Damirah – Autumn Acid

Damirah – Lights And Guns And Fire (name your price)

Πήγα στο ραντεβού. Φτάνω πριν από το χάραμα. Χτυπώ την πόρτα. Δεν είναι κάποιος εκεί να μου πει να περάσω και, με το θάρρος της άγνοιας και της περιέργειας, σπρώχνω ελαφρά την πόρτα να μπω στο άγνωστο. Βαδίζω προσεκτικά με αβέβαια βήματα στο σκοτάδι. Έχω ραντεβού με κάτι ακαθόριστο, που με καλωσορίζει με ήπιους μελωδικούς ρυθμούς και ατμόσφαιρες που βγαίνουν από κιθάρες σε psychedelic post rock ήχους. Μου αρέσει. Αποφασίζω να προχωρήσω πιο μέσα. Πρέπει να δω μέσα στο σκοτάδι που με περιτριγυρίζει την ολότητα της προσωπικότητας που υπάρχει εκεί μέσα. Δεν μπορώ να τη δω ζωντανή, κι όμως ξέρω πως υπάρχει. Τη νιώθω την παρουσία της. Τη βλέπω στον κατάμαυρο τοίχο απέναντί μου, το ολόγραμμά της είναι τόσο αληθινό. Είναι η Damirah. Κοιτάει και τα μάτια της είναι καρφωμένα πάνω μου. “Θα σου πω για καλημέρες απόψε…” ξεκινάει να μου λέει. “Έλα, σου λέω, να δεις πόσα γράφει η σάρκα…”, ενώ στον υπόλοιπο σκοτεινό χώρο υποβόσκουν οι ήχοι του “As a Child, I Always Dreamed of Fire”. Θέλει να με καθηλώσει, να ακούσω τις ιστορίες της. Και τις ακούω. Με μαγεύει. Θα μπορούσα να γνωρίζω αυτά που δεν έζησα και να θυμάμαι ιστορίες που δεν χαράχτηκαν πάνω μου. Η επιθυμία για την ταύτισή μου με τα γεγονότα μέσω των ήχων της Damirah που πέφτουν γύρω μου είναι έκδηλη. Μου είπε να κάτσω σε μια γωνιά και να μου συστήσει τα τέσσερα παιδιά της. Όσο το “New Scenery, New Noise” σκόρπιζε διάχυτα τις μελωδίες του, εκείνη μου εξιστορούσε. Ξημέρωσε και το ολόγραμμά της χάθηκε. Άφησε πίσω της, όμως, μια ελπίδα για την επόμενη μέρα. Και οι Damirah μπορούν να γίνουν αυτή η ελπίδα.

Για την ιστορία. Το Lights And Guns And Fire είναι μια μεγάλη ελληνική έκπληξη. Έβαλα να ακούσω το άλμπουμ πριν μπω σε λεπτομέρειες για το ποιοι είναι και από πού. Οι στίχοι που βρίσκονται στο “As a Child, I Always Dreamed of Fire” και απαγγέλλονται από τη Στέλλα Μαγγανά ανήκουν στην ποιητική συλλογή Αντάρτικο² των Δημήτρη Γκιούλου και Κωνσταντίνου Παπαπρίλη Πανάτσα και ήταν ένας από τους λόγους που με έκαναν να καταλάβω πως δεν έχω να κάνω με μια άλλη μία ακόμα post rock μπάντα. Στους δρόμους που χάραξαν οι προπάτορές τους Mono, Mogwai, Sigur Ros, Godspeed You! Black Emperor, το τετραμελές σχήμα από την Πάτρα ανοίγεται και τολμά να περπατήσει παράλληλα, χωρίς να φοβάται τις συγκρίσεις. Τα κομμάτια κυλούν όμορφα, δεν κουράζουν, και οι προσμείξεις samples και στίχων δίνουν ένα μεγάλο συν στην ήδη συγκροτημένη εικόνα τους. Το artwork του δίσκου είναι χειροποίητα έργα της ζωγράφου Πετρούλας Κρίγκου, ενώ ο Δημήτρης Κάτσενος επιμελήθηκε το layout. Πρώτη τους δισκογραφική δουλειά, που μπαίνει με φόρα για να ανοίξει αυτιά και να κλείσει στόματα. Ακούστε τους μόνο.

 

 

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Autumn Acid – Selftitled (free download)

Το πρώτο αξιοσημείωτο στοιχείο στην περίπτωση των Autumn Acid είναι ότι με τη σκληρή δουλειά που έχουν ρίξει ως μπάντα έχουν κατακτήσει σε μόλις δύο κυκλοφορίες ένα δικό τους στιλ, όχι κατ’ ανάγκη εξαιρετικά πρωτότυπο, αλλά άκρως συνεκτικό. Εδώ, στο πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, ο ήχος τους εμπλουτίζεται σε βάθος, συγκρίνοντάς τον με αυτόν του πρωτόλειου EP τους. Οι ιδέες που τον συνθέτουν συναντιόνται σε ένα πλακόστρωτο εκρηκτικών μελωδιών και στιβαρών παιξιμάτων, έτοιμων να ανατιναχτούν στην εκάστοτε κορύφωση που δεν λείπει από καμία σύνθεση του δίσκου.

Η πηγαία μελωδικότητα σε στιγμές τούς κάνει να ακούγονται ως μια screamo μπάντα παλιάς κοπής και σίγουρα ο δίσκος δεν ταιριάζει σε στιγμές χαλάρωσης ή ρεμβασμού. Αναγνωρίζοντας, λοιπόν, τα βήματα μπροστά που κάνουν ως μπάντα στον συνθετικό τομέα και παραγκονίζοντας την κατά τ’ άλλα άρτια, αλλά “θα μπορούσε και πιο αιχμηρή” παραγωγή που χαρακτηρίζει σχεδόν όλους τους εγχώριους δίσκους του συγκεκριμένου ήχου (και όχι μόνο), το μόνο σίγουρο είναι ότι το ντεμπούτο τους, πέρα από ένα ιδανικό ξεκίνημα στην καθαυτή δισκογραφία, είναι και μια υπόσχεση για το μέλλον. Μια από αυτές τις υποσχέσεις που τελικά τηρούνται.

 

 

ΥΓ: autumn acid live dates

14/12 ioannina, antiviosi squat
15/12 patra, prokat 35
16/12 athens, ypoga k94
17/12 volos, termita squat

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

2η Συναυλία του Againstthesilence με τους Autumn Acid, Moon Taken Over & Amberclock w/ Nick Kordelis στην Υπόγα Κ94

ypogak94.againstthesilence

Μια συναυλία πάντα θα παρέχει το χώρο που ζει και αναπνέει η μουσική. Εκεί θα δοκιμαστούν οι μπάντες βγάζοντας τη δουλειά που έχουν βγάλει κατά μόνας. Εκεί οι μουσικόφιλ@, υποψιασμέν@ ή μη, θα έρθουν σε άμεση επαφή με τον πυρήνα της συγκεκριμένης έκφρασης. Εκεί τέλος θα συναντηθούν απόψεις και θα γεννηθούν νέες μαζί με την όρεξη για τις επόμενες νέες μουσικές και προφανώς για τις επόμενες νέες συναυλίες.

Με αυτόν τον τρόπο οδηγούμαστε στη δεύτερη συναυλιακή βραδιά που διοργανώνουμε ως ats, αυτήν τη φορά με τη στήριξη και τη συνεργασία του εγχειρήματος της Υπόγας Κ94, με την οποία συγκλίνουμε στα βασικά πολιτικά περιεχόμενα που προωθεί (βλ. θέσεις ενάντια σε διαφημίσεις, σπόνσορες, security, σεξιστικές και ρατσιστικές συμπεριφορές). Παρουσιάζεται, λοιπόν, άλλη μια ευκαιρία για επικοινωνία, ζύμωση διαφορετικών απόψεων και γνωριμίας μεταξύ μας, αλλά και με νέες μουσικές. Πριν αναφέρουμε ορισμένα εισαγωγικά για την κάθε μπάντα που θα συμμετάσχει στη συναυλία, την οποία και ευχαριστούμε ιδιαιτέρως, ειδικά τους Σαλονικείς Autumn Acid, να αναφέρουμε πως στο χώρο θα διαθέτουμε σε cd τις δυο τελευταίες συλλογές μας με ελεύθερη συνεισφορά. Ραντεβού λοιπόν από κοντά το ερχόμενο Σάββατο.

Autumn Acid

Η καταγωγή των συγκεκριμένων είναι από τη Θεσσαλονίκη και ο ήχος τους παραπέμπει σε κλασικές δουλειές του post-metal, αλλά παρατηρείται ένα τσίτωμα στο όλο ύφος που δίνει μια ωμή ορμή στις συνθέσεις. Με την πρώτη δισκογραφική δήλωση παρουσίας προς τα έξω η μουσική τους ανάσα ακούγεται αρκούντως απειλητική. (listen)

 

Amberclock

Ως Amberclock τελεί σχήμα που, βασιζόμενο σε ακουστικά κομμάτια, κάνει προσπάθεια να τα αποδομήσει χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά, drone, αρμονία/δυσαρμονία ή όποια άλλη ηχητική άσκηση θεωρηθεί θεμιτή με σκοπό να οδηγηθεί σε πιο αντισυμβατικές δομές και ηχοτοπία. Το παρόν live θα έχει αποκλειστικά αυτοσχεδιαστικά μέρη. Αντί για τον Αλέξανδρο Στίγκα, στην κιθάρα -συμβατική αλλά και προετοιμασμένη- θα βρίσκεται ο Νίκος Κορδέλης, μουσικά ιδιαίτερα ενεργός στον χώρο της free improvisation. Στις επιρροές του περιλαμβάνονται οι Miles Davis, Beatles, György Ligeti, Archie Shepp, Derek Bailey.

 

Moon Taken Over

Όταν μια πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα αποτελείται από μέλη σχημάτων ή εγχειρημάτων με ήδη διαμορφωμένο ήχο και κατασταλαγμένο έργο, το αποτέλεσμα που βγαίνει από αυτήν, σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι παρά μια κοινή συνισταμένη των εκάστοτε ατομικών μουσικών αφετηριών και εμπειριών. Αυτό θα υπέθετε κανείς ότι ισχύει και στην περίπτωση των Moon Taken Over, που η σύνθεση τους περιλαμβάνει τον Φίλιππο Zenjungle στο σαξόφωνο, τον Αλέξανδρο από τους Litany στην κιθάρα, και τον Μπάμπη από τους Incognita Sperans στα τύμπανα – ωστόσο, μια τέτοια υπόθεση είναι εξαρχής και εξολοκλήρου λανθασμένη: οι Moon Taken Over αποπειρώνται να διαμορφώσουν έναν δικό τους ήχο και χαρακτήρα, μακριά από τα μουσικά στεγανά και την πεπατημένη της ατομικής μουσικής πορείας των μελών ∙ και τώρα, η μουσική που δημιουργούν και συνδιαμορφώνουν, αποκτά μια επιπλέον διάσταση, αυτής της παρουσίασης της ζωντανά. (view)

 

 

 

Echo Basement – Manos Milonakis – Autumn Acid

Echo Basement – Placid (Fm Records)

Η Αθήνα είναι μια πόλη η οποία δεν μένει ποτέ η ίδια με το πέρασμα του χρόνου. Γεμίζει τα μεσημέρια με κόσμο, αδειάζει τις γιορτές, ξεβράζει ιστορίες στο κινούμενο κέντρο της και παράγει μουσικές οι οποίες κουβαλούν το αγχώδες και ώριμο στίγμα της. Οι Echo Basement είναι μια αθηναϊκή μπάντα και ως εκ τούτου φαντάζει λογικό να έχει καλοχωνέψει ποικιλοτρόπως τις μουσικές επιρροές της. Αυτές αδιαμφισβήτητα εκπορεύονται από τα ακούσματα των μελών της μπάντας, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις να ακούγονται ελαφρώς ρετρό με την καλή έννοια. Σε κανένα, όμως, σημείο δεν θυμίζουν κάτι συγκεκριμένο, δείγμα του ότι δουλεύτηκε αρκετά το υλικό πριν φτάσει στην τελική του μορφή. Άλλο ένα χαρακτηριστικό του Placid είναι πως αποφεύγονται οι έντονες εξάρσεις (με εξαίρεση το τραγούδι που κλείνει το δίσκο), με την προσοχή να πέφτει στο άπλωμα των μελωδικών γραμμών. Στο νου μου έρχεται η φιλοσοφία των σχημάτων μετά τα μέσα των 90’s τότε που κατάλαβαν ότι ο,τι ήταν να παιχτεί με την εναλλαγή εκρήξεων-ήπιων στιγμών, είχε ήδη παιχτεί και μάλιστα σε υπεραρκετό βαθμό. Αν μάλιστα η μπάντα ήταν λίγο πιο τολμηρή θα έλεγα πως μια σύγκριση του Placid με το Ideal Crash των dEUS δεν θα ήταν άστοχη. Βέβαια σήμερα έχουμε 2016, ο κόσμος δεν φαίνεται να οδεύει σε καμία ολική καταστροφή, τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον, και κάθε παρακλάδι του rock ζει τη δική του κρίση. Ακόμη κι έτσι το συγκεκριμένο ντεμπούτο στέκεται ως ένα αυτόνομο, αρτιότατο και συνεκτικό άκουσμα.

 

 

Manos Milonakis – Solfar (self-released)

Διαβάζοντας τις πληροφορίες γύρω απ’ αυτήν την κυκλοφορία αρχικά αναλογίζεσαι τις δυσκολίες, το κόστος και την κούραση που πήρε για να ολοκληρωθεί ετούτο το φιλόδοξο σχέδιο. Ο Μάνος Μυλωνάκης, μέλος των Your Hand In Mine, θέλοντας να αναπαραστήσει την ιστορία του Solfar, του ηλιοταξιδευτή στην ισλανδική μυθολογία, μετέβη στο Ρέικιαβικ γράφοντας τη βάση του υλικού εδώ σε συνεργασία με Ισλανδ@ς μουσικούς. Στη συνέχεια οι ηχογραφήσεις ολοκληρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Μετά απ’όλα αυτά το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Στο Solfar συναντάμε πέντε λυρικές ορχηστρικές συνθέσεις που κινούνται στον αστερισμό της neoclassical τεχνοτροπίας. Στις τρεις απ’ αυτές έχουμε την προσθήκη ντραμς, γεγονός που δίνει μια φρεσκάδα στις ενορχηστρώσεις. Έτσι κι αλλιώς το επίπεδο των κομματιών είναι υψηλό και η συνθετική γραφή επικεντρώνεται στην αφήγηση μιας ιστορίας με μόνες λέξεις τη μουσική. Εδώ είναι που αυτή αναπαράγει ηλιόλουστες αποχρώσεις, οι οποίες αγγίζουν το άγνωστο που μένει να ανακαλυφθεί μέσω ενός αιώνιου και αέναου ταξιδιού, όπως ακριβώς ορίζει και η αρχέγονη ιστορία του Solfar.

 

 

Autumn Acid – Rehearsal Demo (free-download)

Η καταγωγή των συγκεκριμένων είναι από τη Θεσσαλονίκη, αλλά τίποτα στη μουσική τους δεν φέρνει προς το δίπολο που χαρακτηρίζει το κλίμα αυτής της πόλης (βλ. βραδινή φρενίτιδα-πρωινή χαλαρότητα). Αυτό που παίζουν δεν είναι ούτε διασκεδαστικό με τη διαδεδομένη έννοια του όρου, ούτε ντεμέκ πειραματικό. Σίγουρα ο ήχος τους παραπέμπει σε κλασσικές δουλειές του post-metal (βλ. mid-tempo ρυθμοί, άγρια φωνητικά, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, γυρίσματα κ.ο.κ.), αλλά παρατηρείται ένα τσίτωμα στο όλο ύφος που δίνει μια ωμή ορμή στις συνθέσεις. Για την ακρίβεια πρόκειται για μια ηχογράφηση πρόβας, ο τόπος όπου ζει και αναπνέει μια μπάντα. Για πρώτη, λοιπόν, δήλωση παρουσίας προς τα έξω αυτή η ανάσα ακούγεται αρκούντως απειλητική.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης