King Midas Sound – Solitude (cosmo rhythmatic)

Το στοιχείο της έκπληξης έχει στιγματίσει ορισμένες μουσικές δημιουργίες που άνετα μπορούν να χαρακτηριστούν αριστουργηματικές. Έχοντας καταφέρει να ακουστούν απρόσμενες, κυρίως από τον κόσμο που τις περίμενε πως και πως, χαράσσουν στροφές κάθε σημαντικής μουσικής πορείας που μπορεί να έχει πάψει υλικά, αλλά να συνεχίζεται ως κατάθεση στο μέλλον. Έκπληξη, όμως, δεν είναι μόνο αυτό, αλλά και οι περιπτώσεις όπου συναντάς στο διάβα σου κάτι που το ξέρεις, αλλά τώρα, σε μια νέα επαφή σε ενθουσιάζει με ένα καινούριο τρόπο για αυτό που σου φανερώνει.

Οι KMS είναι ένα σχήμα που ολοένα αλλάζει μορφή, αλλά, ως κινητήριο πόλο, έχει τον Kevin Martin, γνωστό και ως The Bug. Ο ήχος του(ς) είναι χαρακτηριστικός, συναντάται σε όλες τις συνεργασίες του(ς) (βλ. με τον Fennesz στο προηγούμενο τους άλμπουμ, την Grouper, τους Earth κ.α.) και είναι συνάρτηση πολλών επιμειξιών που φέρνουν στο νου όλες τις μουσικές πρωτοπορίες που έχουν εμφανιστεί τις τελευταίες δεκαετίες. Δηλαδή, είναι ως φιλοσοφία εναρμονισμένος με τον τρόπο που κι εμείς οι ίδι@ ακούμε μουσική, από πολλούς διόδους, με χαοτικές αφετηρίες και άγνωστες καταλήξεις.

Με αυτήν την έννοια, ακούγοντας το νέο τους άλμπουμ δεν βρίσκεσαι απέναντι σε κάποια νεοϊδρυθείσα τεχνοτροπία. Για την ακρίβεια, έχουμε έναν καταρράκτη γλυκών και σκοτεινών μοτίβων που περιλούζουν μια ροή ποιημάτων που αφορούν σκέψεις πάνω σε έναν τραυματικό χωρισμό. Όλο αυτό το σκηνικό δεν ακούγεται και τόσο πρωτότυπο, αλλά με αργά βήματα, το υλικό εδώ σε διαλύει, όσο του αφήνεις χώρο να αναπτυχθεί. Δεν έχει αξία να ψαχουλέψουμε τι τους παρακίνησε να βγάλουν έναν τόσο δυνατό συναισθηματικά δίσκο, εδώ πρωτεύει η δική μας επιβίωση στο δικό τους σύμπαν.

Καμία διαφυγή από τις σκέψεις του ποιητή Roger Robinson, κανένα πισωγύρισμα από τις μορφές που συνθέτονται από το πάντρεμα μελωδίας και ατμόσφαιρας του Kevin. Πολλά σε ένα, σαν τους στίχους που ακούγονται τόσο καθαρά, φτιάχνοντας κόσμους που τους ξεπερνάνε. Για αυτό και νομίζεις ότι ακούς έναν βαρύ δίσκο, από αυτούς που κλειδώνεσαι μέσα τους, ο οποίος όμως, κουβαλά την απαλότητα των εφιαλτών του, χωρίς να τους περιφέρει ναρκισσιστικά, αλλά δημιουργώντας κάτι νέο, διαφορετικό και λυτρωτικό. Κι ό,τι γίνεται με έναν τόσο επιτυχημένο τρόπο, συνιστά μια καθόλα ευχάριστη έκπληξη!

The element of surprise has stigmatized some musical creations that can easily be described as masterpieces. Having managed to be heard unexpectedly, mainly by the world who eagerly expected them, they plotted every major music course that may have ceased to exist materially, but continued as a deposit in the future. Surprisingly though, it isn’t just this, but also the instances where you come across something that you already know, but now, in a new contact, it excites you in a new way of what it reveals to you.

KMS is a band that is constantly changing shape, but Kevin Martin also known as The Bug, is its driving pole. Their (his) sound is distinctive in all of their collaborations ( i.e. Fennesz in their previous album, Grouper and Earth) and is a combination of many functions that bring to mind all the musical avant-gardes that have emerged in recent decades. Therefore, as a philosophy, their sound is in accordance with the way we listen to music, from many different paths, with chaotic beginnings and unknown endings.

In this sense, while listening to their new album, you are not facing a newly established style. In fact, we have a cascade of sweet and dark motifs that encompass a stream of poems about thoughts on a traumatic separation. This whole scene does not sound so original, but with slow footsteps, the material here dissolves you, as you are leaving it space for growth. It is not worthwhile to wonder what motivated them to make such a powerful emotional album. It is our survival in their own universe that comes first.

No escape from the thoughts of poet Roger Robinson, no reversal of the styles composing Kevin’s melody and atmosphere. So many things gathered as one, like the lyrics that sound so clearly, creating worlds that overcome them. That’s why you think you are listening to a heavy record like the ones you feel locked in, but who carries the softness of its nightmares, without narcissistically embodying them, but creating something new, different and redeeming. And whatever is made in such a successful way is an ever pleasant surprise!

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Kangding Ray – Vainio & Vigroux – Anthony Child

 Kangding Ray – Cory Arcane (raster-noton)

Το θέμα με την ηλεκτρονική μουσική δεν είναι πόσα κουμπάκια έχεις μπροστά σου για να χρησιμοποιήσεις, αλλά τι θες να κάνεις με αυτά. Ο νεαρός Kangding Ray φαίνεται να έχει τις δικές του απαντήσεις για το πόσο η τεχνολογία βοηθά την καλλιτεχνική έκφραση και αυτό αποδεικνύεται και στο πέμπτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ. Ένας δίσκος που χαρακτηρίζεται από την πληρότητα στις συνθέσεις του, την πιστότητα στην παραγωγή και την ποικιλία ιδεών που δίνει ένα μυστήριο τόνο στην όλη ακρόαση. Έχουμε ήπια ηλεκτρονικά άσματα, περίεργες ρυθμικές ασκήσεις σε σκοτεινό φόντο και επίσης χορευτικούς ύμνους ενός άλλου πλανήτη. Γενικά νομίζεις ακούγοντας το δίσκο αυτό πως τα μηχανήματα έχουν αυτονομηθεί ως συναισθηματικές οντότητες. Τεχνικές αναπνοές, σκηνές που δεν αγγίζει το σκότος, ρωγμές που περνάνε ξυστά από χαραμάδες φωτός και ρυθμοί σε τάξη, ανάκατα με ατμόσφαιρες, αποτυπώνουν έναν αυτοτελή δίσκο.

 

 

Vainio & Vigroux – Peau Froide, Léger Soleil (Cosmo Rhythmatic)

 

Υπάρχουν ονόματα τα οποία καλώς έχουν συνδεθεί με την προηγούμενη μπάντα που θήτευσαν, μιας και διευκολύνεται η χαρτογράφηση κάθε νέου υλικού που κυκλοφορούν. Ο Mika Vainio βέβαια εδώ συνεργάζεται με τον ομοιοπαθή Franck Vigroux, αλλά όπως και σε τόσες άλλες συνεργασίες του, η στάμπα που κουβαλά από το διαχρονικό ήχο των Panasonic μένει ανεξίτηλη. Βασικά στο νέο αυτό άλμπουμ, σχεδόν όλα τα στοιχεία που έχουν χαρακτηρίσει το μουσικό του σύμπαν, χτυπάνε κόκκινο.

Πιο συγκεκριμένα συναντάμε υπόγειες ατμόσφαιρες οι οποίες θυμίζουν αναζήτηση ζωής σε μια νεκρή Γη, θορυβώδεις εντάσεις με ρυθμικά υποστυλώματα άγριας μορφής και μια περιρρέουσα τελεολογική αύρα η οποία δίνει αυτό το στοιχείο του κινδύνου στις συνθέσεις. Μπορεί να μην είναι το σύνολο των κομματιών άρτια συνθετικά γραμμένο, αλλά αυτή η αίσθηση η οποία παραπέμπει σε ξύσιμο πληγών, δεν λέει να σ’ αφήσει για περίπου μια ώρα που διαρκεί ο δίσκος. Αυτή η εναλλαγή δυνατών και σκοτεινών μοτίβων θα μπορούσε να παρομοιαστεί με το συναίσθημα που τρέφεις όταν αντικρίζεις μια φωτογραφία ενός αγαπημένου σου προσώπου από τα παλιά, η οποία παγώνει το δωμάτιο, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις να γυρνάς τα μάτια σου σε αυτήν αδιαφορώντας για τα πως και τα γιατί. Ξανά και ξανά…

 

 

Anthony Cild – Electronic Recordings From Maui Jungle vol. 1 (editions mego)

Ο συγκεκριμένος παραγωγός χρησιμοποιεί το καλλιτεχνικό όνομα Surgeon για να μας προσφέρει αφειδώς υψηλού επιπέδου ευφάνταστης techno, εδώ και πολλά χρόνια. Εδώ όμως προχωρά σε μια απόπειρα που για να την αντιληφθούμε, καλύτερα να ξεχάσουμε παντελώς το μουσικό του παρελθόν. Ως ένας σύγχρονος αναχωρητής, μεταβαίνει σε μια ζούγκλα των Maui με τα ηλεκτρονικά του μπαγκάζια και με σκοπό να ηχογραφήσει με αναλογικά μηχανήματα την φόρτιση που του μεταφέρει η εκεί φύση. Το αποτέλεσμα θυμίζει ως θέμα το Astral Disaster των πρωτοπόρων Coil, αν και εδώ η μουσική έχει ένα πιο ρετρό και kraut χαρακτήρα. Η ψυχεδέλεια όμως ως ηχητική εμπειρία παραμένει και είναι αξιοσημείωτο πως αν κλείσεις τα φώτα και εστιάσεις σε αυτό που ακούς, μπορεί να μη σου έρθουν κατ’ανάγκη εικόνες πυκνώδους βλάστησης, αλλά ένα συναισθηματικό ρέμα θα σε παρασύρει προς το άγνωστο. Επίσης έχει ενδιαφέρον πως δένουν οι ήχοι της βροχής, για παράδειγμα, με τη διαστημική μουσική που παράγει ο Anthony. Σίγουρα τον βοηθάει η εμπειρία του να μη χαώνεται μέσα σε σχήματα που δεν βγαίνουν πουθενά και όντως ακόμη και τα λαθάκια που σε ορισμένα σημεία ακούγονται με αυτό το πατροπαράδοτο παίξιμο της ηλεκτρονικής μουσικής που απλά δεν μπορείς να ξαναπαίξεις το ίδιο θέμα αυτούσιο δεύτερη φορά, δίνουν ένα ζωηρό τόνο στις συνθέσεις. Βέβαια, τα κομμάτια ακούγονται ως ένα ενιαίο σώμα και ο δίσκος μόνο ως ένας τολμηρός αυτοσχεδιασμός μπορεί να γίνει κατανοητός και εν τέλει να χαρακτηριστεί άκρως ενδιαφέρον.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης