Against a silent 2015 – This year’s 36 top records

banner2015_best

 

Όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι και για το Against The Silence το 2015 ήταν μια αμφίσημη χρονιά – εφόσον η τέχνη δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται με την πραγματικότητα απ’ την οποία δημιουργείται, και την οποία λιγότερο ή περισσότερο αντανακλά. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να μην ενδώσουμε στην αναπόφευκτη απαισιοδοξία, και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας εκφράζει και μας ευχαριστεί καλύτερα, προσπαθώντας να διδαχτούμε από τα βιώματα των προηγουμένων μηνών και να αξιοποιήσουμε την γνώση αυτή, σε πείσμα της αντίληψης που θέλει το μέλλον να αντιστοιχεί σ’ ένα διαρκώς ανακυκλούμενο παρόν. Έτσι, εν αναμονή του 2016, και διατηρώντας την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο κι ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να μεταβληθούν, παρουσιάζουμε τα καλύτερα του 2015 για τον κάθε συντάκτη και συντάκτρια ξεχωριστά.

 

1. Title Fight – Hyperview

2. Loma Prieta – Self Portrait

3. Various – I Can’t Give You The Life You Want 

4. Julia Holter – Have You In My Wilderness

5. Majical Cloudz – Are You Alone?

 

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

The Lumes – Lust EP

Kat

 

1. Lychgate – An Antidote For The Glass Pill

2. N(37) + [BOLT] – 22:16

3. Year Of No Light – Baggare Generale Split

4. Zen Jungle – Flow

5. Erik Friedlander – Oscalypso

 

 kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings  

ATM

 

1. Oiseaux-Tempête– Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wildness

3. Kosmischer Läufer – Volume Three

4. Defeater – Abandoned

5. Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting - The Race For Space

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Jonas Munk – Absorb Fabric Cascade

Mu | te

 

1. Planks – Perished Bodies

2. Mgla – Exercises In Futility

3. Swallow The Sun – Songs From The North I, II, III

4. Dodheimsgard – A Umbra Omega

5. A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Spectral Lore – Gnosis

Βικτώρια

 

1. Julia Holter – Have You In My Wilderness

2. Title Fight – Hyperview

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

4. Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings

5. Zenjungle – Flow

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters

Μπάμπης Κολτράνης

 

  1. Oiseaux-Tempête–Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wilderness

3. Mgla – Exercises in futility

4. Fourteen Nights At Sea – Minor Light

5. We Lost The Sea – Departure Songs

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sunken Seas – Glass  

ichie

 

1. Various – I Can’t Give You The Life You Want

2. The Soft Moon – Deeper

3. Defeater – Abandoned

4. Caspian – Dust and Disquiet

5. Ought – Sun Coming Down

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Various – Synthetic Soundscapes Of Modern Urban Morality

 

cari

 

1. Blanck Mass – Dumb Flesh

2. Oneohtrix Point Never – Garden of Delete

3. Ghost – Meliora

4. Lightning Bolt – Fantasy Empire

5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkish Black – Bottom Οf Τhe Morning

 

amberclock

 

 

 

 

Lychgate – An Antidote For The Glass Pill (name your price)

 

Έχει ειπωθεί σε προηγούμενη περίσταση ότι το black metal έχει υπάρξει το κατ’εξοχήν πεδίο πειραματισμού. Ίσως επειδή σε αντίθεση με τον πιο ακραίο συγγενή του, το death metal, εστίαζε λιγότερο σε θέματα τεχνικής και περισσότερα σε ζητήματα ατμόσφαιρας – εξάλλου, το black metal, όπως παλιότερα το punk/hardcore, έδινε περισσότερη βάση στο να προωθεί το μήνυμα του, στην τέχνη του, παρά στο να καθιερωθεί σαν πεδίο εκτελεστικής υπεροχής.
Από τις πρώτες δουλειές του ιδιώματος στην τόσο μακρινή, αλλά μουσικά πάντοτε κοντινή, δεκαετία του ’80, το black metal έχει διανύσει μπόλικα χιλιόμετρα, έχοντας παγιώσει κάποια χαρακτηριστικά του, και ταυτόχρονα έχοντας εμπλουτίσει αρκετά άλλα ∙ το ίδιο ισχύει και για το μήνυμα του, για το οποίο έγινε λόγος προηγουμένως. Αν κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 – που θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν αν όχι η χρυσή, σίγουρα η πιο καθοριστική περίοδος του ιδιώματος – το ζητούμενο ήταν να εκφραστεί μουσικά το αγνό κακό και η παγωνιά του επέκεινα και των πεδίων της νύχτας, οι τωρινές κυκλοφορίες έχουν γίνει μουσικά και στιχουργικά πιο mainstream, πιο φιλικές σε ακροατές που προτιμούν οι μουσικές τους να μην εξαντλούνται σ’ ένα αμφιβόλου ποιότητας και ηλικιακού φάσματος shock value, πράγμα το οποίο είναι και καλό, και κακό: καλό γιατί η μουσική έχει πλέον τη δυνατότητα να μην ταυτίζεται απαραίτητα με σφαγμένα γίδια και καμένες εκκλησίες, κακό γιατί με αυτό τον τρόπο πέρα από το μήνυμα, παραβλέπεται και η ατμόσφαιρα που έκανε το black metal μαύρο, και κατά συνέπεια, η ίδια του η ουσία.
Οι Lychgate, εκ Ηνωμένου Βασιλείου ορμώμενοι, επιχειρούν με το An Antidote For The Glass Pill, να ανακτήσουν την ουσία αυτή: να οικοδομήσουν ένα σύνολο κομματιών που να εκπέμπει πραγματική μαυρίλα, αλλά και ουσιαστική μαυρίλα ∙ ένα πραγματικά εφιαλτικό ταξίδι από ηχοτόπιο σε ηχοτόπιο. Για να το καταφέρουν αυτό, ενσωματώνουν στα κομμάτια τους ένα σωρό στοιχεία που ναι μεν παραπέμπουν τόσο σε avant-garde όσο και σε πιο σύγχρονες καταβολές, αλλά ενσωματώνονται με άριστο τρόπο σε ξεκάθαρα μεταλλικές βάσεις ∙ τα πλήκτρα παραμένουν μπροστά σε σχέση με τα άλλα όργανα, οι ενορχηστρώσεις είναι κλασικότροπες, αριστοτεχνικές όσο και αδόκιμες για τα τωρινά δεδομένα του ιδιώματος – κι αυτό επειδή θυμίζουν παρά την ευρύτατη χρήση πλήκτρων και ηλεκτρονικών στοιχείων, τα κομμάτια παραπέμπουν περισσότερο στις αρχές της δεκαετίας του 2000, πριν από την ηλεκτρονική εισβολή στο black metal – οι κιθάρες χωρίς να φλυαρούν, είναι καθοριστικές και ουσιαστικότατες από πλευράς μουσικών θεμάτων και θέσης τους στα κομμάτια (λόγου χάρη, στα εξαιρετικά “Letter IX” και “My Fate To Burn Forever”) , και το An Antidote For The Glass Pill δεν ξεφεύγει ούτε λεπτό απ’ το να είναι ολοκληρωτικά metal. Αυτό, στην τωρινή εποχή, είναι ξεκάθαρο επίτευγμα από μόνο του – όσο επίτευγμα είναι να δημιουργείς horror και ακραία αισθητική μόνο με τη μουσική σου, χωρίς αναφορές σε εξωτερικές παραστάσεις και βοηθήματα.
Μολαταύτα, αυτό ίσως να λειτουργήσει και αρνητικά για τους Lychgate: όταν το να ενσωματώνεις pop ή post στοιχεία κάλλιστα καταλήγει να εκλαμβάνεται ως συνεισφορά στην επικαιροποίηση ενός ιδιώματος και κατά συνέπεια, ως λιθαράκι στην διαμόρφωση μιας νέας (οιωνεί) ακρότητας, το An Antidote For The Glass Pill παραείναι ασυμβίβαστο για να εκτιμηθεί όπως θα του άξιζε να εκτιμηθεί – τουλάχιστον πέραν από όσους είναι έτσι κι αλλιώς ενήμεροι της ιστορίας και της εξέλιξης του black metal. Όσ@ αρέσκονται στην εποχή των Emperor και των Arcturus, θα το λατρέψουν. Οι υπόλοιποι, ας αναλογιστούν το ενδεχόμενο να αναθεωρήσουν τί πραγματικά εστί avant-garde και ακραία μουσική – και που πήγε στραβά το όλο πράγμα.

 

 

ΑΤΜ