Όπως φαίνεται, μπορεί εδώ και χρόνια αυτός ο τρελός τύπος να έχει κόψει κάθε επαφή με ουσίες και οινοπνεύματα, αλλά η φωνή του παραμένει μεθυστική και «μεθυσμένη» ως ένας άλλος Οβελίξ που δεν χρειάζεται να πιει άλλο μαγικό ζωμό μιας και είχε πέσει μικρός μέσα στο καζάνι! Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια είναι πλέον γεγονός ο ερχομός του νέου δίσκου του ο οποίος τυγχάνει να είναι ήδη ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά δίσκους του, εφόσον ανέβηκε κατευθείαν στο νούμερο 6 των αμερικάνικων charts. Μια θέση πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του Tom Waits ο οποίος αν και έχει καμιά 20αριά albums στο ενεργητικό του και μια τεράστια φήμη ανάμεσα στους σύγχρονους τραγουδοποιούς, ποτέ δεν είχε καλή σχέση με τις πωλήσεις και με την παραγωγή σουξέ.

  Το Bad  As Me λοιπόν μπορεί να ιδωθεί ως μια υπενθύμιση του είδους τραγουδιών που έχει παίξει στην μακρόχρονη πορεία του ο άπιστος Tom. Δεν υπάρχει πουθενά το στοιχείο της έκπληξης με βάση τις προηγούμενες δουλειές του, αλλά βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως τα νέα του τραγούδια δεν συγκινούν με τον δικό τους τρόπο. Άκρως σημαντική είναι η συμμετοχή, τόσο στη σύνθεση όσο και στην κιθαριστική εκτέλεση των τραγουδιών, ενός άλλου πουρό-rocker, του Keith Richards, γεγονός σπάνιο για τον Tom ο οποίος δεν έχει ξανασυνεργαστεί με κανέναν άλλον για την δημιουργία μουσικής εκτός από τον φύλακα άγγελο του, την σύζυγο του Kathleen Brennan. Ως προς τις συμμετοχές δεν θα μπορούσε να μη γίνεται αμέσως αντιληπτή η βασική προσφορά του κιθαρίστα Marc Ribot, γνωστό μεταξύ άλλων κι από προηγούμενες συνεργασίες του με τον TW.  

   Έχουμε λοιπόν τα up tempo blues με το γνωστό φωνητικό λίκνισμα και την μπάντα να παίζει δεμένα και αρτιότατα, αλλά πάντα με μαζεμένο τρόπο, όπως στα “Chicago”, “Get Lost” και “Bad As Me”. Υπάρχουν βέβαια και τα μπαλαντοειδή-ταξιδιάρικα κομμάτια, όπως τα “Pay Me” και “Last Leaf”, τα οποία δίνουν το στίγμα μιας ανάλαφρης νοσταλγικής αίσθησης. Δεν λείπουν επίσης και τα βαλσάκια, που μόνο ο συγκεκριμένος τύπος ξέρει να γράφει, όπως τα “Back In The Crowd” και “New Year’s Eve”.

  Είτε τραγουδάει με τη «μαύρη» φωνή του, είτε πιάνει γλυκές μελωδίες, παραμένει μυστηριώδης και αυθεντικός με στίχους που και χιούμορ ενίοτε έχουν και ρομαντικοί ή ακόμη και πολιτικοί γίνονται, όταν οι περιστάσεις το ζητούν. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει το “Kiss Me”, μια blues μπαλάντα που μας κάνει να φανταζόμαστε τον ερμηνευτή ανάμεσα σε καπνούς μοναχικών τσιγάρων στη μέση ενός bar, όπου το πιάνο γίνεται ένα με την νύχτα και οι σκέψεις πνίγονται στο ποτό και στην γλυκιά λήθη.
   Δεν χρειάζεται να γραφτούν περισσότερα για τούτο τον δίσκο που κυλάει σαν νεράκι η χορταστική ακρόαση του. Πέρα των φίλων της μουσικής του Tom, που ήδη εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια για το πόνημα αυτό, δίπλα στους τόσους σημαντικούς δίσκους που μας έχει προσφέρει, το νέο του album είναι μια καλή ευκαιρία για την γνωριμία και επαφή με το έργο ενός από τους μεγάλους και ξεχωριστούς!

Μπάμπης Κολτράνης

ΥΓ. Κείμενο που γράφτηκε την περίοδο της κυκλοφορίας του δίσκου και ανεβαίνει με αφορμή τα σημερινά 13α γενέθλια του!