Hot Water Music – Live In Chicago (no idea records)

hwm_liveinchicago_flip

 

Μετά την έκδοση έγχρωμων επτάιντσων με ορισμένα κομμάτια από τις δυο σικαγιώτικες συναυλίες τους την περίοδο που επέστρεφαν από ένα μικρό διάλειμμα απραξίας το 2008, βγάζουν έναν τριπλό δίσκο με μέρη εκείνων των βραδιών. Προσωπικά δεν με ενθουσίασε αρχικά το γεγονός να ακούσω για πολλοστή φορά τα γνωστά τους κομμάτια απλά με έναν πιο φασαριόζικο ήχο. Ειδικά όταν έχει προηγηθεί το ψιλοσπάνιο και ψιλοτέλειο, επίσης ζωντανά ηχογραφημένο album τους Live At Hardback το 1999. Έλα ντε όμως που πάλι οι αδυναμίες υπερνικάνε τις αμφιβολίες και στέκομαι όρθιος να στήνω ένα ατομικό πάρτι καραόκε προσπαθώντας να θυμηθώ τους πνευματώδεις τους στίχους!
Για την μπάντα τα έχουμε ξαναγράψει. Δεν ήταν οι πρώτοι που συνδύασαν τα ευαίσθητα-βραχνά φωνητικά με το ευαίσθητο-βραχνό punk rock ήχο (βλ. Leatherface, Jawbreaker), αλλά σίγουρα πήγαν αυτό το μοτίβο σε ένα νέο επίπεδο αναγνώρισης και καλαισθησίας, ώστε δικαίως να θεωρούνται αυτό που θεωρούνται εδώ και αρκετά χρόνια. Εδώ, σε αυτήν την κυκλοφορία δεν χωράνε πολλά εισαγωγικά. Ένα μπουκέτο τραγουδιών από όλη τη δισκογραφία τους μέχρι το 2004, φρεσκότατο και ευωδιαστό. Ως γνωστός γκρινιάρης, έμεινα με το παράπονο να μην έχω να γκρινιάξω για κάτι. Ναι, τα φωνητικά σε κάποια σημεία και των δύο ερμηνευτών είναι μια ιδέα πιο βραχνά από ό,τι στους δίσκους, όπως επίσης υπάρχουν και διάφορα ελάχιστα λαθάκια, αλλά τι διάολο, συναυλία έχουμε. Ιδρώτας, κλειστά μάτια, στίχοι λύτρωσης και απεγνωσμένης ελπίδας, μικρά κενά για ανάσες, τραγούδια ντυμένα με αναμνήσεις και οτιδήποτε άλλο που το Διαδίκτυο αδυνατεί να μεταφέρει, έστω σε έναν ελάχιστο βαθμό.
Μπορεί πλέον οι HWM, οι οποίοι ενημερωτικά πήραν το όνομα τους από έναν τίτλο βιβλίου του Charles Bukowski, να διαπρέπουν σε σχετικά μεγάλα ακροατήρια και περιοδικά όπως το Rolling Stone, να τους προωθούν με τα χίλια, αλλά η μουσική τους κρατά αυτήν τη φλόγα της περιόδου που πρωτοεμφανίστηκαν στο αμερικάνικο underground. Το ότι βέβαια ενσωματώθηκαν κατά μια έννοια στο mainstream είναι ένα πολύπλευρο θέμα και αφορά το πώς μια αντισυμβατική μουσική όπως το punk και το (μετά)hardcore έφτασε να πουλά τόσο. Ακούγοντας πάντως αυτά τα κομμάτια από τα οποία είναι αδύνατον να ξεχωρίσεις κάποια, νιώθεις για μια στιγμή πως κανείς δεν τους πήρε από εκεί από όπου ξεκίνησαν. Αυτό ίσως να σημαίνει κάτι.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.