Valiska – Maps & Diagrams – Endless Melancholy

Valiska – On Pause (Trouble In Utopia)

Θαμμένα ημερολόγια, θρυμματισμένες στιγμές, φωνές σε αντίλαλο. Κι όμως πίσω απ’ όλα αυτά κρύβονται μελωδίες, χρώματα και ένα δέσμιο κανενός φως. Χαμέν@ κι όμως σώ@ κάθε πρωί πριν ξυπνήσουν όλα γύρω σου. Οι κινήσεις σου αγνοούν την ίδια την ανάμνηση που θα αφήσουν. Το βάρος τους τις ρίχνει στο πηγάδι της λήθης. Όχι όμως όλες. Αυτές που μένουν γίνονται μουσική, αρχικά, μέσα σου. Όταν βγαίνουν προς τα έξω ακούνε με το όνομα “συναίσθημα”. Αυτό είναι τέχνη.

Ο Καναδός Valiska κυκλοφορεί σήμερα τον νέο του δίσκο και, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, αυτός εκφράζει μια σειρά έντονων βιωμάτων που είχε τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν σημαίνει ότι κάθε άλμπουμ που έχει αυτόν τον φορτισμένο χαρακτήρα μπορεί να μεταδώσει αυτά που ένιωσε ο/η δημιουργός του όταν το έγραφε, αλλά το On Pause είναι απ’ αυτούς τους δίσκους που το πετυχαίνουν. Ακούγεται δύσκολος στην πρώτη αφή, αλλά κάτω από το υπνωτικό του κέλυφος διαθέτει μια εμμελή και καθαρτική φωνή.

Maps & Diagrams – Differential Equations (numb capsule records)

Σχέδια σχηματίζουν χάρτες και διαγράμματα. Όχι άγνωστης ταυτότητας, ούτε όμως πεπερασμένου εύρους. Εκεί που τελειώνει το πλαίσιο συνεχίζεται η ονειροπόληση ήχων, οι οποίοι είναι σαν να μιλάνε μια παγκόσμια γλώσσα που δεν αναγνωρίζει κανένα σύνορο και κανένα χάρτη. Στο τέλος, αυτή χάνεται και στον χρόνο, σπάζοντας την όποια κυκλικότητα και γραμμικότητα που φαινομενικά υπηρετεί.

Ο Βρετανός M&D πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ στην ημεδαπή Numb Capsule. Είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο label ασχολείται εξ ολοκλήρου με ένα μη μέλος της ντόπιας σκηνής της ηλεκτρονικής μουσικής και δικαιώνεται για αυτήν την επιλογή καθώς μιλάμε για έναν καλοφτιαγμένο δίσκο. Για την ακρίβεια, η μορφή του είναι σε κασέτα, η οποία συνοδεύεται και από ένα βιβλίο με σκίτσα. Μουσικά θα έλεγα ότι παραπέμπει στην πρώτη δεκαετία των Cluster, χωρίς να ακούγεται ρετρό, και αυτό μόνο ως προτέρημα μπορεί να αναφερθεί.

Endless Melancholy – The Vacation (Hidden Vibes/ΠΑΝΘΕΟΝ)

Το τέλος κάθε ιστορίας, κάθε ταξιδιού… θόρυβος, άνεμος, γλυκιά μελωδία, αργό βήμα, ίδιο μοτίβο πάντα, εκ πρώτης όψεως. Ύστερα έρχεται ο χαμένος λυρισμός όσων δεν προλάβαμε να κάνουμε και όσων κάναμε λάθος. Ίδιο μοτίβο πάντα, εκ πρώτης όψεως. Με τη συνέχεια γνωστή-άγνωστη μεταξύ μας. Σαν την ελπίδα.

Ο Ουκρανός ΕΜ μέσα στο καλοκαίρι έβγαλε ένα χειμωνιάτικο άλμπουμ και πριν από λίγες ημέρες βγήκε και σε μορφή κασέτας. Το The Vacation ακολουθεί πιστά το στιλ των προηγούμενων δουλειών του, γεγονός το οποίο είναι αρχικά μειονέκτημα, καθώς δεν ακούμε σε αυτό κάτι καινούριο. Από την άλλη πλευρά, η μουσική του γραφή παραμένει σε ποιοτικά επίπεδα, συνδυάζοντας τη neoclassical με το drone ambient, κάνοντας το αποτέλεσμα να θυμίζει post rock μπάντα σε κατάσταση υπνοβασίας. Για τόσο χειμώνα δηλαδή.

Μπάμπης Κολτράνης

VALISKA – ATS GUEST MIX #3

ats_mix.valiska

Τον πρώτο καιρό εδώ στο ats προσπαθούσαμε με αργά βήματα να έρθουμε σε επαφή με δημιουργούς που εκτιμούσαμε το έργο τους. Ένας από τους πρώτους ο οποίος μας απέδειξε ότι άξιζε αυτή η προσπάθεια ήταν ο Καναδός Valiska. Μετά από μια σειρά κυκλοφοριών του στο χώρο της πειραματικής μουσικής που πάντα μας κέντριζαν το ενδιαφέρον αφιερώνοντας τους χρόνο και χώρο στο ats, έρχεται να μας προσφέρει ένα mix με αγαπημένα του κομμάτια. Κομμάτια που φέρουν την αισθητική σφραγίδα και του ίδιου του έργου του.

Endless Melancholy – Valiska – Offthesky

Endless Melancholy – Her Name In A Language Of stars (hidden vibes)

Ο νέος δίσκος του Ουκρανού αυτού παραγωγού ηχεί σαν αναμνήσεις ανασυρόμενες ξαφνικά χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόσχημα. Από την αρχή κιόλας του εισαγωγικού “Tiny Box Of Memories” μια άμεση συναισθηματική επίθεση ξεσπά μέσα σου. Το καλλιτεχνικό όνομα του δημιουργού παραπλανά, καθώς η μουσική του βγάζει μια γλυκόπικρη, σχεδόν νοσταλγική γεύση. Εδώ πάντως, στη νέα του δουλειά, ακούγεται πιο συγκροτημένος από ποτέ. Οι συνθέσεις του φέρνουν στο νου κάτι από Hammock στο πιο θορυβώδες, με την πρωτοποριακότητα στους ήχους να μην είναι ένα από τα μελήματα του συγκεκριμένου παραγωγού. Πάντως, η εθιστικότητα του υλικού σε αυτή τη δουλειά εγγυάται την χορταστικότητα των ακροάσεων του.

 

 

 

Valiska – Repetitions (Bow Bottom Records)

Όσο περισσότερο κάποι@ κυκλοφορεί μουσική σε συχνή βάση, τόσο πιο πολύ γίνεται ευδιάκριτο το προσωπικό του στυλ γραφής. Υπάρχει όμως και ο εμφανής κίνδυνος ομοιογένειας του υλικού,  που κάνει τους δίσκους να μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει κατά κόρον στο χώρο της drone/ambient σκηνής, και ευτυχώς ο Valiska το αποφεύγει με το τελευταίο του πόνημα.

Ένας δίσκος που ήταν έτοιμος εδώ και καιρό, κυκλοφόρησε μέσα στο κατακαλόκαιρο και έρχεται να μας δυσκολέψει αρκετά ως άκουσμα. Ο ακραιφνής πειραματισμός στους ήχους καθιστά αρκετά αφαιρετικό το όλο αποτέλεσμα. Επίσης, συναντάμε έναν δραματικό χρωματισμό σε ορισμένες συνθέσεις, πιο έντονο από όσο τον είχαμε συνηθίσει στις προηγούμενες του δουλειές, ίσως λόγω του ότι τα φυσικά όργανα υπερισχύουν έναντι των ηλεκτρονικών. Πέρα από ορισμένες ήπιες και γλυκιές συνθέσεις, υπάρχει μια θολή ατμόσφαιρα, σε διάφορα σημεία με τους ήχους να αλληλοσυγκρούονται, δίνοντας τον χαρακτήρα της τραχύτητας στο άλμπουμ. Αν παρακάμψουμε αυτό το χαρακτηριστικό, η προσέγγιση στο Repetitions θα μπορεί να αποδώσει καρπούς.

 

 

Offthesky – The Serpent Phase (hibernate)

Έχει ειπωθεί πως τα λόγια βιάζουν την σιωπή, και ενίοτε και τη μουσική. Τί συμβαίνει όμως αν υπάρχει μια φωνή, της οποίας η μελωδικότητα φαίνεται να χαράσσει μια αόρατη παρτιτούρα; Ίσως μια απάντηση να μπορούμε να βρούμε στο νέο άλμπουμ του Offthesky, όπου συναντάμε μια γυναικεία φωνή να κινεί σε ορισμένες συνθέσεις τα νήματα, και σε άλλες να είναι σαν η μουσική να την υποδύεται. Ένα τρυφερό ambient ταξίδι κυλάει αργόσυρτα, αλλά με σταθερή πορεία προς μέρη ονειροπολήσεων. Για καλή μας τύχη, υπάρχει μια ζεστασιά στον γενικό μινιμαλισμό του The Serpent Phase, η οποία κάνει γλυκές και εύγλωττες τις ρέουσες μελωδίες, κάνοντας την μια περίπου ώρα που διαρκεί ο δίσκος να κυλάει σαν ένα ευρύχωρο και εύηχο κομμάτι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Valiska & Zenjungle – A Changing Light (flaming pines)

valiska.zenjungle.A changing light art

 

Λένε πως η μοναδική πραγματική μονάδα μέτρησης είναι ο χρόνος. Εκεί βλέπεις εμπειρικά αποτελέσματα και δεν μπορείς να τον πάρεις πίσω. Τον βλέπεις στα ρυτιδιασμένα πρόσωπα των ανθρώπων, στην σήψη της πόλης και στον καθρέφτη σου. Εκεί που το σίδερο σκουριάζει, εκεί που είτε σε γιατρεύει από περασμένα συναισθήματα, είτε σε ρίχνει σε μια κλειστή λούπα αυτό-λύπησης. Η μόνη διαδικασία όπου μπορείς να πεις ότι στιγμιαία γυρνάς τον χρόνο πίσω είναι αυτή της ανάμνησης. Και αυτό μπορεί να συμβεί κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις. Είτε είναι μια μυρωδιά, είτε μια εικόνα, είτε ένας ήχος.

Ακούγοντας τον δίσκο των Valiska & Zenjungle αναπόφευκτα η ανάμνηση ακροβατεί στο κεφάλι. Είτε είναι κάτι όμορφο, είτε κάτι μελαγχολικό. Νομίζω είναι λέξεις κλειδιά αυτές για τον συγκεκριμένο δίσκο. Όμορφο και μελαγχολικό. Οι υποτονικές μελωδίες αναπνέουν μέσα από την ανάμνηση. Παραμορφωμένα samples με αργές νωχελικές κιθάρες συγκροτούν το άσμα της ανάμνησης. Προχωρώντας μπροστά-πίσω στο χρόνο, μοναδικά για κάθε άνθρωπο, αποκτάς την αυτό-επίγνωση. Για κάποιους είναι ένας επίλογος σε μια συναισθηματική κατάσταση μέσα από την διαδικασία της ανάμνησης και κλισέ φωνές στο μυαλό του στυλ «αυτά έχει η ζωή». Για άλλους είναι η συνεχής προσκόλληση στην ανάμνηση. Αmbient/drone/soundscape ήχοι, δεμένοι με κολλητική ταινία.

Και ακούγοντας το πρώτο κομμάτι του δίσκου (“Derive”), αποζητάς την μελαγχολία. Μελαγχολία που την θες και σε θέλει. Σε κυνηγάει με τους ήχους της παραμορφωμένης μελωδίας και δεν αργεί να σε φτάσει.  Έστω και για να νιώσεις κάτι και να καταλάβεις ότι είσαι άνθρωπος. Εδώ μπορούμε να καταρρίψουμε τον Καρτέσιο που λέει «Σκέφτομαι άρα υπάρχω» και να δεχτούμε αξιωματικά την φράση «Νιώθω άρα υπάρχω. Ίσως το μόνο που μπορεί να αποδειχθεί από τέτοιου είδους έκφραση είναι ότι δεν είναι τα πάντα εγκεφαλικά. Δεν είναι τα πάντα μια χημική διαδικασία του εγκεφάλου, αλλά είναι κάτι βαθύτερο. Μαθηματικά δεν μπορεί να αποδειχτεί αλλά βλέπεις τα αποτελέσματα αυτής της μη-εγκεφαλικής δημιουργικότητας καθώς προχωράει ο δίσκος. Και κάπου ακούγεται σαξόφωνο. Ερωτικό από μόνο του, αλλά αν ακούσεις και τον υπόλοιπο ήχο που το περιτριγυρίζει θα καταλάβεις την μη ερωτικότητα. Το άδειασμα του κουβά από ερωτισμό και το γέμισα με ένα λικέρ με βάση την ανάμνηση. Η οποία μπορεί να περιέχει τον ερωτισμό σαν φάντασμα αλλά δεν παύει να είναι ανάμνηση. Και εκεί έρχεται το κομμάτι “Passage” να σου θυμίσει ότι ήθελες να ξεχάσεις. Η υποτονική μελωδία αγορεύει μπροστά στο κοινό της. Μπερδεμένα samples όπως μπερδεμένες σκέψεις. Η πραγματικότητα συναντά την ανάμνηση και εκεί  είναι η χρυσή τομή. Χρυσή όχι γιατί ξέφυγες, αλλά γιατί αποδέχθηκες την πραγματικότητα. Και κουβαλάς το συναισθηματικό κουφάρι σου μέχρι το τέλος του τούνελ. Βλέπεις ένα φως, αλλά βαθιά μέσα σου σκέφτεσαι ότι μπορεί να είναι μια οφθαλμαπάτη. Ευσεβείς πόθοι που πιθανότατα δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ.

Και ξαναβάζεις τον δίσκο να παίξει. Δεν έφτανε η πρώτη φορά. Και δεν σε ολοκλήρωσε. Την δεύτερη προσέχεις καλύτερα την ατμόσφαιρα του δίσκου. Αφουγκράζοντες ήχοι και ατημέλητα πλήκτρα. Κάπου δεν θες να τελειώσει, αλλά ξέρεις ότι πρέπει. Ένας χορός ήχων με κεντρικό άξονα το συναίσθημα που σου βγάζει η ανάμνηση. Δίδυμοι ήχοι δεμένοι με έναν εμβρυακό τρόπο. Τέτοιο δέσιμο σε πειραματιστές μουσικούς δύσκολα το συναντάς. Και ακόμα πιο δύσκολα τον αφουγκράζεσαι. Το τελείωμα του “Seawards” δίνει το βήμα στο “Nightwinds” με κάποιες απαλές νότες σαξοφώνου. Και εκεί ο κεντρικός ήρωας είναι το σαξόφωνο. Περιστρέφονται όλα γύρω από αυτό. Αλλά με βάση τον συλλογισμό πιο πάνω μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι είναι ο αντι-ήρωας. Έχει την κεντρικότητα, αλλά δεν είναι τελικά αυτό που ορίζει το κομμάτι. Μόνο του είναι απλά ένα σαξόφωνο. Μαζί με τους υπόλοιπους ήχους είναι, εν τέλει, η χαοτική συγκρότηση του κομματιού. Αυτό που φαινομενικά το δένει και το ορίζει σαν μουσικό κομμάτι. Και κάπου ακούς το τελευταίο κομμάτι του δίσκου που θυμίζει την αρχή. Αλληλένδετα αλλά στην τελική διαφορετικά. Αλληλένδετα γιατί παρατηρείς ίδια βάση στην μελωδικότητα, διαφορετικά γιατί το ένα είναι η αρχή και το άλλο το τέλος. Δεν φτάνει όμως. Χρείαζεται να ακούσεις τον δίσκο και τρίτη και τέταρτη φορα. Και κάθε φορά θα μπoρούσαν να γραφτούν διαφορετικά πράγματα για τον δίσκο. Επειδή όμως όλα τα καλά πράγματα φτάνουν σε ένα τέλος, έτσι και εδώ κλείνοντας, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μπλέξει με φοβερά εμπνευσμένους μουσικούς και δεν θέλουμε να ξεμπλέξουμε.

 

 

Ichie