Will Haven – Muerte (minus head records)

Αλήθεια, μπορείς να φανταστείς τη ζωή χωρίς μουσική; Χωρίς συναίσθημα; Χωρίς έκφραση;

Στίχοι και μουσική εκφράζουν αυτό που εσύ δεν μπορείς να πεις πολλές φορές. Είναι πραγματικά, τόσο όμορφο οι στιγμές έμπνευσης κάποιου μουσικού να εκφράζουν, με απίστευτη ακρίβεια ορισμένες φορές, αυτό που νιώθεις εσύ, εκείνη τη δεδομένη στιγμή.

Κλείσε τα μάτια, λοιπόν κι άκουσε. Βυθίσου στο σκοτάδι, στις σκέψεις, κι άσε τα συναισθήματα να σε κατακλύσουν.

Muerte, ένας δίσκος βαρύς, γεμάτος από σκοτάδι, που στοιχειώνει τις σκέψεις σου και το συναίσθημά σου. Το σκοτάδι ντύνεται με μυστήριο και αυτό εκφράζεται με τις δυνατές και τόσο εκφραστικές κραυγές του Grady Avenell, που χαράζουν το σκοτάδι σου, αυτό που εσύ νιώθεις ακούγοντάς τον. Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, σου κόβεται η ανάσα.

Τα drums δυνατά και δυναμικά σε βάζουν στο κλίμα της έντασης. Οι Will Haven δεν κυνηγούν την καινοτομία σε αυτό τον δίσκο, βαδίζουν σε γνωστά μονοπάτια, καταφέρνουν παρ’ όλα αυτά να μην επαναλαμβάνονται. Η ανάσα σου κόβεται με την εισαγωγή του πρώτου τραγουδιού “Hewed With The Brand”. Στο “the son” καταφέρνεις και παίρνεις μια ανάσα, στην ήρεμη -σε στιγμές- έντασή του, αλλά όχι για πολύ, το “43” σε επαναφέρει στην πρότερη κατάσταση. Το άλμπουμ παραμένει πιστό στο σκοτάδι και τη μυστηριακή ατμόσφαιρα που το διαπερνά. Με τη συνεργασία του Mike Scheidt των YOB, στο πεντάλεπτο “No Escape”, από το οποίο πραγματικά δεν θες να ξεφύγεις, δεν υπάρχει διέξοδος, αλλά και να υπήρχε, δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να την αναζητήσεις. Το “Now In the Ashes” συνεχίζει πολύ ατμοσφαιρικά, χάνεσαι στις μελωδίες του. Πόσο ήρεμα νιώθεις μέσα στις στάχτες που απέμειναν από όλα όσα έκαψες. Για να κλείσει με ένα επικό φινάλε στο επτάλεπτο “El Sol”, που συνυπογράφει ο κιθαρίστας των Deftones, Stephen Carpenter. Η διάρκεια του τραγουδιού επιτρέπει στους μουσικούς να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους, ενώ η φωνή στο τέλος σού αφήνει την αίσθηση του στοιχειώματος, μαζί με την προτροπή για ζωή.

Ο Θάνατος, Muerte στα ισπανικά, που μας παρουσιάζουν οι Will Haven, μας προτρέπει να ζήσουμε στο εδώ και τώρα και η προτροπή γίνεται με δυνατές μουσικές, με doom, black, sludge metal στοιχεία, αγαπημένα για τα σκοτάδια μας. Και μας αρέσει πολύ.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Will Haven – Open The Mind To Discomfort (Artery Recordings)

willhven.againstthesilence.com

 

Χρώμα φόντου γκρίζο. Η μνήμη σου εστιάζει σε πρόσωπα που δεν γνώρισες ποτέ. Κάποια στιγμή σε κοίταξαν στα μάτια, διαβάζοντας τις ερωτήσεις που εκστόμιζες χωρίς ήχο στο κενό. Η απάντηση όμως δεν ήρθε ποτέ. Οι τοίχοι αυτοί από πρόσωπα, καθώς κλείνουν, δεν αφήνουν καμία διαφυγή. Μια δύναμη αναζητά απεγνωσμένα αποφάσεις. Η παράξενη ενέργεια που γεμίζει το δωμάτιο, όμως, την κουλουριάζει προς τα μέσα.

Διαφυγή ή βύθισμα; Η βία αυτή δεν πρέπει να αφεθεί και να σε συνθλίψει. Ένας κομήτης απειλεί να πυρπολύσει το σκοτάδι της πόλης. Ένας άγνωστος πλησιάζει και σου ζητά φωτιά. Για ποιο λόγο; Γιατί εσένα; Ένα τραγούδι από μακριά διακόπτει την σκηνή. Όσο πλησιάζει ο θόρυβος τσακίζει τα μηλίγγια. Ο ρυθμός του όμως εμφανίζεται καταλυτικά σωτήριος.

Ποια σωτηρία όμως να πρωτοδιαλέξεις; Κάθε σύμβολο της πίστης και της υποταγής παίρνει φωτιά και δεν μένει άλλο παρά η νηφάλια φωνή σου που καλεί το άγνωστο για να βρει το νήμα του λαβύρινθου. Μια άφεση αμαρτημάτων που καταλήγει στην συγκομιδή των φορτίων που σε κάνουν να στέκεις αμίλητ@ και απελπισμέν@. Άφεση από ποιον όμως; Όλα συγκεχυμένα, όταν οι επιθυμίες γεννάνε πληγές και οι πληγές επιθυμίες. Χωρίς τέλος.

Η μουσική ολοκληρώνει το καθήκον της και είναι σαν η νύχτα να σέρνεται προς την πλευρά σου υποσχόμενη τα πάντα. Ό,τι είδες και άκουσες οφείλεις να μην το κρατήσεις μέσα σου. Να αρθρώσεις την όποια απάντηση στα τυφλά, ώστε να μη νιώθεις πλέον χαμέν@. Με αυτόν τον τρόπο θα φωτίσουν όλα τα αστέρια τον δικό σου ουρανό και τα μάτια σου θα κλείσουν μέχρι το επόμενο όνειρο.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης