Ten New Videos Countdown, 54

dekalogoi54

Loscil – Drained Lake

Χορός, ένας τρόπος να σπαστούν οι κανόνες που ορίζουν ένα σώμα. Να αρθούν οι απαγορεύσεις και οι εντολές μέσα από το ξεπέρασμα αυτού που δύναται να κάνει. Να βγει το σώμα από μέσα του βρίσκοντας ξανά μια παιδική ευλυγισία. Το μαύρο φόντο φέρνει στο νου τις απελευθερωτικές νύχτες, τα άστρα, τις χαμένες πυξίδες μας. (view)

Trent Reznor & Atticus Ross – A Minute To Breathe

Αποχαιρετισμός σε κάτι μεγαλύτερο από μας. Κάτι που θα μας πάρει μαζί του φεύγοντας. Ήδη κινούμαστε προς τα εκεί με βιαστικά βήματα νομίζοντας πως με αυτά απλώς διεκπεραιώνουμε τις καθημερινές μας ασχολίες, οι οποίες όλο και πληθαίνουν. Όλο και περνά πιο γρήγορα ο χρόνος, όλο και πλησιάζουμε στον τελικό αποχαιρετισμό. Σε όλα! (view)

Carla dal Forno – You Know What It’s Like

Ήχος από ξυπνητήρι. Έξω σιωπή. Πάντα νωρίς. Οι δείκτες του ρολογιού χαμογελάνε. Τα λουλούδια ζητιανεύουν νερό. Οι τοίχοι συγκρατούν με το ζόρι τα βραδινά όνειρα για να μην το σκάσουν. Ανοίγεις το παράθυρο, φυσάει ελαφρά και τα ξεχνάς όλα. (view)

Ruined Families – Image Of An Image

Εικόνες παντού σε οθόνες κάθε μεγέθους. Με μια κίνηση ενημερωνόμαστε, συγκινούμαστε, γελάμε, σκεφτόμαστε για δευτερόλεπτα και ξανά πάλι από την αρχή. Κύκλοι επί κύκλων με τις ανάσες να γίνονται όλο και πιο βιαστικές, όλο και πιο ασθμαίνουσες. Θα τα προλάβουμε όλα στο τέλος; Θα ξεχωρίσουμε ποτέ την αληθινή εικόνα πίσω από το είδωλό της; Τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας πάνω στο νεκρό γυαλί; (view)

White Lung – Sister

Χαμόγελα διαφημίσεων. Προς κατανάλωση οι ίδιες οι σχέσεις, αλλά όχι κατά ανάγκη εμπορική. Το ξόδεμα δεν προσμετριέται σε χρήμα, αλλά σε χαμένο χρόνο, σπαταλημένη ενέργεια, σπασμένα χαρακτηριστικά. Ναρκισσισμοί σε φόντο κόκκινο, ρόλοι από τα πριν νεκροί με το φινάλε πιο γνωστό και από την αρχή της κάθε ιστορίας. Πέφτουμε στο χαντάκι τους και μετράμε χειροκροτήματα. Ποτέ δεν φτάνουν, οπότε πέφτουμε ακόμη πιο βαθιά μέσα τους. Ποτέ! (view)

Bohren & Der Club Of Gore – Der Angler

Για κάθε χρήση λοιπόν. Με χρώμα, με άρωμα, ζωντανά, νεκρά. Αποκλειστικά όμως για τη νύχτα. Στα σκοτάδια δεν φαίνεται το αγκίστρι, παρά μόνο τα μάτια του δολώματος. Αυτά τα μάτια… (view)

Resina – Nightjar

Όλα συνέχουν ρυθμό, μελωδία και κίνηση. Τοπία σε διέγερση, φύση σε επιτάχυνση και εμείς σε σπασμένα κομμάτια με άγνωστα πρόσωπα μεταξύ τους. Σκιές χωρίς φως, παύσεις κενά σε αόρατες γραμμές, όλα σε κύκλους περιστρεφόμενα. Άραγε αν η γη κινούνταν πιο γρήγορα θα τα βλέπαμε όλα πιο καθαρά ή θα μέναμε όπως τώρα νωθροί; (view)

Syndrome – Forever And A Day

Η μπλε διάθεση της φωτογραφίας έρχεται και συμπληρώνει άψογα την μουσική επένδυση. Η απόχρωση πάει χέρι με χέρι με την μελαγχολία. Η έλλειψη κίνησης και η στατικότητα της εικόνας παραπέμπει σε βουβή φωνή. Ακροβατείς στο γκρεμό, χωρίς αντίβαρο, χωρίς έγνοιες. Η πτώση καμουφλάρεται σε απελευθέρωση. Η σύγκρουση θα δείξει τον αληθινό της εαυτό. (view)

Zenjungle – Yellow Mountain

Κανείς και καμιά δεν πέρασε ποτέ από κει. Μόνη της η φύση πλέκει ιστορίες δίχως τέλος. Νωχελικά χαϊδεύει τις όχθες του ποταμού, ενώ στο βυθό του όλα κινούνται αέναα. Σε κίνηση στο σκοτάδι χωρίς παύση. Νεκρό είναι μόνο ό,τι ξεβράζεται στο γαλήνιο, κατά τα άλλα, φως. (view)

Oneohtrix Point Never – Animals

Φώτα που αναβοσβήνουν οι σκέψεις. Πάντα προς τα πίσω και ακόμη πιο πίσω με την αρχή της κάθε ιστορίας να μην προμηνύει κανένα τέλος. Κόκκινα σχήματα οι σκέψεις που ποτέ δεν βγαίνουν από το μαύρο τους πλαίσιο. Γιατί κάθε νύχτα είναι διαφορετική; Καμία απάντηση, απλά καληνύχτα. (view)

Almost Holy OST – No Man’s Sky OST

Atticus Ross, Leopold Ross & Bobby Krlic – Almost Holy OST (sacred bones records)

almostholy.againstthesilence

 Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί της Ουκρανίας αντιμετωπίζουν τεράστιες αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης μιας όλο και πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης με όλο και πιο ανάπηρες υποδομές. Μεγάλος αριθμός νέων ανθρώπων είναι άστεγοι, αλκοολικοί και εξαρτημένοι από οτιδήποτε θανατηφόρο. Όλο αυτό το σκηνικό λοιπόν, μας παρουσιάζει ο Steve Hoover στο ντοκιμαντέρ του με τίτλο Almost Holy. Μια δουλειά που αφιερώνεται στην πραγματική ζωή και στην διάσωση εκείνων που προέρχονται από μια κοινωνία που πλανάται στα βάθη.

 Το σάουντρακ από μόνο του βοηθάει στην όποια εσωτερική ένταση και σίγουρα ηλεκτρίζει κάθε ατμόσφαιρα. Σε κάθε ανάσα η δυσφορία είναι και πιο έντονη. Μάλλον είναι η μόνη αίσθηση που θα μπορούσε να σου αφήσει κάθε κακοποίηση, παραμέληση, ψυχική και σωματική βια. Κάθε κομμάτι μας υπενθυμίζει τελικά ότι ποτέ δεν πρέπει να παίρνεις τον οποιοδήποτε τρόπο ζωής ως δεδομένο. Τελειώνοντας, το μόνο που μπορείς να νιώσεις είναι τρόμος. Τρόμος για το ότι υπάρχουν πράγματι μέρη στον κόσμο τα οποία είναι μακρυά από εμάς και από ότι έχουμε ζήσει. Μήπως όμως αυτό που σε τρομάζει δεν είναι τόσο μακρυά; Μήπως είναι δίπλα σου; Μήπως τα έχεις ζήσει ο ίδιος; Όχι, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Kat

65 Days Of Static – No Man’s Sky (laced records)

65daysofstatic-no-mans-sky.againstthesilence.com

 Η εποχή κατά την οποία αναφερόταν η λέξη “σάουντρακ” (αντί της φράσης “μουσική επένδυση” των σκληροπυρηνικών) και όλοι μας κάναμε νοητική προβολή σε κάποια αίθουσα κινηματογράφου ή τη βολική οθόνη του υπολογιστή μας, σιγά-σιγά βρίσκει τη θέση της στο βάθρο των παρωχημένων αντιστοιχιών.

 Από το Atomic των Mogwai μέχρι το No Man’s Sky : Music For An Infinite Universe μας χωρίζουν όχι μόνο τέσσερις μήνες, αλλά και ένα ολόκληρο επίπεδο καλλιτεχνικής έκφρασης – περνάμε από το ντοκιμαντέρ στον ψηφιακό κόσμο ενός sci-fi παιχνιδιού. Φυσικά η διάκριση αυτή δε γίνεται για να υπαινιχθούμε κάποια ιεραρχία μεταξύ των δύο αυτών περιβαλλόντων, αλλά για να τονίσουμε την αυτονομία καθενός από αυτά.

 Το No Man’s Sky , ένα sci-fi παιχνίδι με αντικείμενο την εξερεύνηση ενός αχανούς σύμπαντος, βρίσκει στην ορχηστρική ηλεκτρονική μουσική φόρμα των 65daysofstatic ένα ταιριαστό συνοδοιπόρο. Το Music For An Infinite Universe, αποτελούμενο από 10 κομμάτια και 6 soundscapes, ελάχιστα απέχει από τις έως τώρα συνθέσεις της μπάντας και φαίνεται να έχει επηρεαστεί από το έναυσμα της δημιουργίας του κυρίως ονοματοδοτικά με τίτλους όπως Asimov, Heliosphere και Supermoon.

 Παρότι κυκλοφορεί ως σάουντρακ, ακούγεται και αυτόνομα, αλλά δεν μπορεί κανείς να περιορίσει τη φαντασία του και να μην απορήσει – πώς θα είναι άραγε να βυθίζεσαι σε έναν ψηφιακό κόσμο υπό τον ήχο του “End of the World Sun”; Και πόσο πρόκειται να επηρεαστεί η εμπειρία της ακρόασης από το γεγονός ότι η μουσική επένδυση επηρεάζεται από το game play με αποτέλεσμα οι συνθέσεις να αποκόπτονται από το σύνολό τους όπως αυτό παρουσιάζεται στον δίσκο και να σχηματίζουν νέα σύνολα – σαν ένα μωσαϊκό με απειράριθμους δυνατούς συνδυασμούς; 

Βικτώρια Λάμδα