Thisquietarmy – Vessels (Aurora Borealis)

Αφήνοντας απαλά την βελόνα να πέσει στις χαρακιές του συγκεκριμένου περσινού δίσκου, που επιτέλους κυκλοφορεί αυτές τις μέρες σε βινύλιο, συμβαίνουν περίεργες καταστάσεις. Κάποια αόρατη δύναμη σβήνει το φως, ένα πανί ανοίγεται μπροστά, μεταμορφώνεται σε καραβόπανο, κύματα ορμητικά εισβάλουν στο σκηνικό, με μια γαλέρα να στέκεται στο κέντρο μιας καταιγίδας και τα ταμπούρλα να δίνουν τον ρυθμό για τη φυγή προς μια άγνωστη γη. Μετά από ένα υποβλητικό δεκάλεπτο στο θέατρο του Ειρηνικού ωκεανού, που ξετυλίχθηκε και χάθηκε σαν μια μακρινή και αλλόκοτη εικόνα, ήχοι από ξεχασμένες σταυροφορίες φτάνουν σαν φαντάσματα μιας άλλης εποχής. Μια κιθάρα θρηνεί ό,τι χάθηκε για πάντα και παραμορφωμένη καλεί σε έναν απύθμενο βυθό όπου οι ακτίνες του ήλιου δεν φτάνουν ποτέ. Εκεί κείτονται ναυάγια καταδικασμένα στο απόλυτο σκοτάδι, ξεπερασμένα μνημεία κάλλους που τώρα στέκουν γυμνά σαν αμφίβια νεκροταφεία, καθώς οι ανάσες από τη φιάλη του οξυγόνου κρατάνε ακόμα αλλά άγνωστο για πόσο.

Στην συνέχεια το σκηνικό αλλάζει. Σαν κάλεσμα του αρχέγονου ενστίκτου της επιβίωσης, γλυκά κιθαριστικά αρπίσματα σε οδηγούν στην επιφάνεια όπου ο αφρός συνομιλεί με τη βραδινή ατμόσφαιρα, για να διαπιστώσεις πως βρίσκεσαι στην μέση μιας μαύρης θάλασσας, με τους χτύπους της καρδιάς να βαράνε ακανόνιστα. Ακόμη να ξημερώσει και μια σελήνη λειψή που ντρέπεται να δείξει την ευαίσθητη πλευρά της, αφήνει τα αστέρια να σε οδηγήσουν προς κάπου… οπουδήποτε.

Καθώς χάνεται η τελευταία σου ελπίδα να δεις μεσοπέλαγα κάποιο σημείο ζωής, αχνοφαίνεται ένα πλωτό φάντασμα με μια τρύπια δίχρωμη σημαία κι έρχεται προς εσένα. Από μηχανής θεού σωτηρία ή αιώνια σκλαβιά; Η θέα προκαλεί δέος, καθώς το τρομακτικό μέγεθος του σκάφους ολοένα γιγαντώνεται όσο πλησιάζει. Είσαι σίγουρος ότι άκουσες έναν ισπανικό χαιρετισμό να σε καλεί να επιβιβαστείς. Ξαφνικά όλα εξαφανίζονται σε μια σκόνη καπνού, σαν σύννεφα που κατέβηκαν να δοκιμάσουν τη θερμοκρασία του ανοιξιάτικου δροσερού νερού.

Η ημιλιπόθυμη κατάστασή σου, σ’ αφήνει να επιπλέεις μακάρια. Η ατέλειωτη νύχτα φτάνει στο τέρμα της. Το ένστικτο σου σε καλεί να σηκώσεις το βλέμμα και να ατενίσεις την άγνωστη και ερημική παραλία που κρύβεται μέσα σου.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s