Zenjungle & Tunedin52 – Still life (name your price)

Layout 1

Λέγεται πως η μουσική χωρίς λόγια μερικές φορές είναι πιο εύγλωττη και πλούσια σε μηνύματα σε αντιπαραβολή με ένα μεγάλο μέρος της sing-along τραγουδοποιΐας. Αυτό συμβαίνει γιατί πολύ απλά και ο ήχος από μόνος του είναι λόγος, αμετάφραστος μεν, οικειοποιήσιμος δε. Ίσως για αυτό η ορχηστρική μουσική και δη η πειραματική, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, με τη βοήθεια του Διαδικτύου και τη διάδοση των τεχνολογικών μέσων έχει βρει απήχηση σε κόσμο που πέρα από νεωτερισμούς αναζητά κάτι το συναισθηματικά πηγαίο.
Ο ντόπιος Zenjungle τον οποίο έχουμε υπό στενή παρακολούθηση, με τον Ιρλανδό Tunedin 52, αν και τους χωρίζει σχεδόν ολόκληρη η ευρωπαϊκή ήπειρος, μας προσφέρουν έναν δίσκο περιπετειώδη, βαθύ και κατά έναν τρόπο avant-garde μελωδικό. Θυμίζει λίγο τις δυσκολίες των ερωτικών σχέσεων από απόσταση, οι οποίες όμως, όταν ξεπεραστούν και προσπεράσουν το στοίχημα του χρόνου, θρέφουν μια ιδιαίτερης ζέσης φλόγα. Μόνο που εδώ, επανερχόμενοι στα της μουσικής μετά την ρομαντική αυτή αποστροφή του λόγου, στην τέταρτη τους από κοινού κυκλοφορία, αυτό που υπάρχει είναι άκρως διακριτικό στην υφή και κρυμμένο καλά ανάμεσα στους εκ πρώτης όψεως δύσκολα προσπελάσιμους διαλόγους μεταξύ των δύο μονάδων.
Ο ίδιος ο τίτλος του δίσκου καθώς και οι φωτογραφίες του artwork, υποδηλώνουν αυτό που βρίσκεται πίσω από αυτό που φαίνεται, το οποίο αν και φαινομενικά ακίνητο, παραμένει ζωντανό. Λογικό λοιπόν οι τόνοι να πέσουν υποδηλώνοντας την άλλη πλευρά του θορύβου, αυτήν που φανερώνει το αισθητικό υπόβαθρο των πραγμάτων και των εννοιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κομμάτι “Memory Montage”, το οποίο έχοντας ως όχημα ένα οξύ ρυθμό, ανοίγει την κουρτίνα για να μπουν οι μελωδικοί φωτισμοί όπως οι αναμνήσεις που είτε θάβονται σχεδόν ολοκληρωτικά, είτε βγαίνουν πολύτιμες στην επιφάνεια.
Η έλλειψη τυπικών κανόνων ή κάποιου είδους κυκλικότητας είναι εμφανής στις free jazz συνομιλίες των δυο μουσικών που κυριαρχούν στο album. Πάντα πιστές στο αρχικό πνεύμα προσέγγισης και στην επαφή με τον εκάστοτε τίτλο-πυξίδα του κάθε κομματιού. Για παράδειγμα, στο “Desire Expression” έχουμε προς το τέλος μια ηχητική διέξοδο του κλασσικού παιχνιδιού της ερωτικής πρόκλησης με μια κιθάρα που δίνει έναν ελαφρώς ρυθμικό τόνο και ένα γυναικείο χαμόγελο να κλείνει το σύντομο αυτό κεφάλαιο.
Υπάρχουν έξι ολόκληρα σημεία, 7-λεπτης διάρκειας το καθένα, που περιμένουν να βρουν από τον ακροατή τη δικιά τους μετάφραση. Οι προθέσεις των δημιουργών δεν είναι να προκαλέσουν συγκεκριμένες αντιδράσεις. Ούτε όμως στοχεύουν να θυσιάσουν στον βωμό της ελευθεριότητας την απουσία νοημάτων ή νύξεων ως προς αυτά που σκέφτονται, νιώθουν και ηχοποιούν. Ο τίτλος του κομματιού “See What I See” δείχνει ακριβώς αυτό που αναφέρουμε και καλεί σιωπηλά την άλλη πλευρά να δηλώσει τι βλέπει αυτή.

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s