Καζαμίας 2019 (Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος)

Σεπτέμβριος

Κουρασμένοι από το καλοκαίρι – αν και κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο- αναρωτιόμαστε στις παρέες τί θα δούμε από συναυλίες και τί θα ακούσουμε από δίσκους τον χειμώνα, λες και αυτά είναι που θα μας ξεδιψάσουν αντί των θαλασσών που πριν λίγες μέρες αντικρίζαμε κατάματα. Ο χάρτινος Σεπτέμβρης που όλο καίγεται και όλο θεριεύει, ως άλλος φοίνικας, πάντα έχει τις πρόωρες απαντήσεις. Η εμφάνιση του Com Truise στην Αθήνα, το διήμερο opening του Temple με τον James Ruskin να ξεχωρίζει και, κυρίως, η θεόσταλτη (τρόπος του λέγειν, μιας και δεν υπάρχει θεός) συμμετοχή των Soulside στο φετινό Street Mode μας δείχνουν τί έχουμε να πάθουμε αν δεν τρώμε το φαγητό μας, αν δεν πηγαίνουμε σε συναυλίες και αν δεν αγοράζουμε (και ακούμε βεβαίως) κανένα δίσκο της προκοπής. Τουτέστιν, αν δεν στηρίξουμε εμείς τις νύχτες τις δικές μας θα καταλήξουμε στις νύχτες των άλλων. Οϊμέ!

ΥΓ. Μιας και ξέρουμε ποιός είναι ο δίσκος του μήνα (αρχίζει το όνομα από HT και τελειώνει σε RK), ως φόρος τιμής ακολουθεί το μοναδικό βίντεο της ιστορικής αυτής μπάντας της Dischord…

Οκτώβριος

Πάντα, αυτός είναι ο μήνας που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Να και η άχαστη συναυλία, βλ Drab Majesty, να και το άχαστο φεστιβάλ, βλ. Sonar, να και ο άχαστος δίσκος, βλ. DIIV. Γνωρίζουμε όμως, βαθιά μέσα μας, πως οτιδήποτε κι αν φέρει αυτός ο μήνας, δεν θα αλλάξει την άποψη μας για τη χρονιά που θα μας αφήσει σύντομα, μουσικά μιλώντας (και όχι μόνο). Οπότε, μπας και αυτός τείνει να γίνει ο πιο αδιάφορος μήνας, χωρίς να προκαλεί -με ό,τι ήδη αναφέραμε- ούτε ζέστη, ούτε κρύο; Αν δεν προβλέπαμε και το κατιτίς, τι σόι Καζαμίας θα ήμασταν; Σημειώστε Χ 2, καλού κακού.

Νοέμβριος

“Ήταν τέλος Νοεμβρίου, περίοδος γενικά που ο καθένας ανακαλύπτει τη θλίψη.” Μ. Ουελμπέκ

Ο άγνωστος μήνας που περνά πάντα με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που περιμέναμε. Μουσικά όλο και εμφανίζονται δίσκοι που μας κάνουν να σκεφτόμαστε πόσο έχουμε υποτιμήσει τη χρονιά αυτή. Ένας, πιθανόν, να ‘ναι και ο νέος του Function με το πανέξυπνο βίντεο-preview που κριτικάρει τον σύγχρονο τρόπο ζωής να φαντάζει ως ένα άλλο πουλάκι που λέει αυτά που συμβαίνουν και που εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι.

Δεκέμβριος

Κλασσικά, ο μήνας των προετοιμασιών για κάτι που, όταν φτάνει δεν είναι αυτό που περιμέναμε! Πιο συγκεκριμένα, θα γελάσουμε πάλι με τις επιλογές για τα καλύτερα της χρονιάς από τα μεγάλα μουσικά site, θα βρούμε διάφορα που μας ξέφυγαν άδικα, θα μας πιάσουν τα υπαρξιακά μας για το γεγονός ότι αυτά που ξεχωρίζουμε συνήθως περνούν απαρατήρητα από τα ημεδαπά μουσικά μέσα και θα τραγουδήσουμε τα δικά μας για το νέο έτος που πλησιάζει απειλητικά. Άντε τώρα να τραγουδήσεις το νέο κομμάτι των Boris στη συναυλία τους παραμονές Χριστουγέννων στην Αθήνα! Άντε τώρα να βγάλεις άκρη με το έτος αυτό, από όποια άποψη κι αν το πιάσεις. Τα καλύτερα, όμως, έρχονται, έτσι δεν είναι;

Προηγούμενοι Καζαμίες εδώ:

https://againstthesilence.com/2019/04/30/kazamias2019-pt2/

https://againstthesilence.com/2019/01/07/kazamias-2019-january-april/

Μπάμπης Κολτράνης

Against a silent 2016 – This year’s 34 top records

 Μια χρονιά με βαρυσήμαντα γεγονότα φτάνει στο τέλος της. Υποσχέσεις, μεγαλόσχημα λόγια, εγγυήσεις, τροποποιήσεις και μεταθέσεις για το μέλλον πλημμύρισαν την πολύβουη καθημερινότητα μας και τελικά μετά από όλα αυτά είναι σαν να μην αλλάζει τελικά τίποτα. Σαν το τέλος κι αυτής της χρονιάς να φαντάζει το ίδιο με το τέλος της προηγούμενης. Την ίδια στιγμή πολλά μικρά στηρίγματα ορθώνονται γύρω μας. Είναι αυτές οι συλλογικές ή ακόμη και προσωπικές προσπάθειες έκφρασης και δημιουργίας που έχουν σοβαρή πιθανότητα να σταθούν απέναντι στο σάρωμα του μέλλοντος. Όλα αυτά που μας κρατάνε κινούνται στο περιθώριο τελικά.

 Έτσι ακριβώς και στη μουσική για φέτος δεν είχαμε τα μεγάλα αριστουργήματα, τις θεαματικές επιστροφές ή τα αξεπέραστα τραγούδια. Αντ’ αυτών είχαμε ένα πλήθος αξιόλογων άλμπουμ χαμηλού κυρίως βεληνεκούς που κατάφεραν να μας συνοδεύσουν στις μοναχικές ή μη, στιγμές και περιόδους της χρονιάς αυτής. Άλμπουμ τα οποία στο μεγαλύτερο τους ποσοστό αψήφησαν τα καλούπια οποιούδηποτε είδους κάνοντας με αυτόν τον τρόπο να αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τη σύγχρονη μουσική όχι με όρους ταμπελών, αλλά με βάση την έμπνευση, το συναίσθημα και την πρωτοποριακότητα που αποπνέει. Ελπίζουμε σε αυτούς τους δίσκους που μας γοήτευσαν φέτος, συν τις αναγνωρίσεις – kudos, να βρείτε ονόματα προς αναζήτηση, αλλά με τη σειρά σας κι εσείς να μας προτείνετε φετινούς δίσκους που ξεχωρίσατε και οι οποίοι διέφυγαν από τα ραντάρ μας.

1. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssiagainstthesilence

2. Negura Bunget – ZI

main-cover-front

3. Deathspell Omega – Synarchy of Molten Bones

deathspell-omega-the-synarchy-of-molten-bones-e1475279012978

4. Ash Borer – The Irrepassable Gate

aborer-front-prvw-6thoct_1000-630x625

5. Cultes Des Ghoules – Coven, Or Evil Ways Instead Of Love

ghoules.againstthesilence

Βικτώρια Λαμπροπούλου

1. DIIV – Is The Is Are

diiv.againstthesilence.com

2. Tim Hecker – Love Streams

timhecker.lovestreaks.againstthesilence

3. Klara Lewis – Too

eMEGO210_front

4. Amiina – Fantomas

amiina.againstthesilence

5. Mika Vainio – Maanerlaataa

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Kudos: Carla dal Forno – You Know What It’s Like

carladalforno.againstthesilence

Μπάμπης Κολτράνης

1. Neurosis – Fires Within Fires

neurosisfires.againstthesilence

2. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssiagainstthesilence

3. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

4. Syndrome – Forever & A Day

syndrome.againstthesilence

5. CHVE – 100910

chve.againstthesilence

Kudos: Siavash Amini & Zenjungle – Topology Of Figments

siavash-and-zenjungle.againstthesilence

ichie

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. MONO – Requiem For Hell

cover

3. Savages – Adore Life

savages.againstthesilence

4. Jenny Hval – Blood Bitch

a3923298497_10

5. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree

packshot1-768x768

Kudos: Exploded View – s/t

a2861479147_10

Mute

1. Cult Of Luna & Julie Christmas – Mariner

cult-of-luna-and-julie-christmas.againstthesilence

2. Ulver – ATGCLVLSSCAP

a3008213619_10

3. Hail Spirit Noir – Mayhem In Blue

hail spirit noir.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

cover

5. Mono – Requiem for Hell

cover

Kudos: The Owl – The Owl

theowl.againstthesilence

Αντώνης

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. White Lung – Paradise

whitelung.paradise

3. Touche Amore – Stage Four

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

4. Neurosis – Fires Within Fires

neurosisfires.againstthesilence

5. Mono – Requiem For Hell

cover

Kudos: Flasher – S/T

theflasher.againstthesilence

Kat

1. Siavash Amini & ZenJungle – Topology Οf Figments

siavash-and-zenjungle.againstthesilence

2. ZenJungle – We Are Not Here

zenjungle.werenothere.againstthesilence

3. Solstice – To Sol A Thane

solstice.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

ruinedfamilies.education

5. Planes Mistaken For Stars – Prey

planesmistakenforstars.againstthesilence

Kudos: Baron Crane – Electric Shades

baroncrane.againstthesilence

ΑΤΜ

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. Touche Amore – Stage Four

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

3. Savages – Adore Life

savages.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

ruinedfamilies.education

5. Planes Mistaken For Stars – Prey

planesmistakenforstars.againstthesilence

Κudos : Cold I – Κακός Άνεμος

cover

Cari

DIIV – Is The Is Are (captured tracks)

