Saåad – Verdaillon (in paradisum)

saaad.verdaillon.againstthesilence

Χάνομαι σημαίνει βρίσκομαι σε ξένο περιβάλλον και δεν μπορώ να προσαρμοστώ. Εκεί όμως βρίσκω πάλι εμένα, ένα άγνωστο προς στιγμή, αλλά οικείο πρόσωπο. Με διαφορετικές σκέψεις, θεάσεις και προσμονές, αλλά τον ίδιο πάλι εαυτό στο κέντρο του εγώ του. Τον ίδιο τελικά που ενώ φάνταζε πριν γνωστός, τώρα εκτός προηγούμενων ορίων του μεταμορφώνει το χτες σε λήθη, το σήμερα σε χρυσαυγές πρωινό και το αύριο σε άγνωστη νύχτα.

Μεταμορφώνομαι κι εγώ με τη σειρά μου, χάνω το κέντρο βάρους, μαθαίνω να περπατώ αλλιώς, αλλά καμία ισορροπία δεν χάνεται έτσι απλά. Συλλέγοντας από μικρός τόσα ένστικτα προς χρήση διαφόρων στάσεων, μικρών θαυμάτων και ακόμη πιο μικρών εκπλήξεων, βαδίζω προς το επέκεινα που όταν φτάσω θα είναι η νέα μου πραγματικότητα. Δεν το ξέρω από πριν, μα όταν το βρω, αργά αλλά καταλυτικά θα γίνει η νέα φύση μου. Πώς γίνεται όταν χάνω κάτι, να νιώθω ότι ξεφεύγω από κάπου και στη συνέχεια να είμαι καταδικασμένος να βρω κάτι δικό μου μέσα μου;

Αυτές είναι λίγες αράδες υπό την επήρεια του χασίματος που προκάλεσαν οι απανωτές ακροάσεις του νέου εθιστικού δίσκου των Saåad, ενός δίσκου που σε βυθίζει μέσα σου, και κουβεντών-σκέψεων ψυχαναλυτικού χαρακτήρα των τελευταίων ημερών.

Μπάμπης Κολτράνης

EUS, Postdrome & Saåad – Different Streams (grains of sand records/soft recordings)

eus/saaad/postdrome.againstthesilence

 

Χάος, χαοτικός, χαώδης: αφήνοντας κατά μέρος τις αρνητικές συνδηλώσεις της λέξης και των παραγώγων της, οδηγούμαστε στην πρωταρχική έννοια: αυτή του κενού, άπειρου χώρου εντός του οποίου σημειώνονται συνεχείς και απρόβλεπτες μεταβολές. Η αστάθεια αυτή είναι που οδηγεί στην δημιουργία των πραγμάτων και των φαινομένων – σύμφωνα με τα πορίσματα της επιστήμης και της φιλοσοφίας. Ο ορισμός αυτός είναι επαρκώς αφαιρετικός, πράγμα που με τη σειρά του προσφέρει πάρα πολλές δυνατότητες ερμηνείας, αλλά και αναπαράστασης.

Η αναπαράσταση, παρ’ όλα αυτά, έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του συμβολιστικού χαρακτήρα των επιμέρους στοιχείων της, προκειμένου, πάνω απ’ όλα, να μην καταφύγει στην κυριολεξία ενός προδιατυπωμένου και καθολικού ορισμού. Οι αφηρημένες έννοιες, εξάλλου, έχουν το προνόμιο της ανανοηματοδότησης τους, σε θετικά ή αρνητικά πλαίσια – με τον ίδιο τρόπο που το χάος κάποτε θεωρούνταν γενεσιουργός ουσία, ενώ τώρα θεωρείται συνώνυμο της – αρνητικού προσήμου – αστάθειας και σύγχυσης.

Η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό ακούγοντας το Different Streams, προϊόν της συνεργασίας των EUS, Postdrome και Saaad, ήταν ενδεχομένως επηρεασμένη από τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας των πρόσφατων ετών: συλλογίστηκα έναν αχανή χώρο, χωρίς διακριτά όρια, ο οποίος σιγά-σιγά γεμίζει με διάφορους τρόπους. Όπως, για παράδειγμα, με ένα σμήνος μετεωριτών που, κινούμενο με ιλιγγιώδη ταχύτητα, εμφανίζεται ξαφνικά και γεμίζει το πλάνο, για να εξαφανιστεί στις απροσδιόριστες και άπειρες εκτάσεις εκτός πλάνου σε ταχύτατο χρονικό διάστημα. Η ίδια αίσθηση παρέμεινε στο νου μου καθ’ όλη τη διάρκεια ακρόασης του Different Streams: μια άπειρη έκταση από την οποία διέρχονται σώματα, των οποίων η πορεία παράγει εκκωφαντικούς θορύβους, μόνο και μόνο για να ξεθωριάσει σταδιακά καθώς η πορεία τους – απροσδιόριστη – χάνεται από το πεδίο αντίληψης.

Σε γενικές γραμμές, η δουλειά των EUS, Postdrome & Saaad λύνει τα προβλήματα της αναπαράστασης, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί με αξιοπρόσεκτο τρόπο την μουσική της αφαιρετικότητα: το drone στοιχείο δημιουργεί μια στιβαρή μουσική βάση, ένα σημείο αναφοράς πάνω στο οποίο χτίζονται οι υπόλοιποι ήχοι. Όλο το Different Streams είναι ένα παιχνίδι εντάσεων – ελλείψει βασικής μελωδικής γραμμής, αυτό είναι που συνιστά και την κίνηση των συνθέσεων. Η βάση εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία, τα οποία έρχονται και παρέρχονται συνεχώς. Οι ήχοι δυναμώνουν σε ένταση και ξεθωριάζουν, για να αντικατασταθούν από άλλους ήχους – μια διαρκής πλήρωση του κενού από ήχους, που οδηγούνται σε σταδιακή σίγαση, για να τους διαδεχτούν άλλοι, νέοι ήχοι.

Ιδωμένο από αυτή την άποψη, ίσως το κεντρικό θέμα που πραγματεύεται το Different Streams, η συμβολικότητα του, εντέλει να μην είναι τόσο απομακρυσμένο από την αρχική υπόθεση περί χάους και δημιουργίας – μολονότι, στην περίπτωση αυτή, θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι οι ήχοι δεν υπόκεινται στους μηχανισμούς του τυχαίου, αλλά της προθετικότητας των τριών δημιουργών. Που με τη σειρά της, αναδεικνύει περίτρανα ότι η αναπαράσταση του αφηρημένου πάντα υπόκειται σε κάποιον αναπόφευκτο ντετερμινισμό. Η αναπαράσταση, εξάλλου, δομείται και διέπεται από τον ανθρώπινο παράγοντα και τα όρια του, πόσο μάλλον από τη στιγμή που οι EUS, Postdrome και Saaad προέρχονται από τελείως διαφορετικά μέρη του κόσμου, και πιθανότατα από διαφορετικό υπόβαθρο αντίληψης όσον αφορά τη σύνθεση – χωρίς όμως αυτό να δημιουργεί έλλειψη συνοχής ούτε όσον αφορά τα κομμάτια, ούτε όσον αφορά την συνολική παραγωγή της δουλειάς.

Θα μπορούσε κάποιος να τονίσει τον soundtrack-ικό χαρακτήρα του Different Streams, ή ακόμη και τις αναφορές στην κλασική περίοδο της ηλεκτρονικής μουσικής, που είναι διάσπαρτες στη δουλειά – μολονότι και οι δύο παρατηρήσεις, παρά το ποσοστό αλήθειας τους, δεν είναι παρά κοινοτοπίες. Μπορούμε όμως, απ’ την άλλη, όσον αφορά την ουσία της μουσικής, να τονίσουμε ότι παρά τις ηχητικές εντάσεις καθ’ όλη την εξέλιξη των εννιά κομματιών, παρά τα μηχανικά στοιχεία, το Different Streams δεν χαρακτηρίζεται ούτε από σκληρότητα, ούτε από ψυχρότητα. Οπότε, ο κάθε ακροατής έχει τη δυνατότητα να ανανοηματοδοτήσει τα κομμάτια με τον τρόπο που επιθυμεί ο ίδιος.

 

 

ΑΤΜ