Pelican – Nighttime Stories (southern lord)

Κλείνεις τα μάτια κι ένας κόσμος γεμάτος με κίνηση και χρώματα κάνει αισθητή την παρουσία του. Ο νους δημιουργεί και συνθέτει εικόνες ανάμεσα σε δέσμες φωτός που εμφανίζονται σαν γεωμετρικά σχήματα. Όλα χρωματίζονται έντονα. Αυτές οι νοητές εικόνες παραίσθησης δημιουργούνται για να σε παρασύρουν μακριά από μια ζοφερή και δύσκολη πραγματικότητα και έναν κόσμο που δεν είναι πάντα αρεστός ή αποδεκτός. Μια αίσθηση αλλότρια και οικεία, συνάμα. Η αποτύπωσή τους πραγματοποιείται στο εξώφυλλο του νέου άλμπουμ των Pelican, Nighttime stories ξεκινώντας ένα 45λεπτό μουσικό ταξίδι στην «εσφαλμένη» αντίληψη κάποιου υπαρκτού ερεθίσματος.

Αρχή της εξιστόρησης, η τρίλεπτη εισαγωγή με το “WST”, ένας πρόλογος όσων θα επακολουθήσουν. Και οι νυχτερινές μουσικές ιστορίες των Pelican ξεκινούν τα μεσάνυχτα με το “Midnight and Mescaline”. Τα λόγια δεν υπάρχουν, αλλά η μουσική δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ιδιαίτερη επικοινωνία μεταξύ δημιουργού και ακροατή. Δυνατές και δύσκολες στιγμές που βίωσαν τα μέλη της μπάντας τα έξι χρόνια δισκογραφικής απουσίας των περασμένων χρόνων αποτυπώνονται στο άλμπουμ, η απώλεια, η θλίψη όλα τα στοιχεία αποτελούν ενεργά συστατικά στα τραγούδια τους. Ένας δίσκος που ακροβατεί ανάμεσα στις αισθήσεις και τις παραισθήσεις.

You close your eyes and a world full of motion and color makes its presence felt. The mind creates and composes images between light beams that appear as geometric shapes. All these are colored intensively. These illusionary images are created to drive you away from a bleak and difficult reality and a world that is not always acceptable. A feeling aloft and intimate, at the same time. Their stamping takes place on the cover of Pelican’s new album, Nighttime Stories, starting a 45-minute musical journey into the wrong perception of an existing stimulus.

Beginning of the narrative, the three-minute introduction with “WST”, a preface to those who will follow. Pelican’s nightly musical stories start at midnight with “Midnight and Mescaline.” There are no words, but music creates the conditions for a special communication between the creator and the listener; the strong and difficult moments experienced by the band members years of record-breaking absences of the past are depicted on the album, loss, sadness, all elements are active ingredients in their songs; an album that strikes between sensations and hallucinations.

Sylvia Ioannou

Ten New Songs Countdown, 59

Η φωτογραφία ανήκει στην Δάφνη Τσουμάνη

Carla dal Forno – So much better

Το μπάσο καθορίζει το ρυθμό, η μελωδία απαλή και ήρεμη, η φωνή σταθερή. Έμπνευση της Dal Forno αποτελούν γεγονότα που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή, δίνοντας παράλληλα, στο κοινό της τη δυνατότητα να ερμηνεύσει, όπως εκείνο επιθυμεί, τη δική της δημιουργία. Διαπραγματεύεται το θέμα του χωρισμού από τη σκοπιά της γυναίκας, με στίχους που θίγουν την ανεπάρκεια του πρώην συντρόφου, καταλήγοντας στο να νιώθει χαρούμενη που κατάφερε να τον πονέσει και που, ενώ εκείνος παρέμεινε ίδιος, εκείνη εξελίχθηκε και πια, είναι πολύ καλύτερα από (και χωρίς) εκείνον. (view)

Helm – I Knew You Would Respond

Απροσδιόριστο, χαλαρωτικό, ιντριγκαδόρικο και διάφορα άλλα που βγαίνουν στην πορεία, το νέο κομμάτι του Luke Younger αποτελεί τον ιδανικό τρόπο να μη ξέρουμε τι μας περιμένει ακούγοντας το νέο του υλικό σε ένα μήνα. Μυστήριο λοιπόν…

Plaid – Maru

Συνέχεια εκεί, στο προσκήνιο, ακούραστοι ως προς την αναζήτηση νέων δρόμων που έχουν όμως την ίδια πινακίδα πορείας. Μπορεί οι Plaid να κάνουν κύκλους γύρω από το πώς να γράψετε έξυπνη και ευαίσθητη ηλεκτρονική μουσική, αλλά αξίζει να ακολουθείς τις γραμμές τους οι οποίες ποτέ δεν εφάπτονται μεταξύ τους. Από το νέο sinlge προπομπό του επερχόμενου τους άλμπουμ Polymer που θα βγει μέσα Ιουνίου, επιλέγουμε το ευθύβολο “Maru” της δεύτερης πλευράς. (listen)

Drab Majesty – Ellipsis

Η ακρόαση του ολόφρεσκου κομματιού των DM μπορεί να δηλωθεί ως μια απόπειρα να κοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα της πόρτας που μας χωρίζει από τη δισκογραφική συνέχεια του τελευταίου magnus opus τους. Έχουμε λοιπόν, ένα μελωδικότατο άσμα που αποπνέει αυτή τη ζωτικότητα που παίρνει κάθε επισκέπτης της Αθήνας, της πόλης που αποτέλεσε τη βάση για να γραφτεί το Modern Mirror. Οι στίχοι μάλιστα, αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση και το βίντεο δένει τέλεια με τη μουσική!Περισσότερα στις 12 Ιούλη που βγαίνει! (view)

Second Still – Double Negative

Όσο περισσότερο δουλεύει η συγκεκριμένη καναδέζικη μπάντα, τόσο πιο πολύ χαλυβδώνει τον δικό της ήχο. Πιστή στο ραντεβού της που την θέλει να βγάζει κάθε χρόνο κάτι καινούργιο, ετοιμάζεται για μια κασετική κυκλοφορία τον επόμενο μήνα, με τα ήδη υπάρχοντα δείγματα να είναι χορταστικά από μόνα τους. Ειδικά το…

Negative Gears – 2020 Vision

Ντεμπούτο για τους Negative Gears σε ένα punk/post punk 12΄΄ EP. Κιθάρες και ντραμς δίνουν το ρυθμό, έναν ρυθμό αρμονικά γρήγορο, κοφτό και νευρικό. Τα φωνητικά ελεγχόμενα οργισμένα, χωρίς έντονες εκρήξεις θυμού και με στίχο επαναλαμβανόμενο, εκείνον που δημιουργεί ένταση και αγωνία, καταλήγοντας στα (αγαπημένα) απότομα κλεισίματα των τραγουδιών. Το καθαρό πανκ των Αυστραλών κέρδισε την προσοχή μας και είναι βέβαιο ότι θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον την εξέλιξη της πορείας τους.

Lungbutter – Flat White

Ντεμπούτο LP για τις Lungbutter. Στο “Flat White” ο πρώτος ήχος σε προδιαθέτει για το slowcore – noise punk που θα ακούσεις. Τον τόνο από την πρώτη κιόλας νότα δίνει η χαοτική παραμόρφωση της κιθάρας που συμπληρώνεται από το έντονο και ξεκάθαρο μπάσο και όλο αυτό απογειώνεται από το sing-speak της Ky Brooks. “I like choosing things” μας δηλώνει κι εμείς συμφωνούμε μαζί της περιμένοντας την 31η Μαΐου για να ακούσουμε ολόκληρο το άλμπουμ. Σε αναμονή λοιπόν.

The Sweet Release Of Death – Sway

Μια μαζική ηχητική επίθεση εξαπολύεται από ένα τρίο που τα τελευταία χρόνια αποτελεί μια δική μας αδυναμία. Το μοναδικό ως τώρα δείγμα της επερχόμενης δουλειάς του αποδεικνύει ότι όσο προχωράνε, τόσο ο ήχος τους θα γεμίζει μέχρι να σκάσει σαν βόμβα, όχι στα χέρια μας, αλλά στον εγκέφαλο μας! (listen)

Gatherers – Sick, Sad Heart

Οι Gatherers είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ερμηνεύουν με τόσο έντονο και όμορφο τρόπο την απελπισία, την παράνοια, την απόγνωση και -ενίοτε- τον μαζοχισμό. Όλες οι σκοτεινές και σάπιες ανθρώπινες εκφράσεις παρουσιασμένες με τέτοιον τρόπο που η μόνη επιλογή που έχεις είναι να χάνεσαι στη μουσική τους και να σε συνθλίβει ο στίχος τους. Άραγε, πόσες μπάντες έχουν αυτήν την εκπληκτική ιδιότητα να σε κάνουν να νιώθεις τόσο πόνο και να το κάνουν με τόσο υπέροχο τρόπο; (listen)

Pelican – Midnight and Mescaline

Κάποια γεγονότα στη ζωή μπορεί να ανακόψουν για λίγο την πορεία μας κι εκεί χρειαζόμαστε χρόνο για να επαναπροσδιορίσουμε τι θέλουμε και να καθορίσουμε το πως θα προχωρήσουμε εφεξής. Διατηρώντας αμείωτο το μεράκι της δημιουργίας επανακάμπτουμε, όπως έκαναν και οι Pelican, που μετά από έξι χρόνια μας παρουσιάζουν το απόσταγμα των εμπειριών τους. Οι μεγάλες χαρές και οι μεγάλες λύπες που βίωσαν μετουσιώνονται σε δημιουργία. Και ξεκινά η εξιστόρηση των νυχτερινών ιστοριών τους έχοντας ως αφετηρία το σημείο μηδέν, τα μεσάνυχτα.

Sylvia Ioannou & Μπάμπης Κολτράνης

Pelican – Year Of No Light/Altar Of Plagues – Nadja

Pelican – Ataraxia/Taraxis ep (southern lord)

Αν ήταν να διαλέξουμε ένα σχήμα από όλο τον μεταλλικό συρφετό που είδε post και μπήκε, αναζητώντας κάτι διαφορετικό πέρα από riffs, χαίτες και τσαμπουκαλεμένες πόζες, θα ήταν οι εκ του Σικάγο ορμώμενοι Pelican. Χωρίς παύση, εδώ και δέκα περίπου χρόνια, χωρίς το μεγάλο hype να τους ακολουθεί, χωρίς να επαναλαμβάνονται στα παιξίματα τους, επιμένουν να βγάζουν έναν ογκωδέστατο και βαρύ ήχο χωρίς να παραμελούν ουδεμία στιγμή την υφέρπουσα μελωδία σε κάθε στιγμή των συνθέσεών τους. Χαρακτηριστικό που τους κάνει να ξεχωρίζουν από όλη την Isis σχολή.

Σαφώς οι τελευταίες τους κυκλοφορίες είναι υποδεέστερες του magnus opus τους, The Fire In Our Throats Will Beckon The Thaw (2005), καθώς τους λείπει το στοιχείο της έκπληξης χωρίς όμως να σημαίνει ότι δεν καταβάλλουν προσπάθεια να ξεφύγουν από τα καλούπια τους.

Στο νέο τους ep εισαγάγουν για πρώτη φορά ψήγματα ηλεκτρονικού ήχου στις ατμόσφαιρες του εισαγωγικού “Ataraxia”. Στο δεύτερο επικούρειο “Lathe Biosas” έχεις την αίσθηση πως απλά παίζουν μια παλιά τους ιδέα στις 45 από τις 33 στροφές. Για κλείσιμο έχουν το πανταζικό “Taraxis”, τη δίδυμη σύνθεση της εισαγωγής, όπου παντρεύεται ο ακουστικός ήχος με τον ηλεκτρικό προς όφελος ενός λιτού συνθετικά, αλλά περιεκτικού, κομματιού. Γενικά, τα σχεδόν είκοσι λεπτά που διαρκεί αυτή η κυκλοφορία μας δίνουν απλά μελωδικά θέματα και συνθετικές ιδέες οι οποίες μπορεί να μην ανακαλύπτουν τη ζωή στο διάστημα, αλλά κρατάνε το όνομα που κουβαλούν σε υψηλά, ως προς το ενδιαφέρον, επίπεδα.

 

 

Year Of No Light / Altar Of Plagues – Split ep (music fear satan/radar swarm records)

Στους Γάλλους Year Of No Light έχουμε αναφερθεί παλαιότερα, όταν κάναμε λόγο για τα δισκογραφικά τους, και όχι μόνο, σχέδια για το 2012. Λοιπόν, αυτό εδώ είναι το πρώτο επεισόδιο μιας τριπλέτας κυκλοφοριών που έρχεται να γεμίσει τη χρονιά με «μη φως» όπως δηλώνει και το όνομά τους. Εδώ συμμετέχουν σε μια μοιρασμένη κυκλοφορία με τους ακόμη πιο τραχείς Altar Of Plagues, οι οποίοι κατάγονται από την Ιρλανδία.

Όσες/οι έδωσαν χρόνο στον προπέρσινο δίσκο των Y.O.N.L. σίγουρα δεν θα εκπλαγούν με αυτό που θα ακούσουν στη δικιά τους πλευρά. Άμεσο μπάσιμο σε ένα δυνατό και σκοτεινό κομμάτι, το οποίο βασίζεται σε μια επαναλαμβανόμενη και καθαρή μελωδία. Η ένταση όσο πάει και δυναμώνει καταλήγοντας σε ένα σαμπαθικό βαρύτονο φινάλε. Ίσως να άξιζε να ξανοιχτούν σε πιο βαθιά νερά του πειραματισμού στην εν λόγω σύνθεση, αν και όπως φημολογείται αυτό ακριβώς κάνουν στην επερχόμενη split κυκλοφορία με τον Thisquietarmy.

Η δεύτερη πλευρά καταλαμβάνεται από μια δεκαεπτάλεπτη σύνθεση των A.O.P. με τον τίτλο “Light Through A Tomb”, σαφώς επηρεασμένο από το ντεμπούτο τους, White Tomb, όχι τυχαία μιας και η ιδέα του τραγουδιού κατάγεται από την τότε περίοδό τους. Το πρώτο δεκάλεπτο παραπλανά με τον αργόσυρτο ρυθμό που παραπέμπει στις πρώτες προσπάθειες του post-κάτι, αφήνοντας για το τέλος το χαοτικό black μπουρδούκλωμα που ολοκληρώνει μια υποβλητική, αλλά και κάπως άνιση, σύνθεση.

 

 

Nadja – Excision (Important records)

Οι συγκεκριμένοι αποτελούν μια κατηγορία από μόνοι τους. Ακούγοντας οποιοδήποτε κομμάτι τους, αποκλείεται να μην αναγνωρίσεις αμέσως αυτόν τον απόκοσμο, βιομηχανικό αλλά και ονειρικό ήχο που βγάζει ο Aidan Baker με την Leah Buckareff. «Υπερπαραγωγικοί» πάντα, τόσο ως προς τον αριθμό των κυκλοφοριών τους, αλλά επίσης και ως προς τη διάρκεια κάθε σύνθεσής τους που κυμαίνεται συνήθως γύρω στα είκοσι λεπτά!

Εκτός από μια σειρά επανακυκλοφοριών, που έχουν ήδη βάλει μπρος για τη χρονιά που διανύουμε, και μια υψηλού επιπέδου συνεργασία -αν και αρκετά «συνηθισμένη» για τα μέτρα τους- σχεδίασαν μια συλλογή στην οποία περικλείονται κομμάτια τους που έχουν βγει στο παρελθόν σε σπάνιες βινυλιακές ή μη εκδόσεις.

Θα μπορούσε να ήταν μια καλή περίπτωση αντιπροσωπευτικής συλλογής, αν και εφόσον ο ακροατής είναι ψυλλιασμένος για το τι τον περιμένει. Διαφορετικά, ήδη από το πρώτο κομμάτι με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Jornada Del Muerto” και το επίμονο θορυβώδες και εφιαλτικό μοτίβο, θα εγκαταλείψει άμεσα κάθε φιλότιμη προσπάθεια προσέγγισης. Γενικά, η εντύπωση που δίνεται και στα δυο cd της έκδοσης είναι πως οι στροφές των μουσικών πηγών χάνουν ταχύτητα ή ακόμα κυλάνε ανάποδα, καθώς όλα ακούγονται αργόσυρτα, βαρύθυμα και άτακτα ερριμμένα.

Ενυπάρχει μια συνοχή σπάνια για παρόμοιου χαρακτήρα συλλογές, με τα πρώτα τρία κομμάτια να έχουν το ίδιο αργό τέμπο, τα επόμενα να διαλύονται σε ambient drone κυματισμούς και το τελευταίο να είναι από τα σπάνια τους, όπου συναντάμε κανονικά drums παρέα με μια κατανυκτική κιθαριστική μελωδία, με αποτέλεσμα να ακούγεται ως θεματικό το σύνολο του θορύβου που διαρκεί δυόμιση ώρες! Ως γνωστόν, η οικειοποίηση ενός «ιδιότυπου» μουσικού είδους επιτυγχάνεται κατά περιπτώσεις με υπομονή, θα εφιστούσαμε, ωστόσο, την προσοχή σε όποιον πλησιάζει αδιάβαστος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης