DIIV – Deceiver (captured tracks)

Οι DIIV επιστρέφουν δισκογραφικά, μετά το προ τριετίας άλμπουμ τους, το οποίο τότε είχα βγάλει δίσκο της χρονιάς. Σχεδόν τίποτα δεν φαντάζει το ίδιο για εκείνους, όπως πριν κι αυτό το σχεδόν τίποτα, είναι για καλό! Ακούγοντας το νέο τους πόνημα, νιώθεις τη μπάντα να έχει κυριεύσει το δικό της ήχο, που εντάξει, δεν είναι ολοδικός της, αλλά ακούγοντας τον, καταλαβαίνεις αμέσως σε ποιον ανήκει. Μπορεί οι επιρροές να έρχονται και να παρέρχονται, (βλ. εδώ My Bloody Valentine), αλλά οι καλογραμμένες μελωδίες, τα δεμένα παιξίματα και αυτή η ελαφριά δόση μελαγχολίας στη μουσική τους παραμένει αναλλοίωτη και, ίσως να ακούγεται εδώ στην πιο επιτυχημένη της μορφή.

Όπως συνέβη και στον προκάτοχό του, κανένα κομμάτι του Deceiver δεν θα μπορούσε να βρίσκεται στο Is The Is Are κι αυτό, όχι μόνο λόγω κάποιας ωρίμανσης, αλλά γιατί το μοναδικό στοιχείο που έλειπε συνειδητά στο προαναφερόμενο άλμπουμ, το στοιχείο της έκρηξης, δηλαδή, εδώ εκχύνεται από παντού. Αλλά δεν είναι μόνο ο ήχος ή η δυναμική διάθεση της μπάντας, είναι πρωτίστως το υλικό που, εδώ είναι τόσο συνεκτικό και εμπνευσμένο, ώστε να το χαρακτηρίσουμε ως μια θετική έκπληξη, μέσα σε μια εκπληκτική μουσικά χρονιά. Το γεγονός, ότι κάτι τόσο απλό στη σύνθεσή του ξεπερνά τις όποιες υψηλές προσδοκίες έχει καλλιεργήσει ήδη από πριν, δεν είναι για να υποτιμάται στην εποχή μας!

DIIV are back, after their last (three-years ago) album, which was on my list of top albums for 2016. Almost nothing seems the same for them, as it did before, and this is happening for a good reason! Listening to their new album, you feel that the band has mastered its own sound, which is not completely their own, but only by listening to it, you immediately understand whose it is. Influences may come and go, (f.e. My Bloody Valentine), but well-written melodies, tied plays and this light dose of melancholy in their music remain unaltered and may be heard here in its most successful form.

As it did in its predecessor, no piece of Deceiver could be on Is The Is Are, not only because of a maturity, but because the only element that was consciously missing in the aforementioned album, the element of explosion, that in this album is, poured from everywhere. But it’s not just the sound or the dynamic mood of the band; it’s primarily the material that is so cohesive and inspiring here that we can describe it as a positive surprise, in an amazing musical year. The fact that something so simple in its composition exceeds any high expectations it has already cultivated, is not to be underestimated in these days!

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

DIIV – Is The Is Are (captured tracks)

Όσο άργησαν να βγάλουν το δεύτερο τους άλμπουμ οι DIIV, άλλο τόσο πολύ νωρίτερα από την επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του διέρρευσε το υλικό του Is The Is Are. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα αρκετός κόσμος, μεταξύ αυτών κι εμείς εδώ στο ats, να δηλώνει ήδη ενθουσιασμένος ακούγοντας τον, καθώς υπήρχε αρκετός χρόνος για να ρουφηχτούν κυριολεκτικά οι θρεπτικοί χυμοί του. Όλα αυτά φαντάζουν μια νορμάλ ιστορία, αλλά τα παράδοξα που συμβαίνουν με αυτήν τη μπάντα και συγκεκριμένα με αυτόν το δίσκο είναι αρκετά για να τα αγνοήσουμε.

Αρχικά μιλάμε για μια απλή σύγχρονη κιθαριστική μπάντα την οποία μόνο πρωτότυπη δεν την λες. Για την ακρίβεια η μπάντα θυμίζει λίγο 1990’s ήρωες της εφηβικής indie ηλικίας μας που δοκιμάζουν μανιωδώς διάφορες παραλλαγές στο “Some Girls Are Bigger Than Others” των… ξέρετε ποιων. Κι όμως το αποτέλεσμα ακούγεται φρεσκότατο χάρις στην υπέροχη γραφή του Z. Cole Smith και το ευφάνταστο παίξιμο της μπάντας που πλέον δεν αποτελεί απλά το σχήμα που τον υπηρετεί στις ζωντανές του εμφανίσεις, όπως συνέβη στο Oshrin. Θα έλεγα πως συναντάμε στη μουσική τους, και κυρίως στο νέο τους άλμπουμ, αρκετά χαρακτηριστικά σε τέλεια ισορροπία και αρμονία. Για παράδειγμα ενώ όλες σχεδόν οι συνθέσεις είναι κινητικές ξεσαλωμένου χαρακτήρα, εντούτοις δεν έχουν μια σκληρή ή ανούσια uptempo υφή. Δεν είναι επίσης ανάλαφρες για να τις πάρει ο άνεμος, αλλά ούτε και μονότονα σκοτεινές, καταφέρνοντας να αφήσουν μια γερή στάμπα εμπειρίας στην όλη ακρόαση που διαρκεί, κι αυτό είναι ίσως το πιο παράδοξο όλων, κοντά μια ώρα! Μιλάμε για ένα δίσκο που όπου και να τον αφήσεις και να καταπιαστείς μαζί του ξανά στη συνέχεια, δεν σταματά να σε γοητεύει αέναα.

Η βάση του σχήματος και η ραχοκοκκαλιά του δίσκου είναι η καταγραφή των βιωμάτων του Z. Cole Smith. Πιο συγκεκριμένα έχουμε από την μια τις τραυματικές εμπειρίες του με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και από την άλλη την εκ διαμέτρου αντίθετη ερωτική πρόσφατη ιστορία του, να γεμίζουν στο τέλος τις συνθέσεις με νόημα, ποίηση και ουσία. Ως ζεστές ανάσες αυτές οι σκέψεις του κυκλώνουν το εμμελές υλικό του δίσκου, κάνοντας ακόμη και τη μια σύνθεση που δεν τραγουδά αυτός, αλλά η Sky Ferreira, να μεταδίδεται μια δικιά του στοιχειωμένη φιγούρα κλειστών ματιών και κινούμενων άκρων.

Αν η στατικότητα των συνθέσεων που δεν διαθέτουν πολλές αλλαγές και κινούνται σε κοινότυπα μοτίβα τείνει να εμφανίζεται ως, δήθεν, ένα τρωτό σημείο των DIIV, έρχεται αυτή η ηλεκτρική εγκεφαλικότητα και η χρήση δύο-τριών απλών πετυχημένων ακόρντων που κάνουν τα τραγούδια εδώ τόσο άρτια και εύστοχα. Το Is The Is Are αναρωτιέται για το αν το είναι του ενός μπορεί να αφορά τους πολλούς και αυτό από μόνο του σε μια εποχή που το είναι των πολλών καταντά κάτι το βδελυρό και το είναι του ενός κάτι το απρόσιτο, αποτελεί ένα παράδοξο. Παράδοξο όπως ο ήλιος που έχει ξεχαστεί στα μέρη μας, όπως οι αναμνήσεις που δεν σκεβρώνουν ποτέ ακούγοντας ένα δίσκο-αδυναμία από το παρελθόν, όπως αυτός ο απλός δίσκος που στέκει κόντρα στους αυταρχικούς δείκτες του χρόνου και της ματαιότητας.

… Name a song and I’ll just scream it there’s a fucked moon in my head… To be free, be awake,
big breath you can’t fake, once you’ve begun press my face to the back, all the pillars that stack and hold up the sun… “does it feel watered down?”, “does it feel over now?”, “do you feel watered down?”, “do you feel older now?”…

 

Μπάμπης Κολτράνης