Drab Majesty – Modern Mirror (dais records)

Υπάρχουν δύο τρόποι για να προσεγγίσεις αρχικά το νέο άλμπουμ των DM. Ο πρώτος, σε βάζει να ενσκύψεις στο θέμα του δίσκου που αφορά στην τοξικότητα του σύγχρονου ναρκισσισμού και στην κατανάλωση του -κάθε- εαυτού καθώς και των άλλων μέσων. Τα δύο βίντεο, οι στίχοι, ακόμη και οι τίτλοι των τραγουδιών εδώ, θα μπορούσαν να αποτελούν σήματα κινδύνου, από κάπου μακριά, για το τώρα εδώ. Ο πλούτος τους μάλιστα, αποδεικνύει ότι δεν έχουμε κάποιο καλλιτεχνικό έργο που, απλώς κατακρίνει τα κακώς κείμενα των ανθρώπινων σχέσεων νιώθοντας τελικά άνετα εντός αυτών, αλλά μια εμβάθυνση ως προς την ανάλυση και το σπάσιμο των σύγχρονων διαδικτυακών ή μη προσωπικών αδιεξόδων.

Ο δεύτερος τρόπος ενασχόλησης με το Modern Mirror είναι η χώνεψη της ίδιας της μουσικής μορφής του. Δεν είναι μόνο ότι καταφέρνουν να αποτυπώσουν σε εθιστικές pop φόρμες όλα τα παραπάνω, αλλά και ότι πετυχαίνουν να βγάλουν έναν ισάξιο με τον σπουδαίο προκάτοχο του δίσκο ! Από την αρχή (και τι αρχή!), μέχρι και το τέλος (και τι τέλος!), η κάθε σύνθεση αποδεικνύει τελικά, ότι τα στεγανά κάθε μουσικού είδους είναι ψευδεπίγραφα, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα εμπνευσμένο σχήμα. Τώρα, αν αυτοί οι δύο τρόποι συγκεραστούν μεταξύ τους, έχουμε τον ιδανικό τρόπο (ή μήπως τον μοναδικό;) για να απολαύσουμε ένα πραγματικό αντίδοτο στην παραλυτική ακινησία του ελληνικού καλοκαιριού.


Μπάμπης Κολτράνης

Second Still – Cold Showers

Second Still – Violet Phase (sentimental)

Όταν οι Second Still είχαν εμφανιστεί στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια, αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση, πέραν των ζωντανών τους επιδόσεων ήταν η ανεπιτήδευτη έκφραση τους που καμία σχέση δεν είχε με τα παρόμοια γκρουπ του είδους που υπηρετούν από τότε που εμφανίστηκαν. Αυτή η αυθεντικότητα τους αποκρυσταλλώνεται και δισκογραφικά στο νέο τους πόνημα. Τουτέστιν, ενώ κρατάνε το μουσικό τους dark/post punk στίγμα (βλ “Eternal Love”), καταφέρνουν να το εμπλουτίσουν με απλές συνταγές που όμως αποδίδουν τα μάλα! Απόδειξη είναι η ποικιλία στα ρυθμικά μέρη των νέων κομματιών τους, το μπάσιμο με δύο άκρως ηλεκτρονικά κομμάτια και η ανάδειξη πανέμορφων μελωδιών που σε πολύ λίγες στιγμές κάτι θυμίζουν. Κι όλα αυτά, σε λιγότερο από μισής ώρας υλικό!

Cold Showers – Motionless (dais records)

Από την άλλη, οι Cold Showers δεν δίνουν σημασία σε νεωτερισμούς και κοιτάνε να γράψουν άρτια τραγούδια με δοκιμασμένες συνταγές. Πάντα αυτό έκαναν εξάλλου, αλλά στο νέο τους πόνημα βλέπουμε μια διάθεση να ραφινάρουν τον post punk ήχο τους και μέσα από την απλότητα να φτιάξουν κάτι που θα μείνει στο χρόνο. Όχι πως δεν το καταφέρνουν αυτό σε ορισμένες στιγμές εδώ, αλλά συνολικά παρουσιάζουν έναν αργοκίνητο δίσκο που ακούγεται σαν να ανήκει σε άλλη δεκαετία. Αν συμβαίνει αυτή η δεκαετία που σας έχει σημαδέψει περισσότερο να είναι αυτή των 1980’s και ειδικά η ρομαντική πλευρά της, τότε το Motionless θα σας αφήσει ικανοποιημένους.


Second Still – Violet Phase (sentimental)

When Second Still appeared in Athens a few years ago, the main thing that impressed me, beyond their live performances, was their unpretentious expression that had nothing to do with similar groups of the music kind that they serve since they appeared. This authenticity is crystallized and recorded in their new work. So, while keeping their dark / post punk music mark (see “Eternal Love”), they manage to enrich it with simple recipes, efficiently! The proof is the variety in the rhythmic parts of their new tracks, the entrance with two highly electronic pieces and the emergence of beautiful melodies that in some points they remind us of something. And all this in less than half an hour!

Cold Showers – Motionless (dais records)

On the other hand, Cold Showers do not care about novices; they just want to write good songs with proven recipes. They have always done this, but in their new project we are noticing a mood to refine their post punk sound and through the simplicity of making something that will be preserved in time. It ‘ s not that they do not achieve it in some moments here, but they all show a slow-moving album that sounds like it belongs to another decade. If the decade that has marked you is the 1980’s and especially the romantic side of it, then Motionless will satisfy you.

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

VR SEX – Human Traffic Jam (Dais Records)

Τα τεχνολογικά επιτεύγματα είναι αναρίθμητα στις μέρες μας. Ανάμεσα σε αυτά, υπάρχουν εκείνα που έχουν καταφέρει να εκμηδενίσουν τις αποστάσεις, περιορίζοντας τα εμπόδια στην ανθρώπινη επικοινωνία, ώστε η αλληλεπίδραση μεταξύ μας να είναι ευκολότερη και σε παγκόσμια μάλιστα, κλίμακα. Η επικοινωνία πρακτικά διευκολύνεται, γίνεται αμεσότερη· διαπνέεται όμως, από ειλικρίνεια και αλήθεια; ή ορισμέν@ καλύπτονται πίσω από την έλλειψη της φυσικής παρουσίας και φυσικής αλληλεπίδρασης με τους υπόλοιπους και δημιουργούν περσόνες που ελάχιστη ή μικρή σχέση έχουν με τον πραγματικό χαρακτήρα τους;

Τέτοιου είδους σκέψεις για το πώς αναπτύσσονται τελικά, οι διαπροσωπικές σχέσεις, κυρίως μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα απασχόλησαν τον Noel Skum, τον Andrew Clinco των Drab Majesty. Το απόσταγμα των σκέψεων καταγράφηκε σε ένα διαμέρισμα της Αθήνας το χειμώνα του 2017, όπου δημιούργησε το υλικό για το άλμπουμ Human Traffic Jam των VR SEX. Και μόνο το άκουσμα των ονομάτων που αποτελούν τους VR SEX, δηλαδή οι Noel Skum, Z. Oro -ο Aaron Montaigne των Antioch Arrow, Heroin και DBC- σε φωνητικά και ντραμς και Mico Frost -Brian Tarney- σε synths και μπάσο σε προδιαθέτει να ακούσεις το υλικό τους.

Μεγάλη μουσική εμπειρία και δημιουργικότητα στην πλάτη των μελών της μπάντας κάτι που αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, «εγγύηση» για το αποτέλεσμα. Μια πρόγευση της δουλειάς τους μας έδωσαν τον περασμένο Μάρτιο με την κυκλοφορία του EP Horseplay. Ακούγοντάς τους, δεν μπορείς παρά να διαπιστώσεις την ομοιότητα που υπάρχει με τους Drab Majesty· Στο LP τους Human Traffic Jam μας παρουσιάζουν μέσα από ποικιλία ήχων death rock, synth – post punk και ambient μια πιο σκοτεινή και ρεαλιστικά σκληρή θεώρηση των πραγμάτων.

Αυτό είναι ολοφάνερο στο “Maiden China” που αποτυπώνει μια ψεύτικη εικόνα που ορισμέν@ δίνουν στα κοινωνικά δίκτυα θέλοντας να εκμεταλλευτούν κάποιους εύπιστους, παρασέρνοντάς τους σε μονοπάτια που δεν έχουν καν φανταστεί δίνοντας ξεκάθαρα το μήνυμα αυτό με ένα δυνατό και σκληρό video. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το αφηγηματικό “Cheek Detritus”. Στο “Surrender” ο στίχος “…and you beg for attention to surrender” για να ακουστεί τελικά η προτροπή “sleep, go to sleep” . Στο “Sacred Limousine” στηλιτεύουν τα ΜΜΕ και την επίπλαστη εικόνα της ευτυχίας που μας σερβίρουν και αφορά το «φαίνεσθαι» και καμία σχέση με το «είναι» δεν έχει.

Και ο επίλογος του album έρχεται με το “Corridor (Epilogue)”. Χωρίς στίχους, σου δίνει τη δυνατότητα, μετά την ακρόαση του LP, να επιλέξεις τελικά, το διάδρομο που θα σε οδηγήσει μακριά από ψεύτικες εικόνες φαινομενικής χαράς και επιτυχίας στα μέρη μιας ειλικρινούς και αληθινής διαπροσωπικής επαφής με πρόσωπα που καμία σχέση δεν έχουν με την πλαστική και illustration αισθητική.


Technological achievements are innumerable nowadays. Among them are those who have managed to nullify distances, by limiting the obstacles to human communication, so that interaction between us is easier, even on a global scale. Communication is facilitated, becoming more direct, but is it inspired by sincerity and truth? or some people are covered behind the lack of physical presence and physical interaction with the others and create personas that are not related to their true character?

Such thoughts about the development of interpersonal relationships, mainly through social networks have occupied Noel Skum, Andrew Clinco of Drab Majesty. The distillation of thoughts was recorded in an apartment in Athens during the winter of 2017, where he created the material for VR SEX’s Human Traffic Jam album. The members of VR SEX, Noel Skum, Z. Oro – Aaron Montaigne of Antioch Arrow, Heroin and DBC – on vocals and drums and Mico Frost -Brian Tarney – on synths and bass, predisposes you to pay attention to their material.

Their great musical experience and creativity, is – in a way – “guarantee” of the outcome. A preview of their work was given to us last March with the release of their EP Horseplay. By listening, you can only notice the similarity with Drab Majesty. In their Human Traffic Jam, they present a darker and realistically cruel perspective through a variety of death rock, synth – post punk and ambient sounds.

This is obvious in “Maiden China”, which depicts a fake image that some people are giving for themselves to social networks with the will to exploit witty people, dragging them to paths they have not even imagined, and VR SEX are giving this message clearly with a loud and hard video. Τhe same issue goes in the narrative “Cheek Detritus”· in “Surrender” the lyric “… and you beg for attention to surrender” to hear the final phrase – prompt “sleep, go to sleep”. In “Sacred Limousine” they condemned media fake images of happiness that represent only the appearance and not the actual existence.

And the epilogue of the album is “Corridor (Epilogue)”. Without lyrics· it gives you the opportunity to choose the corridor that will take you away from false images of apparent joy and success in the parts of a sincere and real interpersonal contact with people who have no connection with the plastic and illustrated aesthetics.

Sylvia Ioannou

Hiro Kone – Pure Expenditure (dais records)

Σειρήνες και θόρυβοι απέξω εισβάλλουν στη μουσική που παίζει, όμως αυτή τους παραχωρεί τον χώρο. Όχι με ανοικτές αγκάλες, αλλά με κοφτές λέξεις που δεν αποζητάνε σαφή νοήματα. Το ίδιο το νόημα είναι αυτή η διαδικασία της παρείσφρησης ήχων σε σκέψεις απ’ το μέλλον, απεικονίζοντας αναμνήσεις που θα ’ρθουν να μας βρουν κατευθείαν στο αόρατο κέντρο και το άγνωστο βάθος.

Δεν είναι ο θόρυβος που μας προσκαλεί σε αυτό το ταξίδι, αλλά ο ρυθμός του και ό,τι αυτό αφήνει πίσω του. Το σκοτάδι με τα ευαίσθητα χέρια του κλείνει τις μονόχρωμες κουρτίνες για να μη φαίνονται οι κινήσεις του ορθού χορού έξω. Μια ανταύγεια, όμως, φαίνεται από τον δρόμο, ένα αχνό φως που όσο το προσέχεις τόσο αυτό σε παρασύρει στο παιχνίδι με τις σκιές του. Δεν είναι ένας αντικατοπτρισμός του τίποτα, αλλά μια υπόσχεση ότι αυτό το θαμπό είδωλο δεν κρύβει μόνο το μαύρο, αλλά ένα πλήθος αχαρτογράφητων χρωμάτων εντός του.

Ο νέος δίσκος της Hiro Kone είναι αυτά και πολλά άλλα. Ακούγεται σαν ποιήματα ή ιστορίες που πέταξες τσαλακωμένα στο καλάθι των αχρήστων με το που τα διάβασες ολοκληρωμένα, αλλά σε μια δεύτερη σκέψη τα μάζεψες ξανά, για να τα ξαναδιαβάσεις με μια νέα ευχαρίστηση. Το πού θα τα συμπεριλάβεις ή θα τα καταχωρήσεις δεν έχει σημασία. Τα κρατάς κι αυτό αρκεί!


Sirens and noises invade in the music that plays, yet music gives away the needed space. Not with open arms, but with sharp words which are not looking  for clear meanings. The meaning itself is hidden in the very process of sounds’ intrusion of future thoughts that will find us right in to the unseen center and the unknown depth.

It’s not the sound  that invites us to this journey, but it’s the rhythm and everything that leaves behind. Darkness, in its fragile hands shuts down the plane curtains so that the dance moves stay hidden. A glint still shines from the road, a pale light, as you observe it, drifts you in a shadowplay. It’s not a reflection of anything, but a promise that this dull reflection doesn’t hide only the black, but a handful of uncharted colors inside.

Hiro Kone’s new album is all these things among others.  It sounds like poems or stories which you threw them away wrinkled in the basket of waste as you read them complete. Eventually, in a second thought you picked them up again to read them once more with a new pleasure. It isn’t so important where you’ll include them. You hold them and that makes sense!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

HTRK – Them Are Us Too

HTRK – Drama (ghostly international)

Είναι κάτι απογεύματα που δεν έχεις όρεξη για τίποτα. Πηγαινοέρχεσαι σε σιωπηλά δωμάτια και κάθε σκέψη μένει ανολοκλήρωτη, μέχρι να σου συμβεί κάτι, ακούγοντας αυτό που συνέβη κάπου πολύ μακριά και μεταφράστηκε σε λίγα λεπτά μουσικής μαγείας. Κάπως έτσι μπορεί να οριστεί η δισκογραφική επιστροφή των HTRK, με ένα επτάιντσο που περιέχει δύο νέα κομμάτια και αποτελεί τον προπομπό του επερχόμενου άλμπουμ τους. Μια σιωπή τεσσάρων χρόνων για μια μπάντα στην εποχή μας φαντάζει αιώνια, αλλά φαίνεται ότι λειτούργησε αποτελεσματικά για το αυστραλιανό αυτό ντουέτο. Πατώντας στο υπνωτικό τους στιλ που τόσο αγαπήθηκε, προσθέτουν μια πιο ζεστή, θα έλεγα, αίσθηση που απορρέει από τη φωνή της τραγουδίστριας, που ακούγεται ακόμη πιο εθιστική και ακόμη πιο εύθραυστη από ό,τι ήταν παλιά, συν τα γλυκά κιθαρίσματα που θυμίζουν παραδόξως Jakob! Δύο τέλεια, λοιπόν, κομμάτια που επαναφέρουν το νόημα στα πάντα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Them Are Us Too – Amends (Dais Records)

Στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως τα θες ή όπως τα φαντάζεσαι. Για το μόνο που μπορείς να είσαι σίγουρ@ είναι πως δεν ξέρεις τι θα συμβεί σε σένα ή σε κάποιο δικό σου πρόσωπο. Κι αυτό χωρίς καμία δόση μοιρολατρίας, αλλά με πλήρη συνειδητοποίηση του απροσδόκητου και του ξαφνικού που εμπεριέχεται σε κάθε τι που ζεις καθημερινά. Όσο κι αν θεωρείς τον εαυτό σου αλώβητο και άτρωτο, ένα ξαφνικό και απόλυτο γεγονός έρχεται να κάμψει την πορεία σου. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση των Them Are Us Too, με τον απροσδόκητο θάνατο σε πυρκαγιά του Cash Askew. Η Kennedy Ashlyn, με τη βοήθεια φίλων του Cash, δούλεψαν τις ημιτελείς ηχογραφήσεις που είχε κάνει πριν το θάνατό του, παρουσιάζοντάς μας το αποχαιρετιστήριο άλμπουμ τους Amends. Μια γλυκόπικρη αίσθηση, με κυρίαρχο το αίσθημα του πόνου και της θλίψης, μέσα από μελωδίες και στίχους για κάτι που δεν ολοκληρώθηκε με τον τρόπο που, αρχικά, επιθυμούσαν. Η υπέροχη φωνή της Kennedy, τροποποιεί και λειαίνει τα συναισθήματα αυτά, τιμώντας τον καλλιτέχνη που έφυγε κλείνοντας έναν κύκλο δημιουργίας τόσο σύντομο και συνάμα, τόσο μελωδικό.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Drab Majesty – The Demonstration (dais records)

drabmajesty.againstthesilence

Το 2016 δεν ήταν μια καλή χρονιά στη μουσική κυρίως γιατί έλειψαν οι μεγάλοι δίσκοι που θα χαρακτηριζόντουσαν ως κλασσικοί από τις μελλοντικές γενιές. Επίσης πήξαμε γενικά στις άκυρες αναβιώσεις παντός είδους. Κάπου εδώ κάνει την εμφάνιση του ο Drab Majesty με το νέο του άλμπουμ και όλα ανατρέπονται! Η πρώτη μου απορία που μου γεννήθηκε ακούγοντας το στην αρχή ήταν από που μας εμφανίστηκε αυτή η ανεμοδαρμένη ψυχή! Η περίπτωση του θυμίζει λίγο αυτή του Cold Cave, καθώς και αυτός έχει ένα underground rock υπόβαθρο και έπειτα από μια ολική μεταμόρφωση οικειοποιείται μια ανδρόγυνη περσόνα με τη μουσική να παραπέμπει ξεκάθαρα στα σκοτεινά 1980s.

Η δεύτερη απορία μου η οποία ακόμη δεν έχει απαντηθεί είναι πάνω στο πώς αυτό το παλιομοδίτικο στυλ που παίζει ακούγεται τόσο φρέσκο και το νέο άλμπουμ του διαθέτει τόσο (πολύ) υψηλού επιπέδου γραφή! Ήδη από τα πρώτα σινγκλ του δίσκου φάνηκε ότι ο συγκεκριμένος έχει ανέβει επίπεδο από τα προηγούμενα του άλμπουμ, αλλά αυτό δεν είχε ξεκαθαριστεί εντελώς μέχρι να ακουστεί το “Dot In The Sky” που ανοίγει θριαμβευτικά το δίσκο και διαθέτει το ρεφρέν που δεν έχουν γράψει οι Depeche Mode τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στη συνέχεια ακούγεται το “39 By Design” το οποίο απλά δεν γίνεται να βαρεθείς να το ακούς, καθώς διαθέτει μια εθιστική μελωδική γραμμή και ενδιαφέροντες στίχους πάνω στην υπόθεση της μαζικής αυτοκτονίας των 39 μελών της οργάνωσης Heaven’s Gate πριν χρόνια. Χωρίς ανάσα περνάμε στο “Not Just A Name” που θυμίζει The Cure και Cocteau Twins με ωραίο τρόπο και διαθέτει κι αυτό όπως όλα τα υπόλοιπα μια απογειωτική γέφυρα.

Για να μην περάσω στην υμνολογία όλων των συνθέσεων του δίσκου ας περιοριστώ στο λιτό απόφθεγμα… “και πάει λέγοντας”. Μα κάθε κομμάτι έχει το δικό του χαρακτήρα, νομίζεις ότι έχει γραφτεί στην καταραμένη δεκαετία, αλλά πριν γίνει ρετρό το σώζει μια υπερβολική δόση έμπνευσης που διέθετε ο δημιουργός του όταν έκανε την χάρη σε μας τους θνητ@ς και το ηχογραφούσε. Ας μη μιλήσω καν για το συναισθηματικό συναίσθημα που περιζώνει όλα τα κομμάτια και κάνει τα λεπτά που διαρκεί η ακρόαση να μικραίνουν και η επιθυμία του να στείλεις το άλμπουμ σε άτομα που δεν πρέπει, να μεγαλώνει επικίνδυνα.

Συνολικά έχουμε ένα άλμπουμ το οποίο διαθέτει μια μελωδικότητα που φέρνει στο νου ακόμη και σχήματα όπως την πιο παρεξηγημένη μπάντα του πλανήτη (τους Duran Duran εννοώ προφανώς) και ταυτόχρονα μια εσχατολογική και υπαρξιστική αύρα που προσφέρει μια μοβ ανταύγεια στο υλικό. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχουμε ως μπόνους τέσσερα ιντριγκαδόρικα remix από κάτι “τυχαίους” όπως ο Cold Cave, o Silent Servant και ο Drew McDowall. Μας κάνει πλάκα ο άνθρωπος λέμε!

Μπάμπης Κολτράνης

Moon Zero – VA/Tiny Portraits – Drew McDowall

Moon Zero – Self-titled (denovali)

Το φεγγάρι στο σημείο μηδέν, οι ήχοι στο υπόκωφο φόρτε τους, ένα θολό πείραμα, μια τρεμάμενη αίσθηση. Όσο κι αν όλα αυτά φαντάζουν κάπως ακατανόητα, υπάρχει μια κρυφή γοητεία στη μουσική τους διατύπωση που φέρει τον τίτλο του ολοκληρωμένου ντεμπούτου του Λονδρέζου Moon Zero. Αρχικά, η συγκεκριμένη μουσική προκαλεί ένα καλώς εννοούμενο χάσιμο, μια γλυκιά ζάλη. Όταν μάλιστα αυτή δεν ξοδεύεται σε στερεοτυπικές κυκλικές μανιέρες και αφήνεται να ερωτοτροπεί με μια ζωηρή ένταση, τότε τα αποτελέσματα αποβαίνουν ευεργετικά σε κάθε ακρόαση. Αποφεύγεται σε αρκετά σημεία μια χαμηλών τόνων προσέγγιση στις συνθέσεις και προτιμάται μια ευθεία διένεξη ήχων που ισορροπούν πάνω σε ένα αόρατο σκοινί, το οποίο κάνει ακόμη πιο αόρατα τα όρια μεταξύ drone, minimal και ambient. Χάρις στις οξείες γωνίες του δίσκου και την αίσθηση πως αυτή είναι η πιο άμεση και ολοκληρωμένη δουλειά που μας έχει δώσει ο συγκεκριμένος δημιουργός, το όλο άκουσμα μετατρέπεται στην πορεία σε άκρως εθιστικό.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

VA – Tiny Portraits (flaming pines)

Στα χέρια μας έχουμε μια ιδαίτερη συλλογή που έχει ως επίκεντρο την διατύπωση της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων και του τόπου, μέσω του ήχου. Τα τέσσερα τρίιντσα singles δημιουργήθηκαν από τον Siavash Amini (Ιράν), Yuco (Ιαπωνία), Zenjungle (Ελλάδα) και Sound Awakener (Βιετνάμ). Οι μουσικοί, με μια σύνθεση ο καθένας και η καθεμιά, μας μεταφέρουν σε ένα βαθύ πηγάδι έμπνευσης, που έχει σχεδιαστεί και εκτελεστεί με όλη την προσωπική και μουσική μαεστρία τους. Ακούγοντας το πρώτο κομμάτι με τίτλο “Luminous Stream Of Dawn”, νιώθουμε τη μέρα να μεγαλώνει και να είναι λουσμένη με φως, και τα πουλιά να ξυπνούν και να τραγουδούν τα τραγούδια τους. Ο Siavash Amini, με τη μουσική του, μας θυμίζει πως το Ιράν δεν είναι μόνο πολιτική. Συνεχίζοντας με το δεύτερο κομμάτι του Yuco με τον υδρόβιο τίτλο “Marine” μεταφερόμαστε σε κάποια ακτή χαζεύοντας το άπειρο μέσα από τον απαλό ήχο των κυμάτων. Φτάσαμε ήδη στο τρίτο κομμάτι “My Childhood Is My Only Homeland”. Στο συγκεκριμένο έχουμε ένα υπέροχο μείγμα από ηλεκτρονικούς ήχους και σαξόφωνο, όπως μας συνηθίζει ο Zenjungle, το οποίο μας ταξιδεύει αθώα στο χρόνο. Η παιδική ηλικία και οι μνήμες της είναι ένα καταφύγιο που ανατρέχουν οι ταραγμένες καρδιές και οι θυελλώδης σκέψεις μας. Τέλος, ακούμε το “Nocturar Scenes”. Από τα λίγα κομμάτια που η νύχτα και ο ήχος της κίνησης του σκοταδιού μπορούν να σε καθησυχάσουν. Διαλέγεις ένα κοντινό ήχο αυτοκινήτου, μπαίνεις μέσα και ταξιδεύεις μαζί με κάποια ψήγματα συνομιλιών μέσα στον συνολικό ήχο των διερχομένων οχημάτων.

 

 

 

 

Kat

 

Drew McDowall – Collapse (Dais Records)

 

 

Η εμπειρία είναι μια έννοια σχετική, ειδικά στη μουσική. Πιο συγκεκριμένα παρατηρούμε τις πρώτες δουλειές ενός ονόματος να περικλείουν τη ζωηρότητα του έργου του και τα χρόνια να προσμετρούνται ως βάσανο και όχι ως θετική αξία. Αντί να παροπλίζονται όμως τα ονόματα και οι μπάντες που έχουν μπει στα δημιουργικά -άντα τους, συνήθως συνεχίζουν να κουράζουν και να κουράζονται με τη συνεχή προβολή τους. Αυτό δεν ισχύει στη περίπτωση του Drew, καθώς μιλάμε για ένα πρώην μέλος των Coil, της μπάντας που ακόμη και στο φινάλε παρέμενε ριψοκίνδυνη και πρωτοπόρα με τις επιλογές της. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ο συγκεκριμένος περίμενε το 2015 για να βγάλει για πρώτη φορά κάτι ολότελα δικό του.

Ακούγοντας το δεύτερο του, πιο επίσημο, φετινό του πόνημα νιώθεις μια αύρα των ύστερων Coil να κατακλύζει το δωμάτιο. Ένα λεπτεπίλεπτο σκοτάδι δένει με ένα μυστήριο φως που η ικμάδα του δεν σβήνει ποτέ, καθ’όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Το σχεδόν εικοσάλεπτο εισαγωγικό άσμα που μας παγώνει στη θέση μας, δίνει τον τόνο, αλλά δεν χαρακτηρίζει καθολικά το δίσκο, καθώς όλα τα κομμάτια εδώ, με εξαίρεση το εμμονικό “Convulse”, διαθέτουν έναν αυτόνομο και καθηλωτικό χαρακτήρα. Μια σίγουρη, λοιπόν, επιλογή για όσ@ς αρέσκονται γενικότερα στην ηλεκτρονική μουσική.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης