδερμίδα σου.

Με βάση όλα αυτά δεν αναδεικνύεται ως τολμηρή μόνο η επιλογή να εκφράσει αυτή τη φορά ενδόμυχες σκέψεις με τα κομμάτια της, φέρνοντας στο νου εξιστόρηση ονείρων, ερώτων και απογοητεύσεων. Τολμηρή οφείλει να είναι και η πλήρης αποδοχή των κομματιών αυτών από την πλευρά μας, ώστε να καρποφορήσουν οι ευεργετικές συνέπειες των μελωδιών της και να ανθίσει η ανεπιτήδευτη πολυχρωμία μέσα μας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

White Lung – Deep Fantasy (domino)

White-Lung-Deep-Fantasy.againstthesilence

 

Τι θα άξιζε η ενασχόληση με την μουσική, αν δεν έβγαινε, έστω σπάνια, καμία νέα μπάντα της προκοπής; Οι White Lung αποτελούνται κατά τα 3/4 από γυναίκες μουσικούς, παίζουν κάτι δαιμονισμένο που για τους τύπους ας το αποκαλέσουμε punk rock και ο νέος τους δίσκος, που αναμένεται από τότε που έβγαλαν το επικό επτάιντσο Blow It South, επιτέλους είναι στα χέρια μας. Με αφετηρία την παράδοση της diy καναδικής σκηνής και πλέον την αγκαλιά της εμπορικής και ντε και καλά ανεξάρτητης Domino, η επιτυχία του Deep Fantasy φαντάζει βέβαιη.

Δεν είναι η προβολή που ήδη έχουν κερδίσει, αλλά η καθ’αυτή ποιότητα που χαρακτηρίζει την ως τώρα μικρή τους πορεία και κυρίως το επίπεδο της νέας τους δουλειάς. Δυο δευτερόλεπτα θορύβου αρκούν για να πάρεις μια εικοσάλεπτη ανάσα και να βυθιστείς σε έναν ορυμαγδό κάργα εθιστικών συνθέσεων. Δεν είναι οι επιρροές που καθορίζουν το αποτέλεσμα, όπως συμβαίνει με τόσες άλλες σύγχρονες μπάντες (βλ. Savages), αν και ελαφρώς κάτι θυμίζει εδώ τις καλές στιγμές του riot grrrrl ρεύματος. Είναι η όλη μαεστρία της μπάντας που χρησιμοποιεί αυτήν την hit and run λογική με κομμάτια που αν και είναι κολλημένα στα βασικά, ακούγονται τόσο εκρηκτικά και ευφάνταστα. Κάτι που πιστοποιήθηκε και στην ζωντανή έκδοση του υλικού εδώ, έχοντας την τύχη να τις δω σε μια δυστυχώς μόνο μισής ώρας διάρκειας συναυλία τους. Αυτό που κλέβει ουσιαστικά την παράσταση είναι οι διαολεμένες κιθάρες που ενώ πατάνε σε ολιγάριθμα riff, κάνουν τέτοια γυρίσματα που γεμίζουν σε απίστευτο βαθμό τον όλο ήχο. Γενικά είναι σαν κάθε όργανο να καλύπτει σε μελωδία και δυναμική ότι αφήνει κενό το άλλο, κάνοντας τόσο συνεκτικό το τελικό αποτέλεσμα. Πάνω από όλα όμως, όπως σε κάθε κιθαριστική μπάντα είναι η φωνή, ο λόγος που είτε αγαπάς, είτε αδιαφορείς, είτε μισείς μια μπάντα. Λοιπόν η Mish Way, αν και παραπέμπει ως εικόνα σε μια ξεφτισμένη rock n roll star, διαθέτει το μυαλό, την δύναμη και το ταλέντο να φτύνει τους στίχους με ευκρίνεια και να δίνει νόημα σε κάθε τραγούδι. Μια ματιά μάλιστα στα κείμενα που κατά καιρούς γράφει σε διάφορα blogs, αποδεικνύει πως πρόκειται για ένα άτομο που όχι μόνο έχει συναίσθηση του τι συμβαίνει γύρω της, αλλά που μπαίνει κιόλας στον κόπο να το απονοηματοδοτήσει.

Αυτές οι κριτικές ιδέες είναι που αποτυπώνονται και στον δίσκο. Τα επιχειρήματα του είναι η “επιστροφή στα βασικά” δίλεπτα κομμάτια και το κάλεσμα είναι προς το σημείο που δεν μπορείς να κάτσεις αδιάφορος σε ότι ζεις γύρω σου. Να πιάσουμε την κάθε σύνθεση ξεχωριστά ή μήπως να εστιάσουμε στο νέο ύμνο τους (βλ. “Face Down”), στα σημεία που απορείς πως συγκρατιόντουσαν όταν τα ηχογραφούσαν (βλ. “I Believe You”) ή στο τελευταίο, λίγο πιο αργό και τόσο αφοπλιστικό “In Your Home”; Θα μπορούσαν να γραφτούν τόσα πολλά για την δύναμη και τον όγκο που βγάζει το Deep Fantasy, αλλά ακόμη και αυτές οι γραμμές που γράφονται για να τον αποκρυπτογραφήσουν, δυσκολεύονται υπό την ακρόαση του, να βρουν την απαιτούμενη αυτοσυγκέντρωση του γράφοντα. Τι άλλο πέρα από αυτό μένει να γραφτεί;

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Franz Ferdinand – Right Thoughts, Right Words, Right Action (Domino)

franzferdinand.rightactio.againstthesilence
Right Thoughts, Right Words, Right Action. Οι Franz Ferdinand, έπειτα από απουσία 4 χρόνων, επιστρέφουν.
Πίσω στο 2004 όταν τους πρωτογνώρισα, με την indie-rock/brit-pop σκηνή σε έξαρση, αμέσως αναφώνησα πως διάολε ναι! Εκεί στο νησί η μουσική παραμένει αέναη και το ταλέντο αστείρευτο. Με την πεντάδα να απαρτίζουν οι Franz Ferdinand, Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs, Kasabian, The Fratellis και σφήνα τους The Last Shadow Puppets, το side project των Alex Turner (Arctic Monkeys) και Miles Kane, κερδίζεις συνεχώς νέους μουσικούς οπαδούς. Το ντεμπούτο των Franz Ferdinand με τον ομώνυμο δίσκο τους, τους έκανε αμέσως αρεστούς στα αγόρια και κορίτσια, απόγονων των mods. Ακολούθησε ένα μέτριο άλμπουμ (You Could Have It So Much Better) και ένα καταστροφικό Tonight: Franz Ferdinand, στο οποίο πειραματιστήκαν με τον ήχο τους και σίγουρα δεν τους βγήκε σε καλό.
Μετά από τέτοια καθοδική πορεία, σίγουρα οι Alex Kapranos, Nick McCarthy, Robert Hardy και Paul Thomson, αποφάσισαν να σοβαρευτούν, ηχογραφώντας ένα άλμπουμ επιστροφής στα μουσικά δρώμενα. Έτσι και έγινε. Γιατί όταν ένα άλμπουμ ανοίγει με ένα κομμάτι που σε ξεσηκώνει, κουνώντας ρυθμικά το κεφάλι σου αρχικά και ξέφρενα όλο σου το σώμα τελικά, σκούζοντας «right thoughts, right words, right action», τότε κάτι καλό προμηνύεται. Ακολουθεί το Evil Eye, που κατά κάποιο τρόπο θυμίζει b-movie horror film των 80’s, καθώς υπάρχει μία θεατρικότητα στην ενορχήστρωση του κομματιού. Στη συνέχεια οι Franz Ferdinand, με το Love Illumination, μας αποδεικνύουν πως ακόμα και ένα απλό, flat κομμάτι, με την προσθήκη, σε καίρια σημεία, ενός πνευστού (σαξόφωνο εν προκειμένω) και πλήκτρα που σου κολλάνε στο μυαλό σαν τσίχλα στο παπούτσι, κάνεις χιτάκια.
Ο ρυθμός χαλαρώνει με την ανεμελιά του “Stand On The Horizon” να σε πάει στα 60’s, με τους The Kinks, The Who και τους The Monkees να χαμογελάνε που άφησαν το στίγμα τους. Πάντως αν είχαμε χαμόγελα προηγουμένως, στο “Fresh Strawberries”, οι Beatles αν ήταν όλοι εν ζωή, θα έλεγαν, μα πόση επιρροή έχουμε ασκήσει σε αυτό το νησί πια;
Μετά την ανάδειξη διάφορων επιρροών και σεβασμού στο παρελθόν, έρχεται το “Bullet” με φόρα. Χορεύεις ανεξέλεγκτα σε ένα πάρκο, ανάμεσα από τα ποτιστήρια, που με χάρη αφήνεις  να σε κάνουν μούσκεμα. Δεν σε ενδιαφέρει όμως. Χορεύεις ασταμάτητα! Έχοντας ακόμα μία ευκαιρία για χορευτικές φιγούρες με το “Treason! Animals”, την αξιοποιείς καθώς ακολουθεί το “The Universe Expanded”, που σε αφήνει να παρατηρείς τον έναστρο ουρανό και την ανατολή του φεγγαριού, με ένα tanquerray τόνικ, να σε συντροφεύει.
Έχοντας ρουφήξει το τζινάκι σου, κάτι σου προκαλεί εντύπωση. Ακούς υποψία καλοκαιρινού ήχου από τον Αγγλικό βορρά. Brief Encounters και ήχοι αμμουδερών αναμνήσεων έρχονται για να αναθεωρήσεις, εν μέρει, για τους μόνιμα συννεφιασμένους Σκωτσέζους, ότι δεν μπορούν και αυτοί να μεταδώσουν ήλιο. Οι Franz Ferdinand μας αποχαιρετούν λέγοντας μας, “Goodbye Lovers & Friends”.
Ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να τους βάλει ξανά στο προσκήνιο, αποκτώντας νέους fans και επανακτώντας την εμπιστοσύνη των παλιότερων.

Alejandro