Ten New Songs Countdown, 60

OISEAUX-TEMPÊTE – Weird Dancing In All​-​Night II

Ανατολίτικοι ρυθμοί και ένας σχεδόν, διονυσιακός μυστικισμός, σε μια ψυχική διάθεση απόσπασης από την καθημερινότητα και την πραγματικότητα. Η μουσική εκστατική, σε παρασύρει σε έναν εντατικό και ρυθμικό χορό. Μετά τα ταξιδιωτικά AL-‘AN και TARAB οι Oiseaux-Tempête επανέρχονται με νέα δισκογραφική δουλειά From Somewhere Invisible με πρώτο δείγμα αυτόν τον περίεργο ολονύχτιο χορό τους.

Ceremony – Turn Away The Bad Thing

Η μπάντα που αρνείται να τα παρατήσει γυρίζοντας στα παλιά, συνεχίζει να ψάχνει τον ήχο που, ναι μεν δεν είναι καινούργιος, αλλά είναι ο καινούργιος δικός της. Το πρώτο δείγμα της νέας τους δουλειάς ακούγεται αρκούντως χορταστικό με στίχους και μουσική να συγκρούονται φαινομενικά μεταξύ τους, ενώ τελικά, δένουν τέλεια. Το σπάσιμο, δε, στη γέφυρα του κομματιού δίνει μια ερωτική διάσταση στο άσμα!

A-Sun Amissa – Breath by Breath

Βαθιά ανάσα για μια 8λεπτη περιπλάνηση στα βάθη της αβύσσου, μια ταλάντευση ανάμεσα στην απελπισία και την ελπίδα που θες απεγνωσμένα να βγει στην επιφάνεια, εκφράζονται σε μια ορχηστρική ατμοσφαιρική δίνη από ambient, doom και post rock ήχους μαζί με τον πειραματικό θόρυβο και την ηχητική παραμόρφωση. Οι σκιές εδώ, γεννούν θαλπωρή.

Exoterm – First Light

Οι πρώτες νότες εμφανίζονται απαλά, σχεδόν δειλά, για να ακολουθήσει η μελωδία του σαξόφωνου που σε κυριεύει και συνυπάρχει σε πλήρη αρμονία με τον ηλεκτρονικό ήχο και το μπάσο. Το πρώτο φως μπορεί να συμβολίζει την απαρχή, την έναρξη των πάντων, σε ορισμένες περιπτώσεις ωστόσο, αποτελεί την κατάληξη ενός νυχτερινού συναισθηματικού καταιγισμού.

Bobby Krlic (The Haxan Cloak)- Fire Temple

Το ταξίδι μιας παρέας για την παρακολούθηση ενός φεστιβάλ τους οδηγεί σε περιπέτειες, ακροβατώντας μεταξύ δράματος και τρόμου. Η μουσική που πλαισιώνει την ταινία Midsommar του σκηνοθέτη Ari Aster διακρίνεται από αυτοτέλεια και μπορεί να σταθεί ως αυτόνομο έργο. Ακούγοντάς την, εναλλάσσονται οι στιγμές ηρεμίας, έντασης, αγωνίας, όπως ακριβώς, συμβαίνει, όταν παρακολουθείς το ίδιο το φιλμ. (listen)

Algebra Suicide – Horizon

Μπορεί μια μπάντα να έχει χαθεί, να μην ζουν καν όλα τα μέλη της, οι δεκαετίες να περνούν αλλά η μουσική τους να ζει ακόμη. Όχι ως στερεότυπη φράση που αγαπά τις νοσταλγίες αλλά ως διαπίστωση, ακούγοντας την φρεσκάδα της στο σήμερα. Δεύτερη εφ’ όλης της ύλης συλλογή από τους Αμερικάνους Algebra Suicide και ο τίτλος της Still Life. Ακίνητη ζωή ή ακόμη ζωή; Το “Horizon” δίνει την δική του απάντηση.

Daniel W Mackenzie & Richard A Ingram – Half Death

Πέρα η ποίηση που βαφτίζει τα προσχήματα σε στίχους. Πέρα οι μονές διαστάσεις που εγκλωβίζουν τη σκέψη. Πέρα αυτή η αποτύπωση του θεϊκού που καταπιέζει το θείο. Το πρώτο διαθέσιμο κομμάτι της συνεργασίας των δύο μελών από τους Plural και Oveansize αντίστοιχα, στέκεται μακριά από κάθε τι τετριμμένο χάρη στην ευαίσθητη κορύφωσή του, στη μέση ακριβώς, της θελκτικής ροής του.

We Lost The Sea – Towers

Σαν αφήγημα παιδικό και σκληρό, όπως είναι άλλωστε όλα τα παραμύθια, το “Towers” εξιστορεί, χωρίς λόγια, συγκρούσεις δυνάμεων και συναισθημάτων, ιστορίες ζωής και θανάτου. Ο πύργος είναι ο κεντρικός και –φαινομενικά- άψυχος πρωταγωνιστής, η κατάρρευση του οποίου σηματοδοτεί και το τέλος της ιστορίας, εκεί που η παιδική (και όχι μόνο) αθωότητα και η ανεμελιά συνθλίβονται…

Uzeda – Deep Blue Sea

13 χρόνια πήρε στους Ιταλούς Uzeda να μας παρουσιάσουν νέα δισκογραφική δουλειά. Το πρώτο δείγμα της, είναι μια μελωδική ένταση που εκφράζεται, κυρίως με τη φωνή της Giovanna Cacciola με την κιθάρα να κουμπώνει πάνω της και τα ντραμς με το μπάσο να θεμελιώνουν το μουσικό ρυθμό. Από τα βάθη της μπλε θάλασσας λοιπόν, αναμένουμε το άλμπουμ, μεσούντος του Ιουλίου.

Uniform & The Body – Penance

Ένας ρυθμός κι ένας θόρυβος πιάνονται στα χέρια και πέφτοντας στο έδαφος φτύνουν αίμα και ιδρώτα. Η μελαγχολία της βίας απεικονίζεται στο πρώτο άσμα της νέας συνεργασίας των Uniform με τους The Body. Μια μελαγχολία που καθρεφτίζεται και στον τίτλο του άλμπουμ… Everything That Dies Someday Comes Back.


Almost Holy OST – No Man’s Sky OST

Atticus Ross, Leopold Ross & Bobby Krlic – Almost Holy OST (sacred bones records)

almostholy.againstthesilence

 Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί της Ουκρανίας αντιμετωπίζουν τεράστιες αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης μιας όλο και πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης με όλο και πιο ανάπηρες υποδομές. Μεγάλος αριθμός νέων ανθρώπων είναι άστεγοι, αλκοολικοί και εξαρτημένοι από οτιδήποτε θανατηφόρο. Όλο αυτό το σκηνικό λοιπόν, μας παρουσιάζει ο Steve Hoover στο ντοκιμαντέρ του με τίτλο Almost Holy. Μια δουλειά που αφιερώνεται στην πραγματική ζωή και στην διάσωση εκείνων που προέρχονται από μια κοινωνία που πλανάται στα βάθη.

 Το σάουντρακ από μόνο του βοηθάει στην όποια εσωτερική ένταση και σίγουρα ηλεκτρίζει κάθε ατμόσφαιρα. Σε κάθε ανάσα η δυσφορία είναι και πιο έντονη. Μάλλον είναι η μόνη αίσθηση που θα μπορούσε να σου αφήσει κάθε κακοποίηση, παραμέληση, ψυχική και σωματική βια. Κάθε κομμάτι μας υπενθυμίζει τελικά ότι ποτέ δεν πρέπει να παίρνεις τον οποιοδήποτε τρόπο ζωής ως δεδομένο. Τελειώνοντας, το μόνο που μπορείς να νιώσεις είναι τρόμος. Τρόμος για το ότι υπάρχουν πράγματι μέρη στον κόσμο τα οποία είναι μακρυά από εμάς και από ότι έχουμε ζήσει. Μήπως όμως αυτό που σε τρομάζει δεν είναι τόσο μακρυά; Μήπως είναι δίπλα σου; Μήπως τα έχεις ζήσει ο ίδιος; Όχι, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Kat

65 Days Of Static – No Man’s Sky (laced records)

65daysofstatic-no-mans-sky.againstthesilence.com

 Η εποχή κατά την οποία αναφερόταν η λέξη “σάουντρακ” (αντί της φράσης “μουσική επένδυση” των σκληροπυρηνικών) και όλοι μας κάναμε νοητική προβολή σε κάποια αίθουσα κινηματογράφου ή τη βολική οθόνη του υπολογιστή μας, σιγά-σιγά βρίσκει τη θέση της στο βάθρο των παρωχημένων αντιστοιχιών.

 Από το Atomic των Mogwai μέχρι το No Man’s Sky : Music For An Infinite Universe μας χωρίζουν όχι μόνο τέσσερις μήνες, αλλά και ένα ολόκληρο επίπεδο καλλιτεχνικής έκφρασης – περνάμε από το ντοκιμαντέρ στον ψηφιακό κόσμο ενός sci-fi παιχνιδιού. Φυσικά η διάκριση αυτή δε γίνεται για να υπαινιχθούμε κάποια ιεραρχία μεταξύ των δύο αυτών περιβαλλόντων, αλλά για να τονίσουμε την αυτονομία καθενός από αυτά.

 Το No Man’s Sky , ένα sci-fi παιχνίδι με αντικείμενο την εξερεύνηση ενός αχανούς σύμπαντος, βρίσκει στην ορχηστρική ηλεκτρονική μουσική φόρμα των 65daysofstatic ένα ταιριαστό συνοδοιπόρο. Το Music For An Infinite Universe, αποτελούμενο από 10 κομμάτια και 6 soundscapes, ελάχιστα απέχει από τις έως τώρα συνθέσεις της μπάντας και φαίνεται να έχει επηρεαστεί από το έναυσμα της δημιουργίας του κυρίως ονοματοδοτικά με τίτλους όπως Asimov, Heliosphere και Supermoon.

 Παρότι κυκλοφορεί ως σάουντρακ, ακούγεται και αυτόνομα, αλλά δεν μπορεί κανείς να περιορίσει τη φαντασία του και να μην απορήσει – πώς θα είναι άραγε να βυθίζεσαι σε έναν ψηφιακό κόσμο υπό τον ήχο του “End of the World Sun”; Και πόσο πρόκειται να επηρεαστεί η εμπειρία της ακρόασης από το γεγονός ότι η μουσική επένδυση επηρεάζεται από το game play με αποτέλεσμα οι συνθέσεις να αποκόπτονται από το σύνολό τους όπως αυτό παρουσιάζεται στον δίσκο και να σχηματίζουν νέα σύνολα – σαν ένα μωσαϊκό με απειράριθμους δυνατούς συνδυασμούς; 

Βικτώρια Λάμδα