Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Throane – Plus Une Main À Mordre (Debemur Morti Productions)

Ζόφος ο [zófos] : 1. το βαθύ σκοτάδι του Άδη. 2. (μτφ.) κατάσταση στην οποία επικρατεί φόβος, τρόμος

Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να σχηματίσουμε ένα πολύ επιγραμματικό πορτρέτο της υπόστασης του μπλακ μέταλ μουσικού.

Θα χρειαστούμε σίγουρα μια ατμόσφαιρα επιβλητική, μια νιχιλιστική προσέγγιση της σύνθεσης αλλά και της παρουσίας του ίδιου του υποκειμένου της, βρυχηθμούς να υποδύονται φωνητικά και παύσεις πιο νοηματοδοτημένες από τις εμφατικές μπασογραμμές – trademark του είδους.

Έχουμε, άραγε, κατακτήσει έναν ικανοποιητικό ορισμό για το σύνολο των μουσικών που εντάσσονται στη μπλακ μέταλ σκηνή; Έχουμε χορτάσει την έμφυτη ανάγκη μας για αναγνώριση, κατηγοριοποίηση και κατανόηση του αγνώστου;

Σίγουρα όχι.

Έχουμε όμως συναντήσει τον Throane.

Η εύκολη οδός θα ήταν να αναφερθούμε στον Throane (κατά κόσμον Dehn Sora) ως ένα ακόμα μέλος της κολεκτίβας των Amenra, Church of Ra. Είναι αληθές ότι μια τέτοια προσέγγιση θα μας γλίτωνε τη βάσανο του να αποτυπώσουμε σε λέξεις μια εμπειρία τόσο πλούσια σε καταβύθιση όσο αυτή που μας έχουν προσφέρει όλα τα Mass των Amenra ως τώρα.

Εξίσου αληθές θα ήταν το ότι με αυτόν τον τρόπο θα κονιορτοποιούσαμε την ιδιαιτερότητα της ακουστικής εμπειρίας που προσφέρουν (εφάμιλλα) τόσο το ντεμπούτο του Throane, Derrière​-​nous, la lumière, όσο και ο δεύτερός του δίσκος, Plus une main à mordre, που αποτελεί και τον πυρήνα αυτού του κειμένου.

To Plus une main à mordre κυκλοφόρησε στα τέλη του Οκτώβρη και δεν απέχει πολύ από το να κλείσει ήδη ένα δίμηνο καθημερινών ακροάσεων στον μικρόκοσμό μας.

Ο σκοπός του είναι ένας – να πονέσεις.

Ο δυναμισμός του εναρκτήριου “Aux Tirs Et Aux Traits” δεν είναι παρά το σκοινί που δένεται γερά γύρω από τον λαιμό σου – οι μνήμες που σε κρατάνε καθηλωμένο στο παρελθόν. Στο τέλος του σε προϋπαντά το “Et Ceux En Lesquels Ils Croyaient” – τα πρόσωπα στα οποία επένδυσες αρκετά ώστε να σε προδώσουν απόλυτα και να κάνουν την ήττα σου πιο ένδοξη παρά απελπιστική. Μία μικρή παύση, το “A Trop Réclamer Les Vers” έρχεται σαν ένα απόκοσμο χάδι να σε προετοιμάσει για την πτώση της τελικής τριάδας των “Et Tout Finira Par Chuter”, “Mille Autres” καιPlus Une Main À Mordre”.

Η αλήθεια είναι μία: όλοι θα πέσουμε στο τέλος και καθώς θα χανόμαστε στη ζοφερή αγκαλιά της λήθης, χιλιάδες χέρια θα μαζευτούν για να δαγκώσουν το ένα που τους θρέφει.

Και τότε, ευχαριστημένοι, θα επιστρέψουμε στην αρχή που μας υπόσχεται πάντοτε ένα νέο τέλος.

 

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου