Six Steps Above The Earth – The Fog Ensemble – cold i

Σε κάθε χρονιά που οδεύει προς το κλείσιμό της οφείλουμε να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία σε ό,τι αξιόλογο βγήκε στα μέρη μας. Όχι γιατί θεωρούμε ότι πρέπει να παινέψουμε τα δικά μας παιδιά, λες και η μουσική χωρίζεται από σύνορα και πατρίδες, αλλά γιατί καλό είναι να ακούμε αυτό που συμβαίνει και δημιουργείται γύρω μας ως μια προσπάθεια ψηλάφησης του ιδιαίτερου περιβάλλοντος που ζούμε. Μακριά, βέβαια, από μας η μιζέρια του “για ελληνικό καλό είναι” ή οι σερί αποθεωτικές κριτικές, καθώς έχουμε μάθει να ακούμε με τα αυτιά και όχι με τη γλώσσα. Ας δούμε, λοιπόν, την τελευταία σοδειά κυκλοφοριών από ημεδαπά ονόματα που έχουμε ασχοληθεί ξανά στο παρελθόν, σημειώνοντας ότι συμπεριλαμβάνεται σε μια ούτως ή άλλως κακή χρονιά με βάση το τι βγήκε μέσα στο ’18.

Six Steps Above The Earth – Step 3 – AStudy On Human Nature

Το να ψάχνεται μια μπάντα με τον ήχο της είναι κάτι το ολότελα θετικό. Τόσο που τείνει να καλύπτει το γεγονός ότι μπορεί πολλοί δρόμοι να οδηγούν στον ποθητό στόχο, αλλά δεν μπορούν να παρθούν όλοι ταυτόχρονα, παρά μόνο ένας. Μπροστά στα εν λόγω σταυροδρόμια, βγαίνει μια διστακτικότητα που αποτυπώνεται στην τελική μορφή ενός άλμπουμ, με τη λύση να δίνεται από την ακολούθηση του ενστίκτου που οδηγεί μοιραία και χωρίς μια δεύτερη, πιο ώριμη, σκέψη στη δισκογραφική αποτύπωση κάθε ιδέας. Καλός ο πειραματισμός, λοιπόν, αλλά υπάρχει και το ανάλογο κόστος.

Η γόνιμη βρομιά των προηγούμενων δουλειών των SSATE έχει δώσει τη θέση της σε έναν καλογυαλισμένο τρόπο αντίληψης που τα φέρνει όλα μπροστά με κάπως απότομο τρόπο. Για αυτό και το υπερφιλόδοξο 23λεπτο πρώτο κομμάτι του δίσκου ακούγεται σαν ένας συγκερασμός διαφόρων ιδεών σε κάτι που απομακρύνεται από αυτές. Στα επόμενα ορχηστρικά κομμάτια υπάρχει ως κάτι το διαφορετικό, μια γυμνή μελωδικότητα που ιδίως στο “Earth Gazing” αποκτά μια ιδιαίτερη γοητεία. Την αξία της μπάντας, εξάλλου, τη γνωρίζουμε, οπότε μένει να την αποδείξει η ίδια στη συνέχεια σε ένα ολοκληρωμένο αποτύπωμά της.

The Fog Ensemble – Throbs (inner ear)

Σε αντίθεση με τα παραπάνω, είναι μεγάλο προτέρημα για μια μπάντα να έχει κατακτήσει τον δικό της ήχο. Στη μόλις δεύτερη κυκλοφορία τους, οι TFE έχουν ήδη αυτό που με το που ακούσεις ένα κομμάτι τους αμέσως τους καταλαβαίνεις. Αυτό όμως ισχύει και για τα κομμάτια τους αυτά καθαυτά, όπου η αρχή υποδηλώνει και το πώς θα κυλήσουν στη συνέχεια. Το θέμα είναι να μη γίνεται και με όλο τον δίσκο, για προφανείς λόγους. Για να δούμε, λοιπόν, αν αυτό συμβαίνει.

Στο Throbs, για καλή τους/μας τύχη, το γράψιμο της μπάντας παραμένει ενδιαφέρον και ιδιαιτέρως δυναμικό. Η αίσθηση της συνέχειας, από κει που μας είχαν αφήσει με την προηγούμενη κυκλοφορία τους, προσδίδει μια οικειότητα απέναντι στις νέες συνθέσεις. Επίσης, είναι ωραίο που δεν μπορείς να καταχωρήσεις κάπου τον ήχο της μπάντας, αν και μια ροπή στον βρετανικό ήχο υποβόσκει ολούθε. Πάντως αυτή η μονόπλευρη διάσταση των συνθέσεων περιορίζει το εύρος των πεδίων που φτάνουν ως μπάντα και αυτή η εκτός χρόνου uptempo διάθεσή τους τους κοστίζει ως προς το μη σύγχρονο μουσικό τους στίγμα. Αν αυτό οφείλεται στα απλά παιξίματά τους, τότε καλώς. Αν φταίει η βάση των ιδεών της μπάντας, τότε αναμένουμε το ξεπέρασμά της έχοντας κατά νου και τις δεδομένες δυνατότητές της (βλ. χαρακτηριστικά το κλείσιμο του δίσκου).

cold i – Άνθη Γκρεμού (scarecrow records)

Με τους cold i αυτό που συμβαίνει, και σε συνέχεια της εισαγωγής του προηγούμενου κειμένου, είναι ότι πριν πατήσεις το καταραμένο play ξέρεις ακριβώς τι θα ακούσεις. Είναι αδιαμφισβήτητα μια μπάντα που ξέρει τα βασικά πέραν των επιρροών και την όλη ασπρόμαυρη αισθητική που έχουμε αναλύσει σε παλαιότερο κείμενό μας. Ως μια βάση στέρεη έχουμε ένα στρωτό παίξιμο και τις δυνατές κιθαριστικές μελωδίες που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το υλικό τους. Πόσο όμως να αντέξει αυτή η βάση το πέρασμα του χρόνου προς τα πίσω;

Μόνο ως παγίδα μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό το πισωγύρισμα, με την εκφραστικότητα να εγκλωβίζεται σε καθιερωμένα μουσικά και στιχουργικά μοτίβα. Αυτό αποδεικνύεται αφενός από την επιμονή οι μελωδικές γραμμές της κιθάρας να ταυτίζονται με αυτές της φωνής σε όλα σχεδόν τα μέρη των κομματιών και αφετέρου οι ταχύτητες να είναι πιο punk παρά post, χωρίς να αφήνουν στο τέλος χώρο για κάτι το καινοτόμο ή το διαφορετικό. Οπότε η κατάληξη είναι η προβλεψιμότητα του ήχου και των συνθέσεων, παρόλο που στην κυκλοφορία αυτή βρίσκουμε αρκετές καλές στιγμές για ξεσηκωτικό χορό!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Ten New Songs Countdown, 56

Sums – Matha

Συνήθως μια συνεργασία δύο μουσικών δεν αποτελεί άσκηση απλών μαθηματικών, να προσθέσεις το ποιόν τους και να πάρεις το άθροισμα σε μουσική. Έλα ντε όμως που στην περίπτωση των Sums η σύμπραξη του Kangding Ray με τον αναμορφωτή του ήχου των Mogwai, Barry Burns, έχει επιφέρει την απόλυτη πρόσθεση στο τελικό αποτέλεσμα. Το ακόμη πιο σπάνιο που συμβαίνει είναι ότι το υλικό τους είναι υψηλότατου επιπέδου, βλ. το δεύτερο κομμάτι του πρώτου τους EP, οπότε δεν μένει τίποτα άλλο παρά να ευχαριστήσουμε την Berlin Atonal για την ιδέα που είχε να φέρει κοντά τους δύο αυτούς δημιουργούς.

BEAK> – Sex Music

Πλέον θα αδικούσαμε το συγκεκριμένο σχήμα αν για άλλη μια φορά το αναφέραμε ως ένα side project του Geoff Barrow των Portishead. Ο λόγος είναι ότι πλέον έχουν κατασταλάξει στον ήχο τους και μπορούν να φτιάξουν κομμάτια σαν και το “Sex Music”. Το λες άνετα και υποψήφιο σουξέ σε έναν άλλο πλανήτη μιας άλλης εποχής.

Flasher – Winnie

Στην απλότητα κρύβεται η όλη μαγεία της κιθαριστικής μουσικής. Γλυκά ακόρντα, διφωνίες από το πουθενά και μια μελωδία που σου κολλά από την πρώτη στιγμή σχηματοποιούν το νέο single των Flasher. Να και μια ελπίδα που ήρθε τελικά!

Circassian – Proper Motion

Αν και ζούμε σε ηλιόλουστα μέρη, συνηθίζεται οι ημεδαπές μπάντες να μην έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στα χαρούμενα ακούσματα. Το νέο βίντεο των Αθηναίων Circassian αποδεικνύει το αντίθετο με τους ουράνιους χρωματισμούς του. Ακολουθεί πιστά τη νέα τους σύνθεση που συμπεριλαμβάνεται στο νέο τους EP, πιάνοντας το χαμογελαστό μπάσιμο και ακολουθώντας την εναλλαγή ταχυτήτων, καθώς και τη σταθερή πορεία ενός ήλιου που είναι σαν να μη δύει ποτέ. (view)

My Favourite Things – A Little Closer

Ένα είδος που διανύει μια σπουδαία αναβίωση στις μέρες μας είναι το shoegaze. Κι ενώ στη Μεγάλη Βρετανία όλες οι μπάντες της πρώτης γραμμής του παρελθόντος επανεμφανίστηκαν με νέο δίσκο, στις Η.Π.Α. βγαίνουν συνέχεια νέες μπάντες από το underground. Εδώ ακούμε το εμμελές πρώτο δείγμα της επερχόμενης δουλειάς των MFT.

The Vagina Lips – The Internet Is Bringing Me Down

Το κομμάτι κάτι θυμίζει από τα παλιά. Η Θεσσαλονίκη στο φόντο του βίντεο ίδια και απαράλλαχτη όπως τότε που πήγες για πρώτη φορά. Ακόμη και η αισθητική του βίντεο παραπέμπει στην ανεμελιά περασμένων εποχών. Το νέο άσμα του υπέρ-δραστήριου Jimmy Polioudis πατά στα σίγουρα και ποντάρει στην ενέργεια του βασικού ριφ και του ρεφρέν. (view)

Wolvon – Positions

Οι Κάτω Χώρες πάντα έβγαζαν ενδιαφέρουσες μπάντες, αλλά τον τελευταίο καιρό παραέχει γίνει το κακό. Οι συγκεκριμένοι έρχονται από την Ολλανδία και, χωρίς να παίζουν κάτι πρωτότυπο, βγάζουν μια φρεσκάδα στο υλικό τους με αποτέλεσμα να έχουν κερδίσει μια αναγνώριση στη χώρα τους. Πέραν αυτού, το εναρκτήριο κομμάτι του νέου τους άλμπουμ δικαιολογεί για ποιο λόγο ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες σύγχρονες μπάντες που διαβαίνουν τα noise-rock μονοπάτια των 90’s.

Last Rizla – KLSS9532

Ιδού άλλη μια ημεδαπή μπάντα μετά τους Minerva Superduty, η οποία, ενώ ξεκίνησε παίζοντας ορχηστρικά, προσθέτει τραγουδιστή στη σύνθεσή της. Αυτό συνήθως φέρνει και διάφορες άλλες αλλαγές στον ήχο της μπάντας, όπως εδώ που το νέο τους κομμάτι ακούγεται πιο βαρύ και ευθύ από τα προηγούμενά τους. Προσωπικά, θα το χαρακτήριζα επικό με τη μη-μεταλλική έννοια του όρου και διατηρώ μια περιέργεια προς τα πού θα κινηθεί η μπάντα στις επόμενες κινήσεις της.

Andrea Belfi – Lead

Ο συγκεκριμένος μουσικός είναι το κλασικό παράδειγμα ενός ανήσυχου πνεύματος το οποίο έχει πάντα τις κεραίες του ανοικτές προς κάθε πειραματισμό και συνεργασία. Κάθε του κίνηση με άλλ@ς μουσικούς τροφοδοτεί μια πηγαία έμπνευση που εκβάλλει στις προσωπικές του δουλειές. Παράδειγμα, το νέο του κομμάτι το οποίο είναι μια πιστή απόδειξη του τι πετυχαίνει μόνος επί σκηνής, αφήνοντας μάλιστα κι έναν υπόγειο υπαινιγμό πάνω στο punk/hc παρελθόν του. Οι σκηνές που δένουν αρμονικά με την ερμηνεία του στα ντραμς είναι βγαλμένες από μια φανταστική ταινία με τον τίτλο Βερολίνο & Περίχωρα Άνωθεν! (view)

Six Steps Above The Earth – Darkness Is Just Light Turned Inside Out

Για να κατανοήσεις τι εννοεί ο τίτλος του νέου μαμούθ κομματιού των Θεσσαλονικέων SSATE σου παίρνει κάποια λεπτά. Με τον ίδιο τρόπο δίνει η μπάντα χρόνο και χώρο στη σύνθεση να αυτοβυθιστεί σε μια spiritual post rock mantra. Απλώς το αρχικό θέμα αναδεικνύεται στο βασικό του κομματιού με την αλλαγή στο δεκάλεπτο να έρχεται, όχι σαν έκρηξη ως όφειλε, αλλά ως ένα φυσικό επακόλουθο. Το εξωγήινο, πάντως, φινάλε αποτελεί και το κρυφό χαρτί της σύνθεσης. Όπως και κάθε φινάλε τελικά που γνωρίζει τι θέλει.

 

Six Steps Above The Earth – Sanctuaire – Vermine

Six Steps Above The Earth – First Step (free download)

Six Steps Above The Earth.againstthesilence

Το πρώτο βήμα είναι πάντα κάπως αμήχανο και δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα και γοητευτικό. Δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θα “αντιμετωπίσεις” και σίγουρα είναι κάτι που σε εξιτάρει. Πολύ αργά και βαριά βήματα ξεδιπλώνονται μέσα από επαναλαμβανόμενα συναισθήματα…

Ακούγοντας την ολοκαίνουργια κυκλοφορία, μιας νέας μπάντας με όνομα Six Steps Above the Earth και με τίτλο του άλμπουμ First Step , αρχικά κάπως μπερδεύομαι, και αναρωτιέμαι πως ένιωσαν οι Gallo και George κάνοντας αυτό το πρώτο βήμα, να γράψουν τρία -περίεργα/ωραία- κομμάτια. Ίσως αυτό που με μπερδεύει, είναι το ότι στη σωστή στιγμή ανακάλυψα έναν επαναλαμβανόμενο ήχο –βαρύτονης κιθάρας και ντραμς- που πλησιάζει τόσο πολύ τις σκέψεις μου. Δεν μπορώ να ορίσω την ταχύτητα την οποία γεμίζει και αδειάζει το μυαλό μου και επειδή η διάρκεια του άλμπουμ είναι μικρή επιλέγω να το ξανά ακούσω.

Και αφού το first step έγινε… προσωπικά είμαι περίεργη για τη συνέχεια των βημάτων, τα οποία ίσως μας πάρουν μαζί τους και μας πάνε κάπου παρακάτω, ίσως μας ξεπεράσουν, ίσως και όχι… ποιος ξέρει; Λογικά θα μας λύσουν την απορία οι Θεσσαλονικείς με τα επόμενα five steps!

 

 

Kat

 

Sanctuaire – Le Sang Sur l’Acier (Les Productions Hérétiques)

Santuaire.againstthesilence

Η black metal σκηνή του Καναδά μας έχει προσφέρει τα τελευταία χρόνια ονόματα όπως οι Thantifaxath και οι Sorcier Des Glaces. Οι τελευταίοι, μάλιστα, κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους του είδους αυτή τη χρονιά, ενώ η παλιά δισκογραφική τους εταιρεία, Les Productions Hérétiques, ανέλαβε από την αρχή ένα από τα σύγχρονα μουσικά ονόματα του Quebec, τους Sanctuaire. Πρόκειται για μία ακόμα παρουσία με την οποία αποδεικνύεται η μουσική επιβολή ακόμα και της μονάδας, καθώς τα πάντα από τη σύνθεση ως και τα φωνητικά προέρχονται και εκτελούνται από έναν μόνο μουσικό, γνωστό ως Monarque Helserkr.

Μετά το πέρασμά του από άλλα σχήματα και με μία προηγούμενη ατομική απόπειρα υπό το όνομα Monarque, o Monarque Helserkr δημιουργεί τους Sanctuaire το 2014 και έκτοτε η δημιουργική του πορεία είναι σταθερή και ετήσια. Mες το 2016 κυκλοφόρησαν σε περιορισμένο αριθμό δύο EP, με πιο πρόσφατο το Le Sang sur l’Acier. Τα τέσσερα κομμάτια που απαρτίζουν το Le Sang sur l’Acier σμίγουν επιτυχημένα τα τραχιά φωνητικά με συνθέσεις που δε στερούνται ούτε μελαγχολικών παύσεων ούτε δυναμικών κορυφώσεων – απόδειξη ότι ήρθε η στιγμή για μια ολοκληρωμένη κυκλοφορία.

 

 

Βικτώρια

 

Vermine – Self-titled (BLWBCK)

VERMINE.againstthesilence

Είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι οι Vermine είναι τελικά ο Vermine. One man metal στα χνάρια των Xasthur και Leviathan, o Olivier Lolmède κάνει το ντεμπούτο του στην black σκηνή με τον δίσκο αυτό. Αν και υπήρξε μέλος συγκροτημάτων όπως οι Pleibean Grandstad και οι 8 Control, η στροφή και επιλογή που έκανε στο είδος της μουσικής τον δικαίωσε και με το παραπάνω.

Ο ομότιτλος δίσκος του ξεφεύγει από τις νόρμες της γαλλικής black σκηνής και ακουμπάει στο ωμό/raw στοιχείο της αμερικάνικης με μια πρέζα νορβηγικού πιπεριού. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα διακρίνεται ακόμα και στα πιο “ήρεμα” σημεία του δίσκου, πράγμα δύσκολο για πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη του συγκεκριμένου είδους. Δεν ξέρω τι έχει γίνει τελευταία και βγαίνουν συγκροτήματα που αποτελούνται από ένα μέλος αλλά στα λίγα που έχω ακούσει πάντα έρχομαι προ εκπλήξεως. Μην είναι η επιλογή της μοναξιάς και της αποξένωσης; Μην είναι μια δακρύβρεχτη ιστορία; Μην είναι κάτι ενδιάμεσο; Όπως και να ‘χει το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών ή/και της κακής του μοίρας κάθε τι άλλο παρά κακό είναι. Θλίψη και blast beats, μοναξιά και στοιχειωμένες μελωδίες, έρεβος και ανατριχιαστικά φωνητικά. Προσωπικό σημείο αναφοράς το “Rivage” που, κατά την ταπεινή μου άποψη, συνοψίζει το μεγαλείο της black μουσικής ιστορίας μέσα σε ένα κομμάτι 7 και κάτι λεπτών.

Από το post black των 00’s και μετά, δίνει πάσα στην προηγούμενη γενιά χωρίς να χάνει το υπόβαθρο του το κομμάτι. Λίγο Mayhem, λίγο Immortal και το blast beat μου. Η βασανισμένη ψυχή του Vermine βγάζει τα εσώψυχα του μέσα σε ένα δίσκο διάρκειας 25 λεπτών με ένα αποτέλεσμα άκρως διαβρωτικό και επικίνδυνο για τους συναισθηματίες.

 

 

 

ichie