Sound Awakener – Monochrome (Elm Records)

Η εντύπωση που μας αφήνει η εκάστοτε εμπειρία –της μουσικής συμπεριλαμβανομένης– καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το πού “βρισκόμαστε” συναισθηματικά τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Η διαπίστωση αυτή δεν έχει διαφύγει της προσοχής της Nhung Nguyen aka Sound Awakener, της οποίας δημιουργία τόσο σε οπτικό όσο και σε μουσικό επίπεδο είναι οι τέσσερις ambient συνθέσεις που αποτελούν το Monochrome.

Το συνταίριασμα αφενός ασπρόμαυρων εικόνων που απεικονίζουν στιγμιότυπα είτε εσωτερικών χώρων απογυμνωμένων από την ανθρώπινη παρουσία είτε εξωτερικών χώρων αποστερημένων από τη χρωματική τους ένταση και αφετέρου ήπιων, διακριτικών, σχεδόν ανεπαίσθητων κορυφώσεων στη βασική μελωδία των συνθέσεων “Monochrome”, “One Frame At A Time”, “Silent Dream” και “In The Garden”, συντελούν στη δημιουργία ενός είδους μουσικού “safe space”.

Όταν και η τελευταία νότα του “In The Garden” θα έχει αφήσει έναν πνιγηρό απόηχο στις κοιλότητες των αυτιών σας, θα έχετε ήδη προ πολλού απογυμνωθεί από τις άμυνες της φορτικής καθημερινότητας, παραδομένοι στη ραστώνη που μόνο η μουσική ύπνωση μπορεί να προσφέρει.

 

 

The impression we are left with after every and each one of our experiences – music related ones included – is highly determined by our psychological status at that given moment.

This ascertainment hasn’t escaped Nhung Nguyen’s (aka Sound Awakener) attention, whose creation – on both a visual as well as a composing level – are the four ambient pieces comprising Monochrome.

Combining black and white photographs of both interiors stripped of human presence and exteriors lacking their natural colorful tension on one hand and sublime, almost imperceptible climaxes on the basic melody of “Monochrome”, “One Frame At A Time”, “Silent Dream” and “In The Garden” on the other hand, results to creating a kind of a music “safe space”.

And as the last note of “In The Garden” leaves your ears with its whispering echo, you’ll have already been unburdened of the defenses of everyday life’s stress and have surrendered yourselves to this kind of slumber that only music can provide you with.

 

Victoria L./Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

Moon Zero – VA/Tiny Portraits – Drew McDowall

Moon Zero – Self-titled (denovali)

Το φεγγάρι στο σημείο μηδέν, οι ήχοι στο υπόκωφο φόρτε τους, ένα θολό πείραμα, μια τρεμάμενη αίσθηση. Όσο κι αν όλα αυτά φαντάζουν κάπως ακατανόητα, υπάρχει μια κρυφή γοητεία στη μουσική τους διατύπωση που φέρει τον τίτλο του ολοκληρωμένου ντεμπούτου του Λονδρέζου Moon Zero. Αρχικά, η συγκεκριμένη μουσική προκαλεί ένα καλώς εννοούμενο χάσιμο, μια γλυκιά ζάλη. Όταν μάλιστα αυτή δεν ξοδεύεται σε στερεοτυπικές κυκλικές μανιέρες και αφήνεται να ερωτοτροπεί με μια ζωηρή ένταση, τότε τα αποτελέσματα αποβαίνουν ευεργετικά σε κάθε ακρόαση. Αποφεύγεται σε αρκετά σημεία μια χαμηλών τόνων προσέγγιση στις συνθέσεις και προτιμάται μια ευθεία διένεξη ήχων που ισορροπούν πάνω σε ένα αόρατο σκοινί, το οποίο κάνει ακόμη πιο αόρατα τα όρια μεταξύ drone, minimal και ambient. Χάρις στις οξείες γωνίες του δίσκου και την αίσθηση πως αυτή είναι η πιο άμεση και ολοκληρωμένη δουλειά που μας έχει δώσει ο συγκεκριμένος δημιουργός, το όλο άκουσμα μετατρέπεται στην πορεία σε άκρως εθιστικό.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

VA – Tiny Portraits (flaming pines)

Στα χέρια μας έχουμε μια ιδαίτερη συλλογή που έχει ως επίκεντρο την διατύπωση της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων και του τόπου, μέσω του ήχου. Τα τέσσερα τρίιντσα singles δημιουργήθηκαν από τον Siavash Amini (Ιράν), Yuco (Ιαπωνία), Zenjungle (Ελλάδα) και Sound Awakener (Βιετνάμ). Οι μουσικοί, με μια σύνθεση ο καθένας και η καθεμιά, μας μεταφέρουν σε ένα βαθύ πηγάδι έμπνευσης, που έχει σχεδιαστεί και εκτελεστεί με όλη την προσωπική και μουσική μαεστρία τους. Ακούγοντας το πρώτο κομμάτι με τίτλο “Luminous Stream Of Dawn”, νιώθουμε τη μέρα να μεγαλώνει και να είναι λουσμένη με φως, και τα πουλιά να ξυπνούν και να τραγουδούν τα τραγούδια τους. Ο Siavash Amini, με τη μουσική του, μας θυμίζει πως το Ιράν δεν είναι μόνο πολιτική. Συνεχίζοντας με το δεύτερο κομμάτι του Yuco με τον υδρόβιο τίτλο “Marine” μεταφερόμαστε σε κάποια ακτή χαζεύοντας το άπειρο μέσα από τον απαλό ήχο των κυμάτων. Φτάσαμε ήδη στο τρίτο κομμάτι “My Childhood Is My Only Homeland”. Στο συγκεκριμένο έχουμε ένα υπέροχο μείγμα από ηλεκτρονικούς ήχους και σαξόφωνο, όπως μας συνηθίζει ο Zenjungle, το οποίο μας ταξιδεύει αθώα στο χρόνο. Η παιδική ηλικία και οι μνήμες της είναι ένα καταφύγιο που ανατρέχουν οι ταραγμένες καρδιές και οι θυελλώδης σκέψεις μας. Τέλος, ακούμε το “Nocturar Scenes”. Από τα λίγα κομμάτια που η νύχτα και ο ήχος της κίνησης του σκοταδιού μπορούν να σε καθησυχάσουν. Διαλέγεις ένα κοντινό ήχο αυτοκινήτου, μπαίνεις μέσα και ταξιδεύεις μαζί με κάποια ψήγματα συνομιλιών μέσα στον συνολικό ήχο των διερχομένων οχημάτων.

 

 

 

 

Kat

 

Drew McDowall – Collapse (Dais Records)

 

 

Η εμπειρία είναι μια έννοια σχετική, ειδικά στη μουσική. Πιο συγκεκριμένα παρατηρούμε τις πρώτες δουλειές ενός ονόματος να περικλείουν τη ζωηρότητα του έργου του και τα χρόνια να προσμετρούνται ως βάσανο και όχι ως θετική αξία. Αντί να παροπλίζονται όμως τα ονόματα και οι μπάντες που έχουν μπει στα δημιουργικά -άντα τους, συνήθως συνεχίζουν να κουράζουν και να κουράζονται με τη συνεχή προβολή τους. Αυτό δεν ισχύει στη περίπτωση του Drew, καθώς μιλάμε για ένα πρώην μέλος των Coil, της μπάντας που ακόμη και στο φινάλε παρέμενε ριψοκίνδυνη και πρωτοπόρα με τις επιλογές της. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ο συγκεκριμένος περίμενε το 2015 για να βγάλει για πρώτη φορά κάτι ολότελα δικό του.

Ακούγοντας το δεύτερο του, πιο επίσημο, φετινό του πόνημα νιώθεις μια αύρα των ύστερων Coil να κατακλύζει το δωμάτιο. Ένα λεπτεπίλεπτο σκοτάδι δένει με ένα μυστήριο φως που η ικμάδα του δεν σβήνει ποτέ, καθ’όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Το σχεδόν εικοσάλεπτο εισαγωγικό άσμα που μας παγώνει στη θέση μας, δίνει τον τόνο, αλλά δεν χαρακτηρίζει καθολικά το δίσκο, καθώς όλα τα κομμάτια εδώ, με εξαίρεση το εμμονικό “Convulse”, διαθέτουν έναν αυτόνομο και καθηλωτικό χαρακτήρα. Μια σίγουρη, λοιπόν, επιλογή για όσ@ς αρέσκονται γενικότερα στην ηλεκτρονική μουσική.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

 

Hessien – Kid606 – Sound Awakener & Linear Bells

Hessien – Your Empire, In Decline (long story recording company)

 

hessien.bagainstthesilence.com

 

Κλειστά μάτια και κλειστές κουρτίνες, περίεργος πρωινός συνδυασμός. Απέναντι στην προστακτική του ξημερώματος η αργοπορία των καταφάσεων. Το παράθυρο όμως ακόμη παραμένει το σύνορο που συγκρατεί τον χρόνο και αφήνει τις σκέψεις μετέωρες, κολλημένες στην διαφανή επιφάνεια, σαν μυγάκια που έχουν χάσει τον δρόμο τους.

Το ναι είναι η τελική απάντηση σχεδόν σε όλα. Σήμερα ή αύριο θα προσαρμοστείς στον ρυθμό των πάντων. Μέχρι τότε όμως κάτι θα κρατά ένα ταξίδι κοντά. Οι στιγμές δεν θα είναι προκαθορισμένες σαν κινήσεις σε έναν διάδρομο γερασμένου νοσοκομείου. Αυτό που παρεμβάλλεται μέχρι την τελική απόφαση δεν υπόσχεται τίποτα, παρά μόνο αντηχεί ένα σύμπαν κατάνυξης και μελωδίας. Όσο η μουσική του σε κοιτά στα μάτια, όλα είναι ανοικτά.

 

 

Kid606 – Recollected Ambient Works Vol. 1 : Bored of Excitement (tigerbeat6)

 

kid606againstthesilence.com

 

Ποτέ δεν θα μάθουμε αν τελικά η μουσική λειτουργεί ως ίαση πιο αποτελεσματικά στους δημιουργούς της παρά στους ακροατές της. Εδώ έχουμε τον συγκεκριμένο παραγωγό ο οποίος έπειτα από ορισμένες τραυματικές εμπειρίες παράτησε τα αλλόκοτα ηλεκτρονικά παιχνίδια του για να επιστρέψει στο σημείο που ξεκίνησαν όλα, στην πεμπτουσία της ηλεκτρονική μουσικής, την ambient. Για αυτό μάλλον η συγκεκριμένη του δουλειά θυμίζει έντονα την αντίστοιχη, πιθανότατα νοσηλευόμενη, φάση του Brian Eno πριν αρκετές δεκαετίες.

Υπάρχει κάτι το αθώο στον τρόπο που προσεγγίζει ο κατά κόσμο Miguel De Pedro το πλάνεμα των ήχων, χωρίς κάποιο άγχος για το αν θα συνθέσει κάτι το πρωτοποριακό. Η βαρύτητα πέφτει στην μελωδία που μπορεί να μεταδώσει ένα αργόσυρτο πιάνο και όχι στην επιτηδευμένη λυρικότητα που τόσο είναι της μόδας με την πληθώρα των neoclassical κυκλοφοριών. Δύσκολα ξεχωρίζουν στιγμές μέσα από έναν τόσο συμπαγή δίσκο που βγήκε καθαρά μέσα από μια ανάγκη προσωπικής κάθαρσης. Ίσως για αυτόν τον λόγο η επίδραση του να είναι ελαφρώς ισχυρότερη προς αυτόν που την δημιούργησε σε σχέση με εμάς, τους αποδέκτες της.

 

 

Sound Awakener & Linear Bells – Belonging To Infinity (soft recordings)

 

soundawakener&;inearbells.againstthesilence.com

 

Στάλες βροχής πάνω σε πλήκτρα πιάνου. Ορδές από ήχους μπολιάζουν τον κενό αέρα και είναι σαν η μουσική να αποποιείται την όποια ευθύνη λογικής γραφής. Αν το προηγούμενο άλμπουμ της Nhung Nguyen ήταν ανά στιγμές αρκετά αφηρημένο και συνάμα απλουστευμένο στην σύλληψη του, εδώ ο συνεργαζόμενος μαζί της Linear Bells δίνει την λύση. Προσφέρει γη και ύδωρ στο κάθε πιανιστικό ή μη συμφραζόμενο για να λάβει ως αντάλλαγμα μια μουσική ανήσυχη και υπογείως σκοτεινή.

Υπάρχει ένας βαθμός δυσκολίας στην όλη ακρόαση με τις εκπλήξεις να έρχονται στα τελευταία βήματα του Belonging To Infinity (βλ. ” The Invention of Wire-Wrapped Strings”). Το όλο αποτέλεσμα πάντως φέρει σημάδια drone μινιμαλισμού που θα ταίριαζε σε τελετές χωρίς ιερείς. Κατ’ αυτόν τον τρόπο φέρνει στον νου ambient δουλειές προηγούμενων χρόνων, όταν η δημοτικότητα του είδους ήταν σαφώς μικρότερη και τα πεδία ενός επικίνδυνου και άκρως εγκεφαλικού πειραματισμού σαφώς πιο ευρεία.

Μια βόλτα στα βαθιά λοιπόν…

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Tegh & Kamyar Tavakoli – Sound Awakener – Corder Ritger Yantis

Tegh and Kamyar Tavakoli – Through The Winter Woods EP (hibernate)

 

tegh.hinernate.againstthesilence

 

Κατεβασμένες οι γρίλιες. Προσποίηση πως είναι βράδυ, κάνει κρύο και στέκεις αποκλεισμέν@ στο κέντρο ενός ερημικού δάσους, με μια άγνωστη απειλή ή σωτηρία να πλησιάζει. Κάπου μακριά μπορεί και να συμβαίνουν όλα αυτά και κάποιοι (πιο συγκεκριμένα δύο Ιρανοί πειραματιστές) να προσπαθούν να τα αποτυπώσουν σε ήχους. Το περίγραμμα όμως φαντάζει πολύ στενό για να χωρέσει το πλάτος και το βάθος της μουσικής εδώ. Πλάτος συναισθημάτων και βάθος σκέψεων. Το μόνο όριο που τίθεται στην φαντασία, είναι η σύντομη διάρκεια που συνήθως διαρκεί μια εκστατική ένταση, μακριά από το στημένο παιχνίδι των αναμενόμενων εκρήξεων. Αυτή η μουσική, όμως, αν και διαρκεί λίγο, φτιάχτηκε σαν να μπορεί να κρατήσει ένα όνειρο ζωντανό για πάντα.

 

 

Sound Awakener – September Traveller (selfreleased/Grundkeuz Project)

 

soundawakener.againstthesilence

 

Κάθε μήνας έχει την μουσική που του αρμόζει και σίγουρα ο χάρτινος ή μη Σεπτέμβρης δεν έχει παράπονο. Ίσως να φταίει η μυρωδιά του χαμένου καλοκαιριού που αφήνεται πίσω φέρνοντας όνειρα για τον επερχόμενο χειμώνα. Μπορεί βέβαια να μην έχουμε τώρα (ή πάντα) Σεπτέμβρη, άλλα η αύρα του δεν περιορίζεται κάπου χρονικά. Σχηματικά, επέλεξε για αυτόν τον λόγο να δώσει η Βιετναμέζα Nhung Nguyen τον τίτλο September Traveller στην συγκεκριμένη συλλογή παλαιότερων κομμάτιων της, ώστε να αποδοθεί η πορεία ενός ταξιδιού χωρίς τελειωμό, όπως είναι καθ’ αυτή η μουσική.

Οι συνθέσεις της κυλάνε χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο και είναι σαν να κόβονται αναγκαστικά στο τέλος με κύριο χαρακτηριστικό την παραμόρφωση πιανιστικών μελωδιών σε σημείο ανάποδου παιξίματος τους. Μια πρωινή πάχνη ατονεί τα χρώματα, όπως φαίνεται και στο εξώφυλλο, και μια αφαιρετικής μουσική εμφανίζεται στο επίκεντρο με άξονα το δεκαεξάλεπτο “The Shade You’ve Become”που καταδύεται σε ένα ημίφως γεμάτο αόρατα αρώματα. Αν και αρκετά αφηρημένο, το τελικό αποτέλεσμα έχει κάτι μεστό να πει για σκέψεις που φαντάζουν ανείπωτες καλύπτοντας την σιωπή τους στοργικά.

 

 

Corder Ritger Yantis – Possesion (flaming pines)

 

Corder Ritger Yantis.againstthesilence.com

 

Βοή : αρχή των πάντων και  βάση των ιδεών κάθε μελλούμενου, ανείπωτου και απραγματοποίητου. Η δισκογραφική συνεργασία των Off The Sky, Radere και Yantis ακούγεται σαν μια μόνιμη ζάλη με τις νότες να συγκρατιούνται από έναν βρώμικο άνεμο και οι τόνοι να στέκουν πάνω από την ίσαλο γραμμή μιας ακαθόριστης θραύσης ηχοκυμάτων. Θα το ονομάζαμε, αλλιώς, μινιμαλισμό το όλο μουσικό αποτέλεσμα και όντως αυτό παραπέμπει σε ένα μειλίχιο νανούρισμα στο κέντρο μιας υγρασιασμένης πόλης. Οι ήχοι φαντάζουν περισσότερο διακριτικοί παρά έντονοι και η ταχύτητα που τους χαρακτηρίζει είναι σχεδόν πένθιμη. Το νήμα, όμως, μιας πηγαίας ατμοσφαρικότητας δεν χάνεται σε κανένα σημείο του δίσκου και ίσως αυτός να ήταν και ο στόχος των δημιουργών του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης