Fiona Apple – The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw And Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do (epic/clean slate)

 

Η περίπτωση της Νεοϋορκέζας ταλαντούχας μουσικού μόνο εύκολη δεν θεωρείται. Οι δυσκολίες ξεκινούν ήδη από την προσπάθεια να κατατάξεις σε ένα είδος τη μουσική που δημιουργεί. Ενώ με αυτό που βγάζει προς τα έξω περιμένεις να συναντήσεις κάτι εύπεπτο, όταν την ακούς αντιλαμβάνεσαι πως, αν αυτό που έχει καταλήξει να παίζει ηχεί ως pop, κάτι σίγουρα έχει στραβώσει στην πορεία. Κάπου περιγράφηκε η μουσική της ως baroque pop, αλλά και πάλι νομίζω πως δεν αποδίδει αυτός ο χαρακτηρισμός το βάθος και τις διαφορετικές διαστάσεις που συνθέτουν το υπόβαθρο της διακριτκής κατά τα άλλα μουσικής γραφής της.

Το ασυνήθιστο -για τα εμπορικά πρόσωπα της μουσικής βιομηχανίας- γεγονός ότι από το ’96 έχει κυκλοφορήσει μόλις τέσσερα album (μαζί μ’ αυτό), αποδεικνύει πόσο δύσκολο είναι για αυτήν, παρ’ όλη την επιτυχία της, να περιμαζέψει και να μετασχηματίσει σε τραγούδι κάθε σκέψη και συναίσθημά της. Είναι αυτό όμως το παιχνίδι που κερδίζει, κάθε φορά που στρώνεται στο πιάνο της, στο γράψιμο και στο μικρόφωνο, βγάζοντας ένα εύθραστο κομμάτι του εαυτού της.

Στον ολόφρεσκό της δίσκο με τον τεράστιο τίτλο, όλα τα παραπάνω λειτουργούν σε υπερθετικό βαθμό και ενίοτε με μαγικό τρόπο. Καμία προσπάθεια να εκβιάσει συναισθηματικά με γλυκόπικρα χιτάκια και καμία τάση υπερβολικής επίδειξης εκτελεστικών ή φωνητικών δυνατοτήτων που θεωρείται δεδομένο ότι τις διαθέτει. Αντ’ αυτού η ζεστή αυτή φωνή στα όρια της παραδοσιακής τραγουδοποιίας (κουπλέ-ρεφρέν κλπ.) διανύει αποστάσεις, εντάσεις και δυναμικές που μεταμορφώνουν τα τραγούδια σε καλέσματα σειρήνων. Ήδη από το εισαγωγικό τραγούδι-σινγκλάκι “Every Single Night”, χρειάζονται 2-3 ακροάσεις για να μπεις στο κλίμα του και να νιώσεις πως δεν είναι η φωνή που καθοδηγεί τα πάντα, καθώς ποτέ δεν αρκεί από μόνη της, αλλά ο εγκέφαλος της που αριστοτεχνικά κατευθύνει το κάθε τι.

Επίσης συμβαίνει να παραμένει η ενορχήστρωση λιτή και τα παιξίματα των μουσικών συγκρατημένα, αλλά την ίδια στιγμή ούτε οι τόνοι παραμένουν ήπιοι, ούτε οι συνθέσεις ερμηνεύονται πλαδαρές, με το κάθε τραγούδι εδώ να αποδίδεται με ψυχή και νεύρο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως η σιωπή και των μουσικών είναι πολλές φορές χρυσός, καθώς έξυπνα jazzy κρουστά κρατάνε το τέμπο που πάνω του βασίζονται συνήθως 1-2 όργανα μαζί με την πανταχού παρούσα φωνή της Fiona, η οποία αναπτύσσεται περίτεχνα και ακούγεται πιο ώριμη από ποτέ.

Δύσκολο να ξεχωρίσεις ορισμένες στιγμές σε έναν δίσκο τόσο υψηλού επιπέδου και αισθητικής. Συνηθίζεται η δισκογραφική επιστροφή μετά από πολλά χρόνια απουσίας (στην προκειμένη περίπτωση επτά χρόνια), να μην φέρνει ευχάριστα μαντάτα, αλλά αυτό το album έρχεται να μας κάνει να νιώσουμε αυτό το καλοκαίρι λίγο περισσότερο τυχεροί. Ανάμεσα σε έναν αναστεναγμό και μια ανάσα, εύκολα βρίσκεις καταφύγιο τελικά σε μια γυναικεία φωνή.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.