SUNN O))) & Ulver – Terrestrials (southern lord)

 Sunn O))) & Ulver ‎– Terrestrials.againstthesilence

 

Μπορεί μια μουσική να χαρακτηριστεί κινηματογραφική ακόμη και αν δεν πλαισιώνει ένα κινηματογραφικό έργο, αν η κίνηση της μέσα στον πραγματικό χώρο και χρόνο παραπέμπει σε μια ακολουθία νοητών σκηνών μιας ταινίας;

Οι ακριβολόγοι ενδέχεται να σπεύσουν για να αρνηθούν την πιθανότητα να υφίσταται τέτοια περίπτωση∙ η κινηματογραφική μουσική, άλλωστε, προϋποθέτει – το λέει και το ίδιο το όνομα της – τον κινηματογράφο, δηλαδή την ταινία. Αυτό όμως ενδέχεται να παραβλέπει ένα σημαντικό ενδεχόμενο: Το ενδεχόμενο ο ίδιος ο δημιουργός να οραματιζόταν την πορεία της μουσικής με τρόπο που υποδηλώνει την πορεία ενός φιλμ – δηλαδή να αναπτύσσει τους ήχους όπως ένας σκηνοθέτης θα ανέπτυσσε ένα γραπτό κείμενο προκειμένου να επενδύσει έτσι μια κινούμενη οπτική παράσταση. Ας φανταστούμε αυτό το ενδεχόμενο∙ κι ας φανταστούμε τώρα ότι ο συνθέτης ακολουθεί την αντίστροφη πορεία: Αντί να συνθέτει τους ήχους έχοντας ως σημείο αναφοράς την εικόνα, αποσυνθέτει την εικόνα με σκοπό να την ανασυνθέσει σε ένα ηχητικό σύνολο, σ’ έναν συνδυασμό αρμονικών ήχων που παρ’ όλα αυτά να διατηρούν αυτήν ακριβώς την αίσθηση της πορείας, της κίνησης, της διαδοχής των σκηνών, ακόμη κι αν οι παραστάσεις δεν υφίστανται πλέον, έχοντας μετουσιωθεί σε μουσικούς ή μη ήχους.

Μένει να προσδιοριστεί ο ρόλος του ακροατή σε αυτήν τη διαδικασία∙ ο πιο προφανής ρόλος που μπορεί να έχει είναι να ανακατασκευάσει την εικόνα έχοντας ως βάση το ηχητικό υλικό. Αν και, σε αυτή την περίπτωση, ο ακροατής διαθέτει μια άλλου είδους ελευθερία στο να ερμηνεύσει το τι μπορεί να αποτελούσε η σκηνή. Αποδεσμευμένος απ’ το να προσπαθεί να κατανοήσει και να συμπεράνει τα νοήματα, κρυφά και φανερά, που ενυπάρχουν σε κάθε ενότητα της ταινίας συνδέοντας τη με τις υπόλοιπες, και προχωρώντας με πυξίδα μια εντύπωση του τι θα συμπεριλάμβανε η αρχική εικόνα, έχει τη δυνατότητα να διαμορφώσει τις δικές του παραστάσεις που θα πλαισιώσουν τη μουσική, ακόμη κι αν οι εικόνες αυτές δεν έχουν καμία, μα καμία ομοιότητα με την – υποτιθέμενη πάντα – αρχική ταινία.

Αν υποτεθεί ότι στην περίπτωση του Terrestrials, της πρόσφατης συνεργασίας των Sunn O))) και Ulver, υπάρχει κάποια συνάφεια με τους παραπάνω συλλογισμούς, τότε δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι μπορεί σαφέστατα να υπάρξει κινηματογραφική μουσική χωρίς τον κινηματογράφο – και μάλιστα χωρίς την ψευδεπίγραφη δικαιολογία της «ματαιωμένης ταινίας». Τα τριανταπέντε και κάτι λεπτά της δουλειάς θα μπορούσαν άνετα να επενδύουν μουσικά κάποια ταινία∙ το τι ταινία θα μπορούσε να ήταν αυτή επαφίεται στην φαντασία του κάθε ακροατή.

Σ’ ό,τι μ’ αφορά, το προϊόν της συνεργασίας των δύο αυτών συγκροτημάτων ήταν απροσδόκητο∙ μιλάμε, εξάλλου, για μια μπάντα που έχει αναγάγει το drone, το feedback των ενισχυτών και τον μπάσο ήχο σε επιστήμη, και για μια άλλη μπάντα που ξεκίνησε παίζοντας ατμοσφαιρικό black metal και κατέληξε στο περσινό, ασύλληπτης φαντασίας και ενορχήστρωσης υβρίδιο κλασικής και ηλεκτρονικής μουσικής. Το τι θα μπορούσε να αποφέρει η συνεργασία ανάμεσα σε τέτοιους μουσικούς είναι κάτι το θεωρητικά αντιληπτό, έστω και συγκεχυμένα, αλλά ακουστικά, σαν μουσικό αποτέλεσμα, ούτε που μπορεί να πάει ο νους του καθενός. Για την ιστορία, αυτή είναι η δεύτερη συνεργασία μεταξύ Sunn O))) και Ulver∙ η πρώτη ήταν το 2003, στο κομμάτι “CUTWOODeD” που ήταν στον δίσκο White των Sunn O))), αν και στα δεκατρία χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τότε είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς το κομμάτι αυτό χαρακτηριστικό του τι ενδέχεται να προκύψει, όταν οι συντελεστές των δύο συγκροτημάτων κάθονται κάτω με σκοπό να συνθέσουν. Ο πολύ προσεκτικός ακροατής μπορεί ίσως να διακρίνει κάποια ψήγματα του τότε στο τώρα∙ ωστόσο το Terrestrials σε πρώτο άκουσμα παραπέμπει περισσότερο στις πρόσφατες δουλειές των Ulver – με τις χαρακτηριστικές τους ενορχηστρώσεις στους πιο πρόσφατους δίσκους – αν και πάει ακόμη παραπέρα, μπαίνοντας στα χωράφια συγκροτημάτων όπως οι Mount Fuji Doomjazz Corporation και οι Earth (λόγου χάρη, το πρώτο μισό του “Eternal Return” φέρνει στο νου το Angels of DarknessDemons of Light). Εν ολίγοις: Περισσότερη μουσικότητα, πολύ περισσότερη και διαφοροποιημένη ατμόσφαιρα και – στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον – σωστά παιγμένο drone για να ικανοποιήσει ακόμη και τον πιο ψαγμένο (σε εισαγωγικά πάντα) ακροατή.

Ή οποιονδήποτε ακροατή. Ή σινεφίλ. Επειδή πρόκειται για μια υποθετική ταινία που θα τη δεις πολλές φορές, προτού τη βαρεθείς – κι όταν φτάσει αυτή η στιγμή θα τη δεις για μια ακόμη φορά.

 

 

ATM

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.