Against a silent 2015 – This year’s 36 top records

banner2015_best

 

Όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι και για το Against The Silence το 2015 ήταν μια αμφίσημη χρονιά – εφόσον η τέχνη δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται με την πραγματικότητα απ’ την οποία δημιουργείται, και την οποία λιγότερο ή περισσότερο αντανακλά. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να μην ενδώσουμε στην αναπόφευκτη απαισιοδοξία, και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας εκφράζει και μας ευχαριστεί καλύτερα, προσπαθώντας να διδαχτούμε από τα βιώματα των προηγουμένων μηνών και να αξιοποιήσουμε την γνώση αυτή, σε πείσμα της αντίληψης που θέλει το μέλλον να αντιστοιχεί σ’ ένα διαρκώς ανακυκλούμενο παρόν. Έτσι, εν αναμονή του 2016, και διατηρώντας την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο κι ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να μεταβληθούν, παρουσιάζουμε τα καλύτερα του 2015 για τον κάθε συντάκτη και συντάκτρια ξεχωριστά.

 

1. Title Fight – Hyperview

2. Loma Prieta – Self Portrait

3. Various – I Can’t Give You The Life You Want 

4. Julia Holter – Have You In My Wilderness

5. Majical Cloudz – Are You Alone?

 

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

The Lumes – Lust EP

Kat

 

1. Lychgate – An Antidote For The Glass Pill

2. N(37) + [BOLT] – 22:16

3. Year Of No Light – Baggare Generale Split

4. Zen Jungle – Flow

5. Erik Friedlander – Oscalypso

 

 kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings  

ATM

 

1. Oiseaux-Tempête– Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wildness

3. Kosmischer Läufer – Volume Three

4. Defeater – Abandoned

5. Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting - The Race For Space

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Jonas Munk – Absorb Fabric Cascade

Mu | te

 

1. Planks – Perished Bodies

2. Mgla – Exercises In Futility

3. Swallow The Sun – Songs From The North I, II, III

4. Dodheimsgard – A Umbra Omega

5. A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Spectral Lore – Gnosis

Βικτώρια

 

1. Julia Holter – Have You In My Wilderness

2. Title Fight – Hyperview

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

4. Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings

5. Zenjungle – Flow

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters

Μπάμπης Κολτράνης

 

  1. Oiseaux-Tempête–Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wilderness

3. Mgla – Exercises in futility

4. Fourteen Nights At Sea – Minor Light

5. We Lost The Sea – Departure Songs

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sunken Seas – Glass  

ichie

 

1. Various – I Can’t Give You The Life You Want

2. The Soft Moon – Deeper

3. Defeater – Abandoned

4. Caspian – Dust and Disquiet

5. Ought – Sun Coming Down

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Various – Synthetic Soundscapes Of Modern Urban Morality

 

cari

 

1. Blanck Mass – Dumb Flesh

2. Oneohtrix Point Never – Garden of Delete

3. Ghost – Meliora

4. Lightning Bolt – Fantasy Empire

5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkish Black – Bottom Οf Τhe Morning

 

amberclock

 

 

 

 

Loma Prieta – Self Portrait (deathwish)

loma_prieta-self_portrait.againstthesilence.com

Η μουσική σκίζει τη σιωπή. Η βία της εξαπολύει μια ηχώ που τα παγώνει όλα, σαν μια κουβέντα που έμεινε στη μέση. Χρειάζεται λοιπόν να συγκρατήσεις την δύναμη της, για να τη νιώσεις ολοκληρωτικά. Οι Loma Prieta παίζουν με μια ανόθευτη ένταση και ένα χυμώδες πάθος. Στην αρχή, τα επίπεδα που καλύπτει η μουσική σε ζαλίζουν, και οι μελωδίες κρύβονται επιμελώς από ένα νεύρο που πάλλεται με μανία. Όπως το μάτι συνηθίζει αργά ένα σκοτεινό δωμάτιο, έτσι και εδώ θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να φανεί αυτό που σε τυλίγει μουσικά. Δεν θα αργήσει όμως η στιγμή, όπου αυτό που αποκτά μορφή μπροστά σου, ενώ το ακούς, είναι ένα ολόκληρο σύμπαν σκέψεων, εμπνεύσεων και συναισθημάτων.
Αν για το προηγούμενο τους άλμπουμ – σίγουρα το πιο ακραίο τους – ο γραφών χρειάστηκε ένα εύλογο διάστημα προκειμένου να το χωνέψει για τα καλά, και τελικά να κατακτηθεί από αυτό, η τωρινή δουλειά επιταχύνει κατά πολύ την όλη διαδικασία. Όχι, το Self Portrait δεν είναι ένας εύκολος δίσκος. Υπάρχουν αρκετά χαοτικά σημεία, αρκετή παραμόρφωση στις φωνές, και αρκετός θόρυβος για να συσκοτίσει τις πρώτες εντυπώσεις. Αυτό όμως που καταφέρνει, με σχετική άνεση, είναι να αποτυπωθεί πρώτα ως συναίσθημα, κι έπειτα ως άκουσμα. Δεν