Marcus Fjellström – Taylor Deupree – Janek Sprachta

Marcus Fjellström – Skeleκtikon (miasmah)

marcusfelldstrom.againstthesilence

Κυρτές γωνίες εξπρεσιονιστικού σκηνικού περικλείουν σκιές από οστά άγνωστων όντων. Κάπου στο βάθος βγαίνει μια απόκοσμη μουσική για να τα βάλει όλα σε κίνηση. Σαν μια λατέρνα που ερωτοτροπεί με έναν επικίνδυνο γκρεμό, οι μελωδίες της περνούν ξυστά από δίπλα σου για να εξαφανιστούν σαν σε σκηνή τρόμου. Όλα αυτά σε γρήγορη ταχύτητα, αν και φαντάζουν να κυλάνε αργά σαν βήματα σε κηδεία. Κάποιες στιγμές σε πιάνει μια ανάγκη να τρέξεις πιο γρήγορα από τη σκιά σου, κάποιες άλλες δηλώνεις κουρασμένος από την επίμονη της παρουσία. Γλυκόπικρα αντίο οδηγούν σε σκηνές τέλους μιας ταινίας που έχεις ξαναδεί, αλλά στην αρχή πίστευες ότι θα άλλαζε κάτι στην πορεία. Τίποτα δεν άλλαξε ακούγοντας επανειλημμένα το Skeleκtikon, πέραν της εμφάνισης βιρτουόζικων φιγούρων ενός σκουρόχρωμου μπαλέτου που οδηγείται από τις ενδόμυχες πλευρές του μυαλού του Marcus και περνάνε αυτούσιες στις δικές σου.

Taylor Deupree – Somi (12k)

taylordeupree.againstthesilence

Στο βασίλειο των στάλων διαλείπουσων βροχών η προσπάθεια τήρησης μιας τάξης αποτελεί ύβρις. Αυτές καθώς πέφτουν στις χορδές μιας εγκαταλελειμμένης κιθάρας σε ένα ακόμη πιο εγκαταλελειμμένο μέρος όχι από ανθρώπους, αλλά από ζωή, παράγουν γλυκούς ήχους που ταιριάζουν στη σιωπή και την ακινησία του τοπίου. Κανένα χρώμα στο βάθος του ορίζοντα, καμία ελπίδα μπρος στο τέλμα της σκουριάς. Η κατάνυξη που βγάζει και αυτός ο δίσκος του Taylor Deupree φέρνει σε ζεν πριν το τέλος του κόσμου. Οι μόνες λέξεις που προφέρει είναι μιας ανόθευτης παιδικότητας και μιας σχεδόν χαμένης συγκίνησης.

Janek Sprachta – Grow (midira)

JANEKSPRACHTA.grow-.AGAINSTTHESILENCE

Υπάρχει μια ευκολία που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ορχηστρική (και όχι μόνο) μουσική. Η υποκατάσταση των φυσικών οργάνων με ένα λάπτοπ και των νορμάλ ήχων με την αποδόμηση τους μας έχει οδηγήσει όχι στην αρχή των πραγμάτων, αλλά σε μια στασιμότητα. Λείπει ενίοτε το στοιχείο της σύνθεσης ακόμη και με την αφαιρετική της έννοια. Ο Janek Sprachta με το δεύτερο του άλμπουμ απαντά με έναν ιδιαίτερο τρόπο στα παραπάνω, καθώς αφήνει τις ιδέες του να κινηθούν με φυσικό τρόπο σε μέρη μη προσχεδιασμένα, χωρίς να λείπει το στοιχείο της προσεγμένης συνθετικής αντίληψης. Άλλες συνθέσεις του τείνουν προς τη neoclassical, άλλες προς το post rock και για αυτό λείπει, ίσως, αυτή η συνοχή στο άλμπουμ. Πέρα όμως από στιγμές όπου ορισμένα κομμάτια κλωθογυρίζουν χωρίς να φτάνουν κάπου, υπάρχει μια ανεπιτήδευτη γοητεία στην όλη αύρα του δίσκου. Επίσης υπάρχει μια lo-fi αντίληψη που απογυμνώνει τις μελωδίες με αυτό που μένει στο τέλος να είναι ειλικρινείς στιγμές ενός μυαλού και μιας καρδιάς που μιλά τη γλώσσα της μουσικής με μόνη αλφάβητο αυτή των συναισθημάτων.

Μπάμπης Κολτράνης

David Cordero – SR Hess & RM Zuydervelt – Federico Durand

David Cordero – El Rumor Del Oleaje (home normal)

Καμία σιωπή δεν μένει ανόθευτη από σκέψεις και καμία μελωδία από χρώματα. Αν η drone/ambient συχνά προβοκάρει την πρώτη και η neoclassical υπερβάλλει με τη δεύτερη, έρχεται ο David Cordero με τη νέα του δουλειά για να βρει τη χαμένη ισορροπία. Η γοητεία του El Rumor Del Oleaje βασίζεται πάνω στη σύζευξη ατμόσφαιρας και μελωδίας, γήινου και αιθέριου στοιχείου σε μια μουσική που μιλά μια καθαρή και ευλύγιστη γλώσσα. Υπάρχουν συνθέσεις που θυμίζουν εισαγωγές σε post-rock ύμνους και άλλες που παραπέμπουν σε στιγμές ενατένισης σε μια παραλία στην άκρη ενός χειμώνα. Όλοι οι τίτλοι αφορούν τοπία θυμίζοντας πως οι πιο όμορφες θέες δεν χρειάζονται λόγια για να περιγραφούν, παρά μόνο μια μουσική για να τις συνοδεύει αιώνια μέσα σου.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

SR Hess & RM Zuydervelt – Re_collecting (umor rex)

Ένα νέο συνεργατικό άλμπουμ κυκλοφορεί, με τον Steve Hess (μέλος των Locrian, Cleared, Pan American, Haptic και Innode) και τον Rutger Zuydervelt (γνωστό ως Machinefabriek). Τέσσερα κομμάτια που αναμειγνύονται πάνω σε μια παλέτα, με συναισθήματα και υφές, μέσα από την πιο σκοτεινή τους φύση. Εκτός από τα συνηθισμένα τύμπανα που χρησιμοποιούν οι συγκεκριμένοι μουσικοί, ο ήχος περιλαμβάνει κιθάρες, μπάσο, παράσιτα ραδιοφώνου, ξύλινα δάπεδα και κάποια φλυαρία που ενισχύει την ελκυστική αποπλάνηση του μυαλού. Ξεκινώντας με το “Auroral” υπάρχει μια λεπτή ανησυχία η οποία κινείται μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης. Ο πραγματικός κόσμος εισέρχεται και εξέρχεται χωρίς να ελέγχεις τη σκέψη. Αυτό το παράξενο συναίσθημα γίνεται εντονότερο προχωρώντας στο ομώνυμο κομμάτι “Re- collecting”. Σε αποπροσανατολίζει και κάπου εκεί θεωρείς ότι ξύπνησες και θα ξεκινήσεις να ζεις νέα πράγματα, συνεχίζοντας όμως με το “Evenfall” μια μικρή πτώση προς τα πίσω αρχίζει να σε τρομάζει. Το σκοτάδι θα βγει με το τελευταίο κομμάτι “Delusion”, εκεί θα καταλάβεις ότι όλα είναι θολά και κοιμάσαι ακόμη βαθιά…

 

 

Kat

 

Federico Durand – A Través Del Espejo (12k)

Υπάρχουν label που βλέποντας τη στάμπα τους σε ένα δίσκο καταλαβαίνεις αμέσως τι μουσική θα ακούσεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι απορίας άξιο πως ο Federico Durand έφτασε στο σήμερα για να βγάλει για πρώτη φορά κάτι μέσω της 12k με την οποία τόσα τον συνδέουν, κυρίως ως προς την όλη αισθητική του. Ακίνητες εικόνες με νότες που κινούνται σαν ανεμολόγιο στη μέση ενός ερημικού λιβαδιού, προβάλλονται μέσα από το υλικό και αυτού του δίσκου του συγκεκριμένου πειραματιστή. Είναι σαν να υπάρχει από την αρχή μέχρι το τέλος το στοιχείο του τυχαίου, του προς τα που θα φυσήξει ο άνεμος για να παρασύρει τα πατήματα σε ένα αόρατο μεταλλόφωνο ή σε ένα πειραγμένο πιάνο. Δημιουργείται έτσι μια σειρά αναπολήσεων σε μια μνήμη που όσο γερνά ερωτεύεται τη λήθη. Υπάρχει αυτό το παιδικό και αυθόρμητο στοιχείο κατά μήκος ενός άλμπουμ, σαν τις σκέψεις του πρωινού που η συνέχεια της ημέρας τις διαγράφει μονοκοντυλιά. Η εμβάθυνση όμως σε αυτές, όπως και στο υλικό εδώ που θυμίζει ένα αυτοτελές κομμάτι, αξίζει και με το παραπάνω.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης