Tegh – Oiseaux-Tempête – Anjou

Tegh – Downfall (midira)

Τις ίδιες ημέρες που ανεβάσαμε το πρόσφατο μας Guest Mix των 9T Antiope το οποίο περιείχε ονόματα από τη σύγχρονη πειραματική σκηνή του Ιράν, εμφανίστηκαν τρία αφιερώματα σε παγκοσμίως γνωστά site που αναφερόντουσαν στο ίδιο θέμα. Ένας βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η ίδια η δύναμη της μουσικής που βγάζουν εδώ και κάποια χρόνια αρκετά ιρανικά ονόματα και σχήματα. Μια δύναμη που εξανεμίζει την χιλιομετρική απόσταση μεταξύ του εδώ με το εκεί και την οποία ένιωσα από την πρώτη στιγμή που άκουσα κάτι από τον Tegh (πιο συγκεκριμένα στο EP που είχε βγάλει με τον Kamyar Tavakoli πριν δύο χρόνια). Στο νέο του άλμπουμ προχωρά ακόμη παραπέρα ως προς την σύνθεση μελωδίας και ατμοσφαιρικότητας προσθέτοντας ένα συμφωνικό τόνο σε ορισμένα σημεία του.

Ουσιαστικά έχουμε μια σαραντάλεπτη σύνθεση η οποία ξεκινά ως ανεμοστρόβιλος συναισθημάτων. Είναι τέτοια η ένταση του που δεν γίνεται να μη σε πιάσει μέσα σου κάτι ακούγοντας τα πρώτα μέρη του Downfall. Στη συνέχεια ρέει το υλικό προς πιο αναμενόμενα κιτάπια, χωρίς όμως να αμβλύνονται οι εντυπώσεις ως προς αυτό που μουσικά συντίθεται. Στο τέλος ένα κυκλικό άσμα απομυζεί κάθε σκέψη που γλύτωσε από το πέρασμα του δίσκου θυμίζοντας το τελικό στάδιο απώλειας μνήμης. Η πορεία προς τη λήθη παραπέμπει σε κάθοδο προς το άγνωστο. Η καθαρτική φύση του Downfall διαθέτει, λοιπόν, τέτοιου είδους χαρακτηριστικά.

Oiseaux-Tempête – AL – ‘AN! الآن (sub rosa)

Η Μέση Ανατολή έχει γένους θηλυκό, όπως και η επανάσταση, εξού και το εξώφυλλο του νέου δίσκου των OT. Ως κεντρικό θέμα το χάος στα πολύπαθα αυτά μέρη την περσινή χρονιά, χάος που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, η γαλλική αυτή μπάντα συνεχίζει να ασχολείται με την πολιτική, όντας δεκτική και ανοικτή σε ριζοσπαστικές φωνές και επιρροές διαφορετικών κουλτούρων από τη δικιά της. Όσο άκουγα το συγκεκριμένο άλμπουμ ένιωθα την μουσική να υποχωρεί δίνοντας χώρο στα ανατρεπτικά νοήματα που θέλει εξαρχής να περάσει. Η βάση είναι οι αυτοσχεδιασμοί μεταξύ Αράβων μουσικών, της εν λόγω μπάντας και φίλων της με τις ηχογραφήσεις να έχουν μοιραστεί μεταξύ των δύο αυτών μακρινών τόπων όπου οι συντελεστές ζουν.

Τα τραγούδια ηχούν σαν να οδεύει μια μπάντα στα βάθη της ερήμου με τον ήλιο μπροστά και μια υπόσχεση για το μέλλον στα χαμένα. Στην πορεία αυτή τίποτα φαινομενικά δεν αλλάζει άρδην, αν και στο τέλος της ακρόασης του δίσκου που έχει τον υπότιτλο And your night is your shadow — a fairy-tale piece of land to make our dreams έχεις διανύσει μια καθόλα σεβαστή απόσταση εμπειριών. Ένας αστερίσκος μπαίνει για μας που καταγόμαστε από μέρη που συνορεύουν με τη συγκεκριμένη κουλτούρα της Ανατολής, οπότε και ανάλογα ακούσματα ή παντρέματα με αυτά δεν μας εντυπωσιάζουν τόσο. Εντούτοις το ταξίδι που μας παρουσιάζουν οι ΟΤ εδώ αποτελεί άλλον έναν ενδιαφέρον σταθμό στην θησαυρίζουσα δισκογραφία τους.

Anjou – Epithymia (kranky)

Υπάρχει η άποψη ότι η ambient μουσική ταιριάζει ως άκουσμα τη νύχτα, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι και ως πρωινή συνοδεία τα πάει περίφημα. Αυτό οφείλεται στην αργή ανάπτυξη μιας ιδέας, την ένταση που έρχεται στην πορεία ως το ποθητό ξύπνημα και το φινάλε που δένει με οτιδήποτε άλλο για συνέχεια. Κάπως έτσι θα περιέγραφα και τη μουσική των Anjou που αποτελούνται πλέον από δύο μέλη των Labradford, της θεμελιώδους σημασίας μπάντας για τη σύγχρονη ορχηστρική μουσική.

Αυτό εδώ είναι το δεύτερο τους άλμπουμ στο οποίο λόγω ίσως της απώλειας του περκασιονίστα που είχαν ως βασικό μέλος της σύνθεσης τους στο ντεμπούτο τους, βγαίνει μια πιο ηλεκτρονική χροιά από ότι θα περιμέναμε. Κάπου σαν να χάνεται η όλη φυσικότητα του μυστηρίου που μπορεί να μεταδώσει η μπάντα. Υπογραμμίζω, μάλιστα, το ρήμα “μπορεί” μιας και στην επικών διαστάσεων σύνθεση τους “An Empty Bank” συντελείται ένα μικρό θαύμα με το πάντρεμα μιας βαθιάς ατμόσφαιρας με το γλυκό παίξιμο μιας τρομπέτας. Είναι η στιγμή που η αφαίρεση δεν σ’αφήνει με αρνητικό πρόσημο, αλλά σου θυμίζει για ποιο λόγο αγαπάς αυτού του είδους την μουσική. Αυτά.

Μπάμπης Κολτράνης

Oiseaux-Tempête – Swans – Sonic Youth

Oiseaux Tempête – Unworks & Rarities (sub rosa)

Oiseaux-tempete.2016.againstthesilence

Ένας περσινός δίσκος που άφησε έντονα την αύρα του να πλανιέται πάνω και μέσα στα κεφάλια αυτών που τον γεύτηκαν ήταν ο UTOPIYA? των OT. Με κάποιους μήνες διαφορά βγαίνει αυτή εδώ η συλλογή με ακυκλοφόρητες συνθέσεις, οι οποίες είτε δεν χώρεσαν στο δίσκο, είτε αποτυπώθηκαν μόνο συναυλιακά.

Βασικά δεν πρόκειται για κανονικό δίσκο και αυτό είναι σαφές από τις ίδιες τις προθέσεις της μπάντας να βάλει ένα δεκάλεπτο ambient κομμάτι στην αρχή, το οποίο μόνο για εισαγωγή δεν ταιριάζει. Στη συνέχεια έχουμε συνθέσεις οι οποίες είτε κρατάνε πολύ χρονικά, είτε κόβονται απότομα. Ειδικά το “The Strangest Creature On Earth”, όπου ξανασυναντούμε τον πρώην τραγουδιστή των The Ex να ερμηνεύει στίχους του Ναζίμ Χικμέτ, είναι ελαφρώς αδύναμο ως σύνθεση. Σίγουρα αυτή η μπόνους κυκλοφορία περιέχει εκείνα τα χαρακτηριστικά που συγκροτούσαν το ÜTOPIYA? (βλ. τον δουλεμένο ήχο, την πολιτικότητα του υλικού με το “No Go(l)d No Master” να έχει στην αρχή γνώριμα σε μας συνθήματα, το μελαγχολικό χρωματισμό), αλλά δεν παύει να είναι συνοδευτική του βασικού υλικού αυτής της σημαντικής σύγχρονης μπάντας.

 

 

Swans – The Glowing Man (young god records/mute)

swans.glowingman.againstthesilence

Αυτή η ρημαγμένη ψυχή του Michael Gira αποφάσισε να αποσύρει το όχημα-σύνθεση της μπάντας που τον βοήθησε να εδραιωθεί ως η μόνη φωνή από το παρελθόν που δικαιώθηκε για την επιλογή της να επανεμφανιστεί ξανά στο προσκήνιο με νέα μουσική. Έχω ήδη καταθέσει την άποψη μου για την πρόσφατη δισκογραφία τους και τις live επιδόσεις τους και τώρα έρχομαι αντιμέτωπος με το κλείσιμό τους, το The Glowing Man.

Αν για κάποιο λόγο περιμένετε να ακούστε κάτι διαφορετικό από τους προηγούμενους δίσκους τους, θα απογοητευτείτε. Για άλλη μια φορά κυριαρχούν συνθέσεις του ενός ριφ, της μια (το πολύ) αλλαγής, των μεγάλων διαρκειών, των σαλταρισμένων στίχων και των ακόμη πιο σαλταρισμένων ατμοσφαιρών. Κάπου όμως φαίνεται ο πάταγος του The Seer που παρέσυρε το υπερεκτιμημένο To Be Kind να καταλήγει σε ένα βασανιστικό λυγμό. Αρκετά σημεία παραπέμπουν σε κάτι παλαιότερο, οι επίμονες συνθέσεις τραβιούνται από τα μαλλιά και ο δίσκος ακούγεται μονοδιάστατος.

Παραδόξως στο ξεκίνημά του έχουμε το αφοπλιστικό “Cloud Of Forgetting”, όπου νιώθεις ότι θα εισέλθεις σε ένα προσωπικό σύμπαν γεμάτο συγκινήσεις, αλλά στην πορεία καταλήγεις ότι δεν χρειάζεται να βασανίζεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα για να βρεις τη κρυμμένη γοητεία σε ένα υλικό τελικά επίπεδο.

 

 

Sonic Youth – Spinhead Sessions 1986 (Goofin’ Records)

sonicyouth.1986.againstthesilence

Οι SY είναι αδιαμφισβήτητα μια από τις κορυφαίες μπάντες που προλάβαμε εν ζωή. Κοντά τρεις δεκαετίες γεμάτες αριστουργηματικούς και εφευρετικούς δίσκους, συν οι άπειρες συναυλίες, όπου παραδίδονταν αφειδώς διαπιστευτήρια του υψηλού επιπέδου της μπάντας, αρκούν και με το παραπάνω. Αθόρυβα σήμερα βγάζουν ένα υλικό ξεχασμένο από τα κιτάπια του 1986, μιας χρονιάς καθοριστικής για αυτούς, καθώς ήταν η πρώτη όπου είχε αναλάβει τα ντραμς ο Steve Shelley και είχαν βγάλει ίσως τον κορυφαίο τους δίσκο, το Evol.

Βέβαια εδώ έχουμε έναν άλλο δίσκο ως πυξίδα, το soundtrack Made In Usa ενός αμερικάνικου roadmovie του τότε, το οποίο είχε επανακυκλοφορήσει στα 90’s και είχε καθιερωθεί ως εκείνο το διάφανο βινύλιο με τα περίεργα και όμορφα ορχηστρικά κομμάτια. Στη συγκεκριμένη τώρα κυκλοφορία έχουμε υλικό που περίσσεψε από εκείνες τις ηχογραφήσεις και η αλήθεια είναι ότι ακούγοντάς το γεννιέται ένα αίσθημα αναπόλησης της εποχής που πρωτάκουσες τους SY.

Πέραν τούτου δε βρίσκω κάποιον άλλο ουσιαστικό λόγο της χρησιμότητας αυτής της κυκλοφορίας, μιας και έχουμε βασικά την ανάπτυξη δυο μελωδιών, του βασικού δηλαδή θέματος του προϋπάρχοντος soundtrack και της ψυχεδελικής εισαγωγής ενός άλλου, την οποία ακούμε για πρώτη φορά εδώ. Οι εκτελέσεις είναι σε χαλαρό κλίμα σαν πινελιές αφηρημένης ζωγραφικής με τις βασικές μελωδίες να δηλώνονται παντού ρητά ή μη. Πουθενά δεν διασπάται το κέλυφος της αρχικής ιδέας για να βγει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, οπότε πέραν της ιστορικότητας του Spinhead Sessions, δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο λόγο ύπαρξης.

 

 

Μπάμπης  Κολτράνης

Lilly Joel – Jonathan Kawchuck – Jacob Kirkegaard

Lilly Joel – What Lies In The Sea (sub rosa)

Οι νύχτες στη μεγάλη πόλη. Με τις γραμμές ξεχασμένων φώτων να τις ορίζουν, σαν ευχές που έμειναν ξεκρέμαστες. Η απόλυτη ησυχία είναι ένα ανεκπλήρωτο όνειρο. Για την ακρίβεια κάθε απολυτότητα έρχεται να συντριβεί σε ένα κυκεώνα αλληλοσυγκρουόμενων επιθυμιών και αναπάντεχων συμπτώσεων. Κάθε παράθυρο στο οποίο αχνοφαίνεται ένα φως κρύβει μια ιστορία. Μια απόδειξη πως τίποτα δεν ορίστηκε για να βαδίζει με σταθερά βήματα σε ίσιες γραμμές. Στίχοι σχεδόν ποιημάτων από μια μακρινή χώρα συνοδεύονται από μεταμεσονύκτιους αυτοσχεδιασμούς. Μια θηλυκή φωνή δίνει πνοή στο χάος. Το απόλυτο στην τήρηση της ισορροπίας μεταξύ σιωπής, ήχων και έμπνευσης μπορεί να μην επιτυγχάνεται, αλλά η αίσθηση της τρυφερότητας που χαρακτηρίζει τις μικρές ώρες κάθε νύχτας αποτυπώνεται ιδανικά σε κάθε σύνθεση που τολμά να σαγηνευτεί από αυτήν. Όπως ακριβώς εδώ. Ίσως και παντού.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Jonathan Kawchuck – North (eilean records)

Κυκλοφόρησε από την eilean records το νέο άλμπουμ του Jonathan Kawchuk με τίτλο North. Ο Καναδός αυτός πειραματιστής έχει συνεργαστεί με διάφορους όπως ο Ben Frost και ο Nico Muhly και αυτή είναι  πρώτη του προσωπική κατάθεση. Το αποτέλεσμα εμφανίζεται ως ένα παράξενο και αποξενωμένο ταξίδι που ξεκινά από το μυαλό του μουσικού. Τα κομμάτια ακούγονται σαν μια κλασική παλιά μουσική βγαλμένη από γδαρμένα ηχεία. Χρησιμοποιήθηκαν αρκετά μέσα για να παραχθούν αυτοί οι ύμνοι, αλλά το πιάνο σίγουρα δίνει ένα ξεχωριστό μελωδικό τόνο. Μπορεί να υπάρχει η καθαρή εικόνα του χειμώνα, η χαμηλή θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τα γκρι τοπία, και ο ψυχρός αέρας, αλλά μέσα μας φωλιάζει μια φωτεινή ζεστασιά μετά από κάθε ακρόαση του North.

 

 

Kat

 

Jacob Kirkeggard – Arc (holotype editions)

Σαν τους πλανήτες που κινούνται αργά ανάμεσα σε χαμένα άστρα και όνειρα που τρέχουν με ταχύτητα φωτός, πλανιούνται ήχοι, πρόσωπα και συναισθήματα. Σχεδόν ποτέ δεν συναντιούνται με τις πορείες τους να φαντάζουν προκαθορισμένες. Όταν όμως συμβεί να ξεφύγει κάτι από τον αιώνιο ρυθμό που το διακατέχει, τα μάγια σπάνε και  σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Πώς αλλιώς θα ερχόταν η λύτρωση; Η πυρά υποδηλώνει το πέρασμα σε μια νέα αιωνιότητα, άγνωστη από τα πριν, σαν μια ιστορία που θα γίνει στο μέλλον μύθος. Καμιά καταστροφή δεν έρχεται με άδεια χέρια για το καταιγιστικό αύριο. Καμιά μουσική δεν μένει στάσιμη όσο τη ζεις μέσα σου. Όλα συνεχίζουν να ρέουν ακόμη και μετά το οποιοδήποτε τέλος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Oiseaux-Tempête – ÜTOPIYA? (sub rosa)

Oiseaux-Tempête.againstthesilence.com

 

Είναι κάποιοι δίσκοι που τους ακούς με κλειστά μάτια. Απλά θες να χαθείς, να μην σημειώσεις τον δρόμο που διάβηκες μαζί τους και να μείνεις προσηλωμένος στην θεάρεστη αποστολή της επόμενης ακρόασης τους. Το δεύτερο άλμπουμ των Γάλλων OT είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Δεν χρειάζεται παρά μόνο ανοιχτά αυτιά και μια ακόμη πιο ανοιχτή αντίληψη για την φύση της σύγχρονης ορχηστρικής κιθαριστικής μουσικής για να γίνει αντιληπτός ως έχει.

Το ευτύχημα με αυτόν τον δίσκο είναι ο σεβασμός και ταυτόχρονα το ξεπέρασμα της post rock παράδοσης με ότι αυτό συνεπάγεται ως προς την σημαντικότητα του ήχου ως βασικού πυλώνα της μουσικής. Την ίδια στιγμή ισχυροποιεί τις προθέσεις του με την πολιτική θεματική που οργώνει τα αυλάκια του, καθώς η Ουτοπία ως τόπος αναζήτησης ορίζει σχεδόν το σύνολο των κομματιών εδώ. Από την μια δηλαδή έχουμε το υποτονικό φως μελωδιών που δεν εκβιάζουν το συναίσθημα, αλλά εκβιάζονται στο να βγουν προς τα έξω απ’ αυτό, από την ίδια την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του δίσκου. Ο γόνιμος αυτοσχεδιασμός έρχεται να συναντήσει την ευθύτητα του ορχηστρικού rock από τα 00’s με το αποτέλεσμα να ξεφεύγει από κάτι το αναμενόμενο.

Από την άλλη οι τίτλοι και ορισμένα προηχογραφημένα μέρη ορίζουν μια ιστορία αντιλήψεων, αγώνων, μελετών και γενικότερα πτυχών της τέχνης που έχουν να κάνουν με το παρελθόν ως πηγή ανατρεπτικών παραδόσεων και το μέλλον ως ορμητήριο επαναστατικών σκέψεων.  Όλα αυτά συμπυκνώνονται αρχικά σε ένα κομμάτι, το μοναδικό με στίχους, το “Utopiya/On Living”, όπου η μπάντα μελοποιεί ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ με τον πρώην τραγουδιστή των The Ex να ερμηνεύει καθηλωτικά τους στίχους. Δεν θέλω να υποτιμήσω τον υπόλοιπο δίσκο, ο οποίος είναι γεμάτος εξάλλου από εμπνευσμένες συνθέσεις, αλλά στο συγκεκριμένο κομμάτι δένει απόλυτα το κείμενο με την μουσική σε βαθμό που το ένα να ορίζει την ανάσα του άλλου, κάτι που έχει ξεχαστεί ως πρακτική στην σύγχρονη μουσική τα τελευταία χρόνια.

Από κει και πέρα δεν χρειάζεται να ειπωθούν και πάρα πολλά για την συνολική ποιότητα του δίσκου και την δαιδαλώδη μορφή του που επιφυλάσσει πάντα μια αίσια διαφυγή από τις παγίδες του δήθεν ψαγμένου. Μικρά ιντερλούδια διαφορετικής υφής συναντούν ράθυμα δεκάλεπτα κομμάτια που απλώνουν τις δυναμικές της μπάντας δίνοντας στις πεντάλεπτες περίπου συνθέσεις τον χαρακτήρα των πιο μεστών στιγμών του δίσκου, αδιαίρετων όμως από τις υπόλοιπες. Οι ευχάριστες εκπλήξεις δεν σταματούν ούτε μέχρι το τελευταίο ζωντανά ηχογραφημένο μαμούθ κομμάτι του δίσκου που διαρκεί 22 λεπτά και ακούγεται ως άσκηση για ξεχαρβαλωμένα στο τέλος όργανα. Το απόλυτα ταιριαστό φινάλε σε έναν τόσο γεμάτο δίσκο.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης