Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Alfa Mist – Camerata Mediolanense – Nils Økland Band

Alpha Mist – Antiphon (pink bird recording co.)

Κάποι@ ψαγμέν@ ήδη έχουν ανακαλύψει στο πρόσωπο του Λονδρέζου παραγωγού Alfa Mist ένα ανερχόμενο αστέρι στον χώρο της contemporary jazz. Προσωπικά, ελάχιστα με ενδιαφέρουν αυτά, αλλά δεν μπορώ παρά να ομολογήσω ότι το ντεμπούτο του Antiphon είναι κάτι παραπάνω από σπουδαίο. Δεν είναι μόνο ότι αναμιγνύει τα καλύτερα στοιχεία της hip hop/ soul κουλτούρας με τη σύγχρονη jazz. Το κάνει με τρόπο εκκωφαντικό, πειστικό, σαν να είναι από τη φύση του ένα απλό επίτευγμα. Κι όμως δεν είναι. Κατά κάποιο τρόπο, το feeling του άλμπουμ συγγενεύει με εκείνο που νιώσαμε όλοι κάποτε με εκείνο το σπουδαίο Endtroducing του Dj Shadow, τόοοσα χρόνια πριν. Μοιάζει με μετενσάρκωση, τα σημαινόμενα όμως έχουν ενηλικιωθεί.

Τα tracks αποτελούν γνήσιες jazz οδύσσειες. Τα “απέξω” στοιχεία δεν δείχνουν ότι πραγματικά επιθυμούν τη διαμόρφωση μιας υβριδικής νεωτεριστικής πρότασης. Στα δικά μου αυτιά, ο Alfa Mist απλώς σκέφτεται την πόλη. Σκέφτεται τα μεγάλα φώτα και τις θολές διασταυρώσεις, το neon πρόσωπο του Λονδίνο και τα κάνει jazz. Μια jazz μελωδική, χορευτική, ελαφρώς abstract κι εντελώς noir. Να το, το είπα: Noir, όχι όμως όπως το αντιλαμβάνεται ένας παλιός, αλλά ένας νέος, φρέσκος κι ορεξάτος νους. Ίσως στο μυαλό του να μην έχει ότι φτιάχνει την αστική jazz του μέλλοντος. Κι όμως, εμένα με πείθει ότι αυτό ακριβώς κάνει. Διαμάντι, ίσως όχι το πιο λαμπερό, αλλά σίγουρα πανάκριβο.

 

 

Camerata Mediolanense – Le Virgini Folli (prophecy)

Μια πάρα πολύ ιδιαίτερη περίπτωση για ιδιαίτερους ακροατές. Οι Camerata Mediolanense αποτελούν μια κολεκτίβα από το Μιλάνο αφιερωμένη στη μελέτη κι αναπαραγωγή της ιταλικής Αναγέννησης. Ή μήπως όχι; Γιατί ένα τέτοιο άλμπουμ να βγει από την Prophecy; Σαφώς και εντάσσονται αυτόματα στον νεοκλασικό χώρο, σαφώς και η μουσική τους είναι βασισμένη στην αναγεννησιακή και μπαρόκ παράδοση της σπουδαίας πατρίδας τους, όμως μια διαφορετική σκοτεινιά μοιάζει να σκιάζει τη μουσική τους καρδιά. Εικάζω ότι το dark wave υπόβαθρό τους κρατάει το μυστικό. Η μουσική τους είναι ατμοσφαιρική με έναν τρόπο που κανένας νεοκλασικός ή μεταλλάς δεν θα μπορούσε ποτέ να φτιάξει.

Οι “Ανόητες Παρθένες” συνιστούν ένα έργο τέχνης σπάνιας βαθύτητας – και η έννοια του βάθους εδώ είναι κυρίαρχη. Με βασικό όργανο το πιάνο και μια σειρά από εκπληκτικές λυρικές φωνές να το πλαισιώνουν, το άλμπουμ αν του αφεθείς είναι ικανό να σε ταξιδέψει βαθιά, όχι τελικά στον χρόνο, αλλά στα εντός σου. Οι μελωδίες και οι ιστορίες που αφηγούνται κουβαλούν ανατριχίλες και την υπόνοια κάποιου δισεπίλυτου γρίφου. Έξι από τα tracks είναι ποιήματα γραμμένα από γυναίκες ποιήτριες της ιταλικής “ ξεχασμένης λογοτεχνίας” και δύο είναι ποιήματα του Petrarch, σπουδαίου δασκάλου της Αναγέννησης και πατέρα της ευρωπαϊκής ουμανιστικής λογοτεχνίας. Η Camerata εντάσσει τον λόγο στο οικοδόμημά της με τρόπο οριστικό, και η σύμπραξή τους είναι ικανή να σε στοιχειώσει. Επαναλαμβάνω, μην αφήσεις όρους όπως neoclassical/neofolk ή κάποια χατζιδακικά θεματάκια να σε κάνουν να σχηματίσεις πρώιμα άποψη. Άσε τις “ψείρες” και άκου το με τα καλά σου ακουστικά. Η υπόσχεση του ταξιδιού είναι μεγάλη. Και υπάρχουν φαντάσματα εδώ, φαντάσματα αληθινά.

 

 

Nils Økland Band – Lysning (hubro)

Ο Νορβηγός Nils Økland, με πάνω από 30 χρόνια δισκογραφίας (σε ECM και Rune Grammofon ανάμεσα σε άλλους), δεν μπορεί να νοηθεί ως κανένας τυχαίος. Το τελευταίο του πόνημα Lysning αντανακλά αυτό που ο ίδιος και το Hardanger βιολί του (παραδοσιακός νορβηγικός 8χορδος τύπος βιολιού) χτίζουν να αναδείξουν όλα αυτά τα χρόνια: την ουσιαστική σύζευξη της contemporary μουσικής με τη νορβηγική παράδοση. Μια σύζευξη που κρίνεται πετυχημένη από τα πρώτα δευτερόλεπτα ακρόασης, εξαιτίας της καθαρότητας του καλλιτεχνικού οράματος και της ουσιαστικής χρήσης των υλικών κατασκευής του.

Με συνοδοιπόρους σαξόφωνο, κρουστά, κοντραμπάσο και harmonium, θα περίμενε κανείς κάποιο folk ή jazz πανηγύρι. Τουναντίον. Κάθε ηχόχρωμα αναδεικνύεται με κρυστάλλινη σαφήνεια, εξαιτίας της σχεδόν μινιμαλιστικής του χρήσης, εκτελεστικά κι ενορχηστρωτικά. Απλωμένες, ήρεμες συνθέσεις με ξεκάθαρες προθέσεις: φυσιοκρατική τέχνη που εξημερώνει και δεν οξύνει, δεν προκαλεί και δεν απαιτεί. Το Hardanger πάνω από τα υπόλοιπα όργανα μοιάζει σαν το περαστικό σύννεφο, οι σκιές του έχουν διαφορετικές αποχρώσεις, αλλά καμία δεν μένει ακίνητη. Εν κατακλείδι, ένα άλμπουμ ξεχωριστό μέσα στην απλότητα του, που δεν ανήκει σε κανένα είδος πάρα μόνο στην ίδια του την ειλικρίνεια και ακεραιότητα.

 

 

Αντώνης Καλαμούτσος