Against the silence VIII

Άλλο ένα καλοκαίρι έφτασε, για να εντείνει την ανάγκη του καθέν@ μας για το φευγιό, προς μια κατεύθυνση που δεν είναι πάντα γνωστή. Το απρόβλεπτο και το απροσδόκητο αποτελούν άλλωστε, ζητούμενα κάθε θερινής συγκυρίας. Αναζητάμε το αιφνίδιο, κι ας μην γνωρίζουμε αν θα είναι ευχάριστο ή δυσάρεστο. Η αντίδραση μας σε αυτό που συμβαίνει είναι αργή, σταδιακή ακολουθεί το ρυθμό που της επιβάλλεται. Η αρχικά θολή εικόνα ξεκαθαρίζει και αυτό που μένει, αυτό που τελικά κρατάμε, είναι αυτό που για καθέν@ από μας έχει αξία και βαρύτητα, δίπλα μας και μέσα μας.

Πολύτιμη σύντροφος σε αυτό το θερινό ταξίδι η μουσική. Ηλεκτρισμένες ατμόσφαιρες, ήχοι και μουσικές ανταμώνουν και συνθέτονται, χωρίς λόγια. Η 8η συλλογή του Against the Silence αποτελείται από 8 ορχηστρικά κομμάτια που οι καλλιτέχνες μας πρόσφεραν απλόχερα και τους ευχαριστούμε Θερμά γι΄ αυτό. Η μουσική δεν σταματά. Η δίψα για νέες δημιουργίες δεν σταματά. Η ανάγκη να τις μοιραστούμε με όλ@ εσάς δεν σταματά. Καλό καλοκαίρι!

01 Mark Van Hoen – Answering Now (previously unreleased)

02 Pollux Rose – The Red Star (previously unreleased)

03 Franck Vigroux – Baron

04 Snowdrops – Ticapica Ouverture (previously unreleased)

05 Jacaszek – XI (previously unreleased)

06 Dag Rosenqvist – Leave Everything You Love Behind

07 Tegh – Turbulence (previously unreleased)

08 Yiorgis Sakellariou – Live

Yet another summer has come to intensify our need to flee towards directions not always familiar. The unpredictable and unexpected are, after all, among the summer requirements. We look for the sudden, even if we don’t know if it’s pleasant or opposite. Our reaction to what is happening is slow, gradual, following the pace imposed to it. The initially vague picture clears and what’s left, what we eventually hold on, is what has value and gravity for each one of us, inside and beside us.

Music is a priceless companion to this summer trip. Electrified atmospheres, sounds and music come together and are composed without any words. The 8th collection of Against the Silence consists of 8 instrumental tracks whose artists generously offered to us and we thank them wholeheartedly for that.

Music never stops. Thirst for new creations never stops. Our need to share it all with you never stops. Happy summer!

Artwork made by ΠΕΡΑ ΣΤΑ ΟΡΗ 
Μετάφραση/Translation: Θάνος Θ.

Snowdrops – Dag Rosenqvist – Tegh

Snowdrops – Manta Ray Original Soundtrack (gizeh records)

Τι κάνει μια ταινία σπουδαία; Πολλά, σίγουρα, αλλά το ένα από δαύτα είναι, σαφώς η μουσική της. Απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ποιοτική ταινία η οποία να μη διαθέτει ποιοτικό soundtrack. Αυτός ο κανόνας διέπει και τις σινεδουλειές που αναλαμβάνει η Christine Ott. Πιο συγκεκριμένα, σε αυτήν εδώ που έφερε εις πέρας για την περσινή πολυβραβευμένη ταϊλανδέζικη ταινία Manta Ray, προβάλλει μια μουσική δύναμη που όσο χρειάζεται τις εικόνες τις οποίες βάλθηκε να δέσει, άλλο τόσο κινείται και αυτόνομα! Σε μερικές συνθέσεις νομίζεις ότι αν κλείσεις τα μάτια θα δεις μέρη της ταινίας, σε άλλες ακούς ξεκάθαρα ψήγματα του μουσικού της σύμπαντος που δημιουργεί παρέα με τον ομότεχνο Mathieu Gabry. Όλα αυτά ανάκατα, αλλά και σε μια ροή θα έλεγα δραματουργική, δίνοντας ένα επιπλέον κίνητρο, για να δούμε τη συγκεκριμένη ταινία!

