Offthesky – Mika Vainio – Lawrence English

Offthesky – Silent Went The Sea (eilean)

offthesky.2016.againstthesilence

Από την Eilean Rec. κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ του Offthesky με τίτλο Silent Went the Sea. Σε αυτά τα οκτώ προσεκτικά κατασκευασμένα ηχοτόπια ενσωματώνονται βιολιά από την Αnna Hess και Julie Slater, βιολοντσέλα από Maggie Thompson, Danny Norbury και Jiah Shin, φωνητικά του Shilpi Gupta, κρουστά του Brian Archinal (water Instrument, vibes, bowed crotales), τα οποία όλα χρησιμεύουν για να ενισχύσουν την εξαιρετικά πλούσια και οργανική αίσθηση της εγγραφής, ώστε να δημιουργηθεί κάτι εντελώς καθηλωτικό και ταξιδιάρικο.

Ομορφιά, δέος, αίσθηση μυστηρίου, προαίσθημα μελαγχολίας της αδιαφάνειας και σεβασμός για την τεράστια δύναμη ενός απέραντου ωκεανού που κρύβει αόρατους κινητήρες και σκιερά μεγαθήρια στο σκοτεινό και απύθμενο βάθος του. Μια θάλασσα που μόνο στην φαντασία μας είναι ήρεμη. Μια μουσική απόσταξη από μια έντονη εμπειρία, στέκεται στιγμιαία ήσυχη πριν από μια δυνατή φυγή. Η θάλασσα είναι σιωπηλή για άλλη μια φορά…

 


 

Kat

 

Mika VainioMannerlaatta (iDEAL)

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Κοιτάζοντας την ιστορία γύρω από την ταινία του Mika Taanila της οποίας το soundtrack είναι αυτός εδώ ο δίσκος, καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για ένα συμβατικό έργο τέχνης. Ουσιαστικά το Mannerlaata (στα αγγλικά Tectonic Plate) είναι μια ταινία που γυρίστηκε χωρίς φιλμ (!), βασισμένη σε πειραματισμούς με τη χρήση σκιών, φωτοτυπιών κ.α.. Το σενάριο είναι σαφές, αλλά οι αναγνώσεις του πολλαπλές. Υπάρχει μια ροή στίχων του Harry Salmenniemi χωρίς να συνοδεύονται από κάτι άλλο και εικόνες ακολουθούν ένα δικό τους ρυθμό που περιγράφουν τη σκοτεινή πλευρά των αεροπορικών ταξιδιών, της σωματικής εξάντλησης, των αυστηρών εντολών και της χαοτικότητας των αισθήσεων την ώρα της πτήσης.

Φανταστείτε τώρα όλα αυτά, τα οποία βασίζονται πάνω στο κίνημα του Λετρισμού που γέννησε το καταστασιακό ρεύμα, αποτυπωμένα σε μουσική και με αυτόν τον τόπο θα προσεγγίσετε ευκολότερα το συγκεκριμένο υλικό του Mika Vainio. Υπάρχει ολούθε η λογική της cut-up τεχνικής σε βαθμό να έχουμε ουσιαστικά μη-συνθέσεις, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει μια τέτοια συνοχή που κάθε παύση την ώρα της ακρόασης προκαλεί ρήξη στο όλο μουσικό κλίμα της αφαιρετικής αποσύνθεσης. Δυστυχώς δεν έχουμε στη διάθεση μας την ταινία ώστε να απολαύσουμε πλήρως την εμπειρία του Maanerlaataa, οπότε μας μένουν οι δικές μας εικόνες και εμπειρίες από ταξίδια με αεροπλάνο, οι οποίες σίγουρα δεν είναι και λίγες.

 


 

Lawrence English – Approaching Nothing (baskaru)

lawrenceenglish.baskaru.againstthesilence.com

Δεν είναι απλώς όλα μουσική, αλλά επίσης και το τίποτα που μας περιβάλλει. Ένα τίποτα σχεδόν απλανές, γεμάτο όμως άνισους ήχους τους οποίους συνήθως αφήνουμε να πέσουν από τα σκαλιά που οδηγούν στην πύλη της μνήμης. Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη μουσική που αφορά αποκλειστικά την ηχογράφηση εξωτερικών ήχων και εδώ έχουμε ένα ολοκαίνουργιο δείγμα του. Ο Lawrence English βασισμένος στις ηχογραφήσεις του Luc Ferrari το καλοκαίρι του 1967 από το μέρος Vela Luka της Κροατίας όπου έκανε διακοπές, μετέβη εκεί το φθινόπωρο του 2013 για να ξαναπιάσει το νήμα της ροής της καθημερινότητας. Για την ακρίβεια, χωρίς περαιτέρω επεξεργασία ακούμε οτιδήποτε περιβάλλει μια ημέρα σε ένα μακρινό μέρος, με μια ξένη γλώσσα να διαπερνά ένα πλήθος ανερμάτιστων, αλλά και τόσο γλυκών ήχων. Όλα αυτά παραπέμπουν και σε δικές μας αναμνήσεις από ξεχασμένα, ίσως, μέρη και αυτό είναι που κάνει το έργο αυτό επιτυχημένο. Δεν μιλάμε για ένα έργο που σπάει μουσικά στεγανά κάποιας παράδοσης, μιας και εδώ απλά δεν υπάρχουν καν στεγανά και απλά επιστρέφουμε ουσιαστικά στο σημείο που άρχισαν όλα. Εκεί που η ίδια η σιωπή αφουγκράζεται το οτιδήποτε γύρω της.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Endless Melancholy – Valiska – Offthesky

Endless Melancholy – Her Name In A Language Of stars (hidden vibes)

Ο νέος δίσκος του Ουκρανού αυτού παραγωγού ηχεί σαν αναμνήσεις ανασυρόμενες ξαφνικά χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόσχημα. Από την αρχή κιόλας του εισαγωγικού “Tiny Box Of Memories” μια άμεση συναισθηματική επίθεση ξεσπά μέσα σου. Το καλλιτεχνικό όνομα του δημιουργού παραπλανά, καθώς η μουσική του βγάζει μια γλυκόπικρη, σχεδόν νοσταλγική γεύση. Εδώ πάντως, στη νέα του δουλειά, ακούγεται πιο συγκροτημένος από ποτέ. Οι συνθέσεις του φέρνουν στο νου κάτι από Hammock στο πιο θορυβώδες, με την πρωτοποριακότητα στους ήχους να μην είναι ένα από τα μελήματα του συγκεκριμένου παραγωγού. Πάντως, η εθιστικότητα του υλικού σε αυτή τη δουλειά εγγυάται την χορταστικότητα των ακροάσεων του.

 

 

 

Valiska – Repetitions (Bow Bottom Records)

Όσο περισσότερο κάποι@ κυκλοφορεί μουσική σε συχνή βάση, τόσο πιο πολύ γίνεται ευδιάκριτο το προσωπικό του στυλ γραφής. Υπάρχει όμως και ο εμφανής κίνδυνος ομοιογένειας του υλικού,  που κάνει τους δίσκους να μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει κατά κόρον στο χώρο της drone/ambient σκηνής, και ευτυχώς ο Valiska το αποφεύγει με το τελευταίο του πόνημα.

Ένας δίσκος που ήταν έτοιμος εδώ και καιρό, κυκλοφόρησε μέσα στο κατακαλόκαιρο και έρχεται να μας δυσκολέψει αρκετά ως άκουσμα. Ο ακραιφνής πειραματισμός στους ήχους καθιστά αρκετά αφαιρετικό το όλο αποτέλεσμα. Επίσης, συναντάμε έναν δραματικό χρωματισμό σε ορισμένες συνθέσεις, πιο έντονο από όσο τον είχαμε συνηθίσει στις προηγούμενες του δουλειές, ίσως λόγω του ότι τα φυσικά όργανα υπερισχύουν έναντι των ηλεκτρονικών. Πέρα από ορισμένες ήπιες και γλυκιές συνθέσεις, υπάρχει μια θολή ατμόσφαιρα, σε διάφορα σημεία με τους ήχους να αλληλοσυγκρούονται, δίνοντας τον χαρακτήρα της τραχύτητας στο άλμπουμ. Αν παρακάμψουμε αυτό το χαρακτηριστικό, η προσέγγιση στο Repetitions θα μπορεί να αποδώσει καρπούς.

 

 

Offthesky – The Serpent Phase (hibernate)

Έχει ειπωθεί πως τα λόγια βιάζουν την σιωπή, και ενίοτε και τη μουσική. Τί συμβαίνει όμως αν υπάρχει μια φωνή, της οποίας η μελωδικότητα φαίνεται να χαράσσει μια αόρατη παρτιτούρα; Ίσως μια απάντηση να μπορούμε να βρούμε στο νέο άλμπουμ του Offthesky, όπου συναντάμε μια γυναικεία φωνή να κινεί σε ορισμένες συνθέσεις τα νήματα, και σε άλλες να είναι σαν η μουσική να την υποδύεται. Ένα τρυφερό ambient ταξίδι κυλάει αργόσυρτα, αλλά με σταθερή πορεία προς μέρη ονειροπολήσεων. Για καλή μας τύχη, υπάρχει μια ζεστασιά στον γενικό μινιμαλισμό του The Serpent Phase, η οποία κάνει γλυκές και εύγλωττες τις ρέουσες μελωδίες, κάνοντας την μια περίπου ώρα που διαρκεί ο δίσκος να κυλάει σαν ένα ευρύχωρο και εύηχο κομμάτι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης