Τα άστρα βρίσκονται πάντα εκεί στη θέση τους ακόμη κι αν έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια από τότε που ζούσαν! Όταν ζεις, όμως, στην πόλη αυτά είναι σαν να κλείνονται στον εαυτό τους καθώς τα φτιαχτά φώτα τα διώχνουν. Συμβαίνει κιόλας να τα αγνοούμε και οι ίδιοι αφήνοντας μέρη όπως τα αστεροσκοπεία να παραμένουν άγνωστα για αρκετό κόσμο που κατοικεί ακόμη και δίπλα τους.

Υπό αυτή την έννοια η ιδέα να διοργανωθεί μια συναυλία στην αυλή του Αστεροσκοπείου Αθηνών όπου στο τέλος της οι παρευρισκόμενοι θα κοίταζαν με ένα συγκεκριμένο τηλεσκόπιο την Σελήνη (!) κρίνεται ως απολύτως πετυχημένη. Στο όλο εγχείρημα βοήθησαν βεβαίως και οι τρεις μπάντες που συμμετείχαν και έδωσαν έναν ιδιαίτερο και τελετουργικό χαρακτήρα στη βραδιά.

Αρχικά οι Moon Moth συνδέθηκαν αρμονικά με το κλίμα καθώς αυτό το γοτθικό και ακουστικό metal τους μπορεί να είναι πολυακουσμένο, αλλά ταίριαζε τέλεια με το σκοτάδι που αργοπορημένα έπεφτε. Χαρακτηριστικό της μπάντας πέραν των δύο θηλυκών φωνών ήταν οι downtempo ρυθμοί που άφηναν μια συνοχή στο τελικό αποτέλεσμα. Σε downtempo μοτίβα κινήθηκαν και οι Church Of The Sea αν και υφολογικά μας πρόσφεραν μια σύγχρονη αντίληψη πάνω στο μυστηριακό shoegaze ήχο. Κοινώς, η ένταση ανέβηκε χωρίς όμως να αφήνεται ο έλεγχος απέναντι σε κάποιο χορευτικό ξέσπασμα.

Για αυτό το τελευταίο ήρθαν οι Holy Monitor, οι οποίοι απαρτίζονται από μέλη άλλων μπαντών όπως οι Noise Figures, The Steams μεταξύ άλλων, για να ανεβάσουν την ένταση, την ψυχεδέλεια και τον ρυθμό. Ο κόσμος που τίμησε την εκδήλωση φάνηκε να αποζητά αυτό το σαββατιάτικο αίσθημα του «βγαίνω έξω για να ξεχαστώ λιγάκι» και όντως το κλείσιμο της συναυλίας άφησε χαμόγελα και μια όρεξη να ανηφορίσουμε προς το μέρος που θα κοιτούσαμε καθαρά την φανερή πλευρά της Σελήνης. Κοιτάζοντας την για λίγο αυτή κάτι μας ψιθύρισε για τη μυστική της πλευρά. Κάτι το οποίο μας συνόδευσε στο δρόμο του γυρισμού.

Μπάμπης Κολτράνης