Δίσκοι που επηρέασαν δίσκους: Earth Crisis – Destroy The Machines

Η σημασία ενός επιδραστικού δίσκου δεν μετριέται με το πόσους μιμητές αφήνει μετά το πέρασμα του, αλλά στα νοήματα που πετυχαίνει να μεταφέρει στην επόμενη γενιά. Στο punk/hc η αλήθεια είναι ότι δεν είναι λίγα αυτού του είδους τα άλμπουμ, αλλά σίγουρα το καθένα διαθέτει τη δική του, ιδιαίτερη φύση. Το ντεμπούτο των Earth Crisis, μετά τα δύο δυνατά πρώτα EP τους, έχει ταυτόχρονα υποτιμηθεί και αντιγραφεί, αποθεωθεί και κατακεραυνωθεί, ακολουθηθεί και παρεξηγηθεί κι όλα αυτά, γιατί αυτά που σήμαινε, δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με αδιαφορία. Σίγουρα, δεν ήταν οι πρώτοι που μίλησαν για την εκμετάλλευση της φύσης από τον άνθρωπο, τις καταχρήσεις κ.α., αλλά η σοβαρότητα που επέδειξαν με το δικό τους, στρατευμένο τρόπο, με την ταυτόχρονη εμβάθυνση στην επιμειξία του metal με τον punk ήχο, ανέδειξε το ντεμπούτο τους σε ορόσημο της γενιάς τους.

Ίσως, έχει και η μπάντα ευθύνη για την παρερμηνεία του λόγου της, κυρίως από τους πιστούς ακολούθους της, αλλά η αλήθεια είναι ότι το νόημα της μουσικής τους ήταν πάντα η επίδειξη συμπόνοιας και η θετική στάση στη ζωή. Σε αυτό εστίασαν οι Snapcase και οι Refused έχοντας το Destroy The Machines, όχι απλώς, ως μια βασική επιρροή στον ήχο τους, αλλά και ως μια επιρροή στη στάση ζωής τους. Οι μεν Snapcase από την αρχή επικεντρώθηκαν στον προσωπικό λόγο, αλλά πάντα με ευκρίνεια και πολιτικότητα, πατώντας, ειδικά στα δύο πρώτα τους άλμπουμ πάνω στο μουσικό αλφάβητο των EC. Οι δε Refused, από το ξεκίνημα τους ανέδειξαν έναν πιο έντονο πολιτικό λόγο, βγάζοντας τα όποια macho στοιχεία των EC και προσδίδοντας έναν πιο ευέλικτο ήχο που, εν τέλει, κατέληξε να βρει μεγάλη απήχηση. Ασχέτως της συνέχειας και των δύο αυτών σχημάτων, οι πίσω τους σελίδες πάντα θα έχουν αναφορά στην απαρχή των EC ως βάση της μουσικής τους, αλλά και της ουσιαστικής τους διαπαιδαγώγησης.

Refused – Songs To Fan The Flames Of Discontent (listen)

Snapcase – Progression Through Unlearning (listen)

Μπάμπης Κολτράνης

Refused – Freedom (epitaph)

Refused.againstthesilence.com

 

Την στιγμή που όλα στον σύγχρονο κόσμο είναι απομαγικοποιημένα εν τη γενέσει τους (βλ. αγία κατανάλωση), υπάρχουν ακόμη εκείνες οι ιστορίες που εμπίπτουν στην κατηγορία του rock ‘n roll μύθου. Πως αλλιώς θα χαρακτηρίζαμε την πορεία μιας νεανικής hardcore μπάντας που ξεκίνησε από την τοπική σκηνή μιας επαρχιακής σουηδικής πόλης και έφτασε να κάνει πλάκα στους κάθε λογής Guns ‘n Roses στα μεγάλα φεστιβάλ ανά τον κόσμο, αναδεικνυόμενη ως η κορυφαία live μπάντα των τελευταίων χρόνων; Όλα όμως τα παραμύθια έχουν κι ένα τέλος και ο νέος δίσκος τους μπορεί να ειπωθεί πως είναι η ταφόπλακα όχι της μπάντας αλλά της μυθικής της υπόστασης.

Ταφόπλακα κυριολεκτικά για την μπάντα ήταν το The Shape Of Punk To Come. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τους πρώτους δύο αξιόλογους τους δίσκους, αυτό το τρίτο τους άλμπουμ ήταν ένα θεόρατο και τολμηρό βήμα προς τα μπροστά για όλη την σύγχρονη σκληρή μουσική, από μια μπάντα που ήξερε για τα καλά πως ήταν αυτό το κύκνειο της άσμα, ήδη από τις απαρχές της δημιουργίας του. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, όπως λένε, αλλά δυστυχώς η σκιά του συγκεκριμένου δίσκου δεν γίνεται να μην πέφτει βαριά πάνω στο νέο τους πόνημα. Αν και ο κανόνας λέει πως μια δισκογραφική επιστροφή μετά από πολλά (δεκαεφτά εδώ) χρόνια φέρει τα χαρακτηριστικά της αστοχίας, εντούτοις η ριζοσπαστική φύση της συγκεκριμένης μπάντας γεννά αξιώσεις για κάτι που να ξεπερνά την μουσική ως ένα αγχολυτικό μέσο εκτόνωσης και μόνο.

Σε έναν δίσκο, όλα όσα έχουν γίνει στο background του έχουν σημασία. Δεν θα τον επηρέαζε η φυγή του ενός κιθαρίστα τους, η επιλογή ενός διάσημου παραγωγού της pop μουσικής και η όλη υπερπροβολή του ονόματος τους τα τελευταία χρόνια; Σαφώς και ναι, αλλά μη ξεχνάμε πως πέρα από τον κατάλογο των αρχικών προβληματισμών, στο τέλος της ακρόασης, της μέρας και της ιστορίας μένει η ίδια η καλλιτεχνική αξία του δίσκου. Μπαίνοντας λοιπόν στα του δίσκου, παρατηρούμε πως υπάρχουν από την μια διάφορες δυνατές συνθέσεις οι οποίες θυμίζουν ελαφρώς τα παλιά τους κομμάτια και από την άλλη κομμάτια που είναι σαν μην τα έγραψαν οι ίδιοι. Το χάσμα μεταξύ των δύο αυτών πλευρών δεν γεφυρώνεται σε κανένα σημείο του δίσκου. Σε γενικές γραμμές κυριαρχούν οι απλουστευμένες συνθέσεις με μια υψηλή τεχνική κατάρτιση, όπου τα μόνα εμφατικά στοιχεία είναι η ορμητική φωνή και τα ακόμη πιο ορμητικά ντραμς. Αρκούν αυτά για να κρατήσουν έναν ολόκληρο δίσκο; Όχι και τελικά τα μισά κομμάτια εδώ μπορούν να χαρακτηριστούν αρκούντως μέτρια για να σημαδέψουν αρνητικά έναν όχι και τόσο ,θεωρητικά, μέτριο δίσκο όπως το Freedom. Που όμως βρίσκονται οι ευφάνταστες μελωδικές αλλαγές πέρα από το “366” που θυμίζει σκανδαλωδώς το “The Shape Of Punk To Come” στο πρώτο μισό του; Που βρίσκονται οι εύφλεκτοι στίχοι που μπορούσαν να αποτελούν συνθήματα γραμμένα στον τοίχο και την ίδια στιγμή να βαθαίνουν σε κάποιο βαθμό θυμίζοντας Καταστασιακούς; Σχεδόν απουσιάζουν και στην θέση τους έχουμε πολιτικούς φαντεζί στίχους που θα έκαναν τον Bono να τους ζηλέψει αν ήταν γραμμένος σε κάποια συνιστώσα κοινοβουλευτικής αριστεράς.

Ομολογώ πως ενώ η καρδιά ποθούσε να βγάλουν κάτι το αξιόλογο, το μυαλό είχε σχεδόν σίγουρο το που θα κυμαινόταν το Freedom. Ο φόβος και το δέος της ίδιας της μπάντας να αντικρίσει κατάματα την βαρύνουσα σημασία του The Shape Of Punk To Come, πέρα από την τέλεια συναυλιακή του απόδοση δημιουργεί στον ακροατή το εξής ερώτημα: πως μετά από αυτήν την ακρόαση θα βάλει να παίξει το δικαίως συγκινησιακά φορτισμένο The Shape…; Είναι σαν το παραμύθι να έλαβε τέλος με την μπάντα να μην παίζει πλέον σε υπόγεια, αλλά μπροστά σε χιλιάδες κόσμου με έναν κρυφά εμπορικό δίσκο(κουπλέ-ρεφρέν, σουξέ, εκρήξεις) παραμάσχαλα. Ο μάγος θα δώσει τις τελευταίες του παραστάσεις, όλ@ θα περάσουν ωραία και κανείς δεν θα κάνει πως είδε την αποκάλυψη των τρικ του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης