Τι  έχουν οι Δευτέρες δηλαδή και τις κακολογούμε τόσο; Κάπως έτσι να σκέφτηκε ο κόσμος που γέμισε το Arch. Ο λόγος προφανής και δεν ήταν άλλος πέρα από το όνομα των Terror που ναι μεν έπαιζαν για Τρίτη φορά στην Αθήνα, αλλά μετά από 15 χρόνια! Το τι έχει αλλάξει από την τελευταία φορά που ήρθαν και έχουν αναδειχθεί ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου θα το αντιλαμβανόμασταν όταν θα έβγαιναν στη σκηνή.

Πριν όμως γίνει αυτό οι ημεδαποί Eden Demise θα παρουσίαζαν ένα περιεκτικό και αξιοπρεπές σετ, γεμάτο αναπολήσεις του metalcore ήχου που δέσποζε προηγούμενες δεκαετίες. Στη συνέχεια οι Dying Wish από το Πόρτλαντ φάνηκε να έχουν το δικό τους κοινό και κέρδισαν τις εντυπώσεις με τη σύγχρονη εκδοχή του προαναφερόμενου metalcore είδους αφήνοντας όμως έναν αστερίσκο. Αυτός αφορά την τραγουδίστρια τους Emma Boster η οποία είχε την ατυχία να έχει την φωνή της κλεισμένη και τα ουρλιαχτά της να μην βγαίνουν. Εκεί, δηλαδή, που αναμενόταν να εκραγεί ο ήχος της μπάντας χανόταν η όλη δυναμική, χωρίς όμως να επηρεάζεται η απόδοση της υπόλοιπης μπάντας. Να σημειωθεί, επίσης, ότι στα εισαγωγικά της εμφάνισης τους εναντιώθηκαν σε κάθε πόλεμο φωνάζοντας Free Palestine!

Τώρα για την μπάντα που ηγείται ο Scott Vogel τι να πρωτογράψουμε; Αυτό το σχήμα που έφτιαξε πριν δύο περίπου δεκαετίες για να βγάλει ένα πιο απλό hc ήχο σε σχέση με τα προηγούμενα μουσικά του πεπραγμένα, αναδείχθηκε σε ένα εξέχον όνομα εντός μιας σκηνής που δύσκολα χωρά νέα μεγάλα ονόματα. Παρ’ όλες τις αλλαγές μελών και κρατώντας τον αρχικό ντράμερ (βασικό αυτό), οι Terror κυκλοφορούν σταθερά τίμιους δίσκους και παραδίδουν μαθήματα για το πώς παίζεται το hc επί σκηνής.

Αυτό ακριβώς έγινε την βραδιά που ήμασταν τυχεροί να μη χάσουμε. Σε ένα σαραντάλεπτο αγνής και ωμής έκφρασης χώρεσε μπόλικος ιδρώτας, μια ματιά σε όλη περίπου τη δισκογραφία τους , πολυάριθμα stagedive, απολεσθέντα αντικείμενα και ελαφρούς μώλωπες πάνω στο χορό. Σίγουρα είναι σημαντικό το πλούσιο παρελθόν των μουσικών που πλαισιώνουν την μπάντα στην τωρινή μορφή της, αλλά όλα ξεκινούν και τελειώνουν στον τραγουδιστή τους. Αυτή η θετική ενέργεια (με αντιματσό μηνύματα του στο μικρόφωνο), η δουλειά και η αφοσίωση του σε αυτό το είδος της μουσικής, αλλά και το χάρισμα της επαφής με τον κόσμο στις συναυλίες το οποίο διαθέτει , τον αναδεικνύουν σε καταλύτη της βραδιάς. Μιας βραδιάς που αναμφισβήτητα είχαμε όρεξη να απολαύσουμε, αλλά με την παρουσία και απόδοση του ίδιου και της μπάντας να την απογειώνει!

Μπάμπης Κολτράνης