Όσο άργησαν να βγάλουν το δεύτερο τους άλμπουμ οι DIIV, άλλο τόσο πολύ νωρίτερα από την επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του διέρρευσε το υλικό του Is The Is Are. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα αρκετός κόσμος, μεταξύ αυτών κι εμείς εδώ στο ats, να δηλώνει ήδη ενθουσιασμένος ακούγοντας τον, καθώς υπήρχε αρκετός χρόνος για να ρουφηχτούν κυριολεκτικά οι θρεπτικοί χυμοί του. Όλα αυτά φαντάζουν μια νορμάλ ιστορία, αλλά τα παράδοξα που συμβαίνουν με αυτήν τη μπάντα και συγκεκριμένα με αυτόν το δίσκο είναι αρκετά για να τα αγνοήσουμε.

Αρχικά μιλάμε για μια απλή σύγχρονη κιθαριστική μπάντα την οποία μόνο πρωτότυπη δεν την λες. Για την ακρίβεια η μπάντα θυμίζει λίγο 1990’s ήρωες της εφηβικής indie ηλικίας μας που δοκιμάζουν μανιωδώς διάφορες παραλλαγές στο “Some Girls Are Bigger Than Others” των… ξέρετε ποιων. Κι όμως το αποτέλεσμα ακούγεται φρεσκότατο χάρις στην υπέροχη γραφή του Z. Cole Smith και το ευφάνταστο παίξιμο της μπάντας που πλέον δεν αποτελεί απλά το σχήμα που τον υπηρετεί στις ζωντανές του εμφανίσεις, όπως συνέβη στο Oshrin. Θα έλεγα πως συναντάμε στη μουσική τους, και κυρίως στο νέο τους άλμπουμ, αρκετά χαρακτηριστικά σε τέλεια ισορροπία και αρμονία. Για παράδειγμα ενώ όλες σχεδόν οι συνθέσεις είναι κινητικές ξεσαλωμένου χαρακτήρα, εντούτοις δεν έχουν μια σκληρή ή ανούσια uptempo υφή. Δεν είναι επίσης ανάλαφρες για να τις πάρει ο άνεμος, αλλά ούτε και μονότονα σκοτεινές, καταφέρνοντας να αφήσουν μια γερή στάμπα εμπειρίας στην όλη ακρόαση που διαρκεί, κι αυτό είναι ίσως το πιο παράδοξο όλων, κοντά μια ώρα! Μιλάμε για ένα δίσκο που όπου και να τον αφήσεις και να καταπιαστείς μαζί του ξανά στη συνέχεια, δεν σταματά να σε γοητεύει αέναα.

Η βάση του σχήματος και η ραχοκοκκαλιά του δίσκου είναι η καταγραφή των βιωμάτων του Z. Cole Smith. Πιο συγκεκριμένα έχουμε από την μια τις τραυματικές εμπειρίες του με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και από την άλλη την εκ διαμέτρου αντίθετη ερωτική πρόσφατη ιστορία του, να γεμίζουν στο τέλος τις συνθέσεις με νόημα, ποίηση και ουσία. Ως ζεστές ανάσες αυτές οι σκέψεις του κυκλώνουν το εμμελές υλικό του δίσκου, κάνοντας ακόμη και τη μια σύνθεση που δεν τραγουδά αυτός, αλλά η Sky Ferreira, να μεταδίδεται μια δικιά του στοιχειωμένη φιγούρα κλειστών ματιών και κινούμενων άκρων.

Αν η στατικότητα των συνθέσεων που δεν διαθέτουν πολλές αλλαγές και κινούνται σε κοινότυπα μοτίβα τείνει να εμφανίζεται ως, δήθεν, ένα τρωτό σημείο των DIIV, έρχεται αυτή η ηλεκτρική εγκεφαλικότητα και η χρήση δύο-τριών απλών πετυχημένων ακόρντων που κάνουν τα τραγούδια εδώ τόσο άρτια και εύστοχα. Το Is The Is Are αναρωτιέται για το αν το είναι του ενός μπορεί να αφορά τους πολλούς και αυτό από μόνο του σε μια εποχή που το είναι των πολλών καταντά κάτι το βδελυρό και το είναι του ενός κάτι το απρόσιτο, αποτελεί ένα παράδοξο. Παράδοξο όπως ο ήλιος που έχει ξεχαστεί στα μέρη μας, όπως οι αναμνήσεις που δεν σκεβρώνουν ποτέ ακούγοντας ένα δίσκο-αδυναμία από το παρελθόν, όπως αυτός ο απλός δίσκος που στέκει κόντρα στους αυταρχικούς δείκτες του χρόνου και της ματαιότητας.

… Name a song and I’ll just scream it there’s a fucked moon in my head… To be free, be awake,
big breath you can’t fake, once you’ve begun press my face to the back, all the pillars that stack and hold up the sun… “does it feel watered down?”, “does it feel over now?”, “do you feel watered down?”, “do you feel older now?”…

 

Μπάμπης Κολτράνης