Dag Rosenqvist – Blood Transmision (hidden vibes)

Συνήθως παίρνει κάποια ώρα για να μπεις στην ατμόσφαιρα ενός άλμπουμ, αλλά εδώ, από τους πρώτους ήχους, η όποια αργοπορία στην κατανόηση του τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, καταρρέει αμέσως! Μια μελαγχολία και μια λεπτότητα διαπερνά κάθε στιγμή του νέου άλμπουμ του Σουηδού Dag Rosenqvist. Οι εντάσεις, είτε ως σκιές, είτε ως δέσμες φωτός, είναι πανταχού παρούσες για να προσδώσουν την αμεσότητα που χαρακτηρίζει όλο το υλικό εδώ. Χωρίς στίχους, χωρίς φωνές, με ένα ρυθμό ευθύ στις συνθέσεις που είναι χρονικά οι μεγαλύτερες, το Blood Transmission είναι ένας δίσκος – έκπληξη σε ένα χώρο και μια εποχή που οι εκπλήξεις φθίνουν ραγδαία!

Tegh – Unusual Path (midira)

Σαν μια σπουδή στη δύναμη της μουσικής και τη μουσικότητα της δύναμης, το νέο εικοσάλεπτο ομώνυμο κομμάτι του Ιρανού Tegh ορθώνεται, όπως τα ρήγματα των κορυφογραμμών στην εικόνα του εξωφύλλου. Μέσα σε ένα ακίνητο θαρρείς ηχητικό περιβάλλον συγχρωτίζονται στοιχεία που, ενώ τείνουν να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία, εντούτοις συγκολλούνται σε ένα μασίφ σώμα. Ενδιαφέρον, επίσης, έχει το γεγονός ότι με τα δύο remix στη 2η πλευρά του βινυλίου αναδεικνύεται η κοινή μουσική αντίληψη που έχουν οι τρεις αυτοί μουσικοί. Με τον Siavash Amini να κινείται σε ελαφρώς πιο εγκεφαλικά πεδία και τον ημεδαπό Zenjungle να εμπλουτίζει αριστουργηματικά τη βάση, κυρίως με το σαξόφωνο του, έχουμε -κατά μια έννοια- τρία μέρη ενός ολοκληρωμένου έργου και μιας συντονισμένης ηχητικής επίθεσης που μπορεί να μην είναι για κάθε ώρα της ημέρας, αλλά σίγουρα αποτελεί μια ολοκληρωμένη μελέτη και ένα σαφές ερώτημα πάνω στο αύριο της σύγχρονης πειραματικής μουσικής.

Snowdrops – Manta Ray Original Soundtrack (gizeh records)

What makes a movie great? Many things, of course, but one of them is, clearly, its music. Proof of this is the fact that there is no quality film that does not have a quality soundtrack. This rule also governs the cinematographic works assumed by Christine Ott. More specifically, in this one that she has done for last year’s award-winning Thai film, “Manta Ray”, she puts forward a musical power connecting the images with the music, but also moving independently! In some compositions you think that if you close your eyes, you will see parts of the film, in other clear-cut nuggets of her music universe that creates together with Mathieu Gabry. All this pell-mell, but also in a stream I would say dramatic, giving an extra motivation to see this particular movie!

Dag Roseqvist – Blood Transmision (hidden vibes)

It usually takes some time to get into an album’ s atmosphere, but here, with the first sounds, any delays in understanding what we have to deal with, will collapse immediately! A melancholy and subtlety permeates every moment of the Swedish Dag Roseqvist’s new album. Tensions, either as shadows or as light beams, are omnipresent to impart the directness that characterizes all the material here. Without lyrics, no voices, with a straight rhythm on the most time-consuming compositions, Blood Transmission is a surprising record in a genre and a time when surprises are falling rapidly!

Tegh – Unusual Path (midira)

As a study of the power of music and the musicality of the power, the Iranian Tegh’s new twenty-minute homonymous piece stands up like the crest of the ridges in the picture of the cover. Inside a property there is a sound environment that combines elements that, while they tend to follow their own course, are nevertheless bonded to a massive body. Also interesting is the fact that the two remixes on the 2nd side of the vinyl show the common music perception of these three musicians. With Siavash Amini moving in slightly more brain fields, and Zenjungle masterfully enriching the base, mainly with his saxophone, we have – in a sense – three parts of a complete project and a coordinated sonic attack that may not be appropriate for each moment of the day, but it is definitely a complete study and a clear question on the tomorrow of modern experimental music.

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Saenïnvey – Dag Rosenqvist – Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo

SaenïnveyThe Path (eilean)

Saenïnvey.againstthesilence.com

Μια ομίχλη πάντα χωρίζει το ορατό από το αόρατο, τη φαντασία από την πραγματικότητα, το πνεύμα από την ύλη. Όσο καθηλώνει τις αισθήσεις τόσο δίνει μια αίσθηση ότι όλα είναι δυνατά. Εδώ ο συμβολισμός στο εξώφυλλο του ντεμπούτου του Yves-Gaël Jacak αναφέρεται στη θολή απόσταση μεταξύ καθαρού ήχου και άγνωστου θορύβου, συγκεκριμένου πόλου και αφηρημένης σκέψης, ακόμη και μεταξύ των δυο χωρών, Γαλλίας και Βιετνάμ, στις οποίες διαμένει ο δημιουργός. Υπάρχει μια συνεχής απορία από ποιά όργανα, τα οποία ο ίδιος έχει συναρμολογήσει, βγαίνουν αυτοί οι εσωτερικοί ήχοι. Στο τέλος αφήνουν μια τέτοιας υφής ένταση με τη συνοδεία ήχων μιας στιγματισμένης βροχής, όπου κάθε απορία και τελικά κάθε απόσταση παραμερίζεται μένοντας ασκιαγράφητη. Η γοητεία είναι στο ερώτημα, όχι στις σίγουρες απαντήσεις.

 

 

Dag RosenqvistThe Elephant (Dronarivm)

dagrosenqvist.againstthesilence

Υπάρχει η μελαγχολία στη μουσική που φαίνεται με γυμνό μάτι και αυτή που σε αφήνει στο τέλος γυμνό χωρίς να το περιμένεις. Ο Δανός Dag Rosenqvist στο νέο του δίσκο διαλέγει να ταχθεί αναφανδόν στη δεύτερη προαναφερθείσα κατηγορία. Καταρχάς παίζει σε τέτοιο βαθμό με την αυξομείωση των εντάσεων που ανά στιγμές σε πιάνει ένα συναισθηματικό σύγκρυο. Φανταστείτε πώς είναι να ακούς ορισμένα μέρη κομματιών όπου υπάρχει σχεδόν απόλυτη σιωπή και άλλα όπου το ηχητικό σύστημα είναι έτοιμο να εκραγεί. Κοινή γραμμή βεβαίως όλων αυτών είναι οι σκοτεινές μελωδίες οι οποίες διαπερνούν όλο το υλικό του δίσκου. Αυτές είτε αναδύονται στην επιφάνεια σαν γιγάντιο θαλάσσιο θηλαστικό , είτε κρύβονται κάπου μυστικά πριν εξαπολύσουν την επίθεση τους. Επειδή όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ambient δίσκο, οι μελωδίες τείνουν να παίρνουν μια ύπουλη και επικίνδυνη ροπή και στο τέλος πραγματικά σου μένει ένα βάρος το οποίο δεν οφείλεται στη καθαυτή βαρύτητα των ήχων, αλλά στη βαριά ανάσα που αφήνουν οι πλούσιες συνθέσεις του.

 

 

Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo – Aithein (karl records)

 Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo.againstthesilence

Μερικές φορές προσπαθούμε να βρούμε ένα κρυφό νόημα πίσω από ορχηστρικούς δίσκους με μεγάλα κομμάτια, ενώ τελικά έχουμε να κάνουμε απλώς με ευκαιριακές συνευρέσεις μουσικών που ψάχνουν κάτι νέο στη μουσική τους διαδρομή. Βέβαια δεν ξέρω αν έχει μείνει κάτι ανεξερεύνητο πρωτίστως από τον Oren Ambarchi και δευτερευόντως από τους Stefano Pilia, μπασίστα των Zu, και Massimo Pupillo συμπαίκτη μεταξύ άλλων του Mike Watt και Andrea Belfi. Το Aithein πέρα από το πλούσιο βιογραφικό των συντελεστών του όσον αφορά τις συμμετοχές σε δίσκους και σε πλήθος συνεργασιών, αξίζει ως αυτό που είναι. Πιο συγκεκριμένα έχουμε μια ζωντανή καταγραφή των δυνατοτήτων ενός τρίο το οποίο κινείται από τη μια με στρατηγική ακρίβεια και από την άλλη ψηλαφεί το άγνωστο ως προς το που θέλει να καταλήξει μουσικά. Αν το “Burn” στην πρώτη πλευρά είναι απλώς η κατάνυξη πριν το ξέσπασμα, το “Shine” αποτυπώνει μια μπάντα με επικίνδυνα ανοικτούς ορίζοντες. Το Aithein είναι από τους σπάνιους ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους πειραματικής μουσικής που σε κάθε ακρόαση ανακαλύπτεις κάτι διαφορετικό και που σε κανένα σημείο δεν σε αφήνει αδιάφορ@.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης