A-Sun Amissa – Ceremony In The Stillness (gizeh)

Πόσα ονόματα αξίζει να αναφερθούν ως αυτά που χαρακτηρίζουν τη νέα μουσική σήμερα; Δεν είναι πολλά και σίγουρα αυτά στέκουν κάπου μακριά από το στόχαστρο των μεγάλων υποβολέων του θεάματος. Δίπλα σε αυτά υπάρχουν κάμποσα άλλα που βγάζουν σταθερά ενδιαφέρουσες δουλειές χωρίς να επιδιώκουν την απόλυτη πρωτοπορία. Ένα από αυτά είναι οι A-Sun Amissa, οι οποίοι, ενώ αποτελούν το προσωπικό σχήμα του Richard Knox, πάντα βγαίνουν μπροστά ως ένα συλλογικό εγχείρημα, με διαφορετική σύνθεση και σκόπευση σε κάθε τους δίσκο.

Έχουμε ήδη καταγράψει τις εντυπώσεις μας πάνω σε ορισμένες προηγούμενες κυκλοφορίες του σχήματος, οπότε έρχεται το νέο αυτό άλμπουμ να θέσει εκ νέου ερωτήματα διαθέτοντας μία και μόνο μονολεκτική απάντηση. Αυτή είναι η απλότητα! Καταρχάς, έχουμε για πρώτη φορά την προσθήκη ενός ντράμερ στο σχήμα, με αποτέλεσμα να ανοίγει ο ήχος τους, σε αντίθεση με το παράδειγμα των [ B O L T ] όταν έφεραν κι αυτοί στον ήχο τους έναν ντράμερ και όπου είχαμε το στένεμα του κάδρου. Το άνοιγμα δίνει προφανώς μια νέα δυναμική στον ορχηστρικό τους χαρακτήρα και κάνει πιο ευδιάκριτες τις βασικές επιρροές του δίσκου, ακόμη κι εκεί που τα ντραμς απουσιάζουν. Για παράδειγμα, όσο αυτά βροντούν ως υπόβαθρο του πηγαίου λυρισμού των μισών συνθέσεων εδώ, έρχεται στον νου η παρακαταθήκη των GY!BE. Όταν σιωπούν, ακούς ένα αεράκι με το όνομα Labradford να σου χαϊδεύει τα αυτιά!

Αυτή, όμως, η ευδιάκριτη φύση των επιρροών τους είναι που κάνει πιο συγκεκριμένη την όλη πρότασή τους. Το προσωπικό στίγμα της μπάντας είναι πιο συγκροτημένο από ποτέ και κάνει να ακούγονται όλα ως μια φυσική απόρροια των μουσικών περιπτύξεων των συντελεστών τους. Οι συνθέσεις κυλούν σαν να μη γινόταν να πορευθούν αλλιώς, χωρίς πίεση, με μια αθώα φυσικότητα. Για αυτό δεν κολλά πάνω τους καμία ρετσινιά άλλης μπάντας ή ακόμη και συγκεκριμένου μουσικού είδους, μιας και όλα αυτά συμπαρασύρονται από μια απαλή ροή, που είναι και η δύναμη του δίσκου.

Το σκοτάδι πάντως παραμένει παρόν. Γίνεται ευδιάκριτο κάτω από τη βρομιά της παραγωγής ή στην κατάληξη νοσταλγικών θεμάτων. Αυτό τα συνέχει όλα ως μια δέσμη εσώτερου φωτός που κάνει το Ceremony In The Stillness, πέρα από την πιο ολοκληρωμένη τους δουλειά, ένα άλμπουμ το οποίο μπορεί να μην εκφράζει πανηγυρικά την εποχή του, αλλά σίγουρα εκφράζει ανόθευτα τον κόσμο του. Κι αυτό, σε έναν κόσμο σύγχυσης και έκφρασης κάτι άλλου από αυτό που το καθένα είναι, είναι κάτι το σημαντικό!


How many names are deserved to be reffered as the ones that characterise new music today? There are not many and for sure they stand away from the lights of spectacle. By them, stand some others who release steadily interesting records without searching for the absolute innovation. One of those names is A-Sun Amissa, who always comes up as a collective – in spite of being a project of Richard Knox – with different members and targeting in each one of their releases.

We have already written down our impressions on some of their previous albums, so the new one comes to raise new questions, which have one and only answer. This is simplicity! First of all, we have, for the first time, the use of drums resulting to the openness of their sound in contrast to the example of [ B O L T ], where adding a drummer “shortened” their own sound. Obviously, a new dynamic emerges regarding their instrumental nature, making the main influences of the album more visible, even where the drums are absent. For example, when those drums bang in the background of the hearty lyricism in half of the songs here, the legacy of GY!BE comes to mind. When they stay silent, a soft wind named Labradford caresses your ears.

However, this appreciable nature of influences makes their impact more unique. Their personal imprint is more structured than ever and it makes everything here sound as a natural result of the musical clinches of the contributors. The arrangements flow as if there wasn’t any other way to go, without pressure, with a naive naturalness. That’s why A-Sun Amissa cannot be pegged as an imitator of another band or even a follower of a musical trend, since all things here are being carried away by a soft flow, which is the force of the album.

In any case, darkness is present. It can be detected beneath the raw production and the endings of the nostalgic themes. It resides in everything as a beam of internal light that makes Ceremony In The Stillness, apart from their most complete work, an album which may not represent its era in a celebratory way, but purely expresses its own world for sure. And this, while living in a world of confusion and misrepresentation, is something important!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Olafur Arnalds & Nils Frahm – Richard Knox & Frederic D. Oberland – Mirrorring

 Olafur Arnalds & Nils FrahmStare (erased tapes records)

Η μουσική ντύνει τα πάντα στα λευκά. Γδύνει τα διαγράμματα των σκιών, αποτυπώνει τις σκέψεις που χάθηκαν στη σιωπή, αναδεικνύει το υπόλοιπο της φαντασίας που ξοδεύουμε καθημερινά. Εδώ δεν παίζει ρόλο το παρελθόν των δυο συντελεστών αυτού του αποκαλυπτικού ξεθωριάσματος, καθώς ακούγεται ως προϊόν νυχτερινών διηγήσεων και διαλόγων που ξεκίνησαν από το μηδέν.

Οι ήχοι αιωρούνται χωρίς ονόματα, χωρίς βάρος, χωρίς χαρτιά. Η μια νότα βυθίζεται για να αναδειχθεί η επόμενη σαν φυσική της απόρροια και όλα πλέκουν ένα όνειρο που ποθείς να σου ξαναφανερωθεί. Πατάς το play ξανά και ξανά, μέχρι τα 34 αυτά λεπτά να καταλάβουν τον αληθινό χρόνο που τους αναλογεί, πολλαπλασιαζόμενο εγκεφαλικά.

 

 

Richard Knox & Frederic D. OberlandThe Rustle Of The Stars (gizeh records)

Στην κοιμωμένη χώρα τα πάντα είναι ρευστά. Η ελεγειακή ομίχλη κατακάθεται γύρω σου και θολώνει τα όρια του κόσμου. Η αντιστροφή συναισθημάτων, η αναζήτηση αιτιών και η κατάθεση ερμηνειών περνά από ένα σωρό όργανα, πιάνα, βιολιά, κιθάρες, τσέλα τοποθετημένα σε σειρά σε ένα άδειο δωμάτιο. Τι είδους μελωδία είναι αυτή που ενώ ευαγγελίζεται το γκρέμισμα κάθε ελπίδας, αποτελεί το τέλειο βήμα προς τη λυτρωτική κάθαρση;

Φέτος, το καλοκαίρι άργησε, μα λένε πως θα μείνει για καιρό. Ας προσφερθεί ο δίσκος αυτός προς χάρη των ζεστών βραδιών, των ορθάνοιχτων παραθύρων και των μακρινών θαλασσών.

 

 

MirrorringForeign Body (kranky) 

 Θα μπορούσε να είναι μια άγνωστη γλώσσα αυτή που απευθύνεται στον καθρέφτη. Ένα ξένο σώμα, οι κυκλωτικές συγχορδίες, τα αιθέρια μοτίβα, το απότομο φινάλε. Οι χορδές της Jessy δεν σπάνε, τα πετάλια χαώνουν νωχελικά την κιθάρα της Liz. Φωνές από αλλού χωρίζουν τις συνθέσεις, η ανάσα τους ακούγεται σαν μουρμουρητό, δεν μένει άλλη επιλογή εκτός από την καθολική προσήλωση σε κάθε ήχο που ανακαλεί μνήμες, πληγώνει και επουλώνει, όλα την ίδια στιγμή.

Η επόμενη μέρα κουβαλά τα τραύματα της προηγούμενης, αλλά ο χρόνος δεν παύει να κυλά προς μία κατεύθυνση. Αυτή η μουσική βραδυπορεί τα βήματά του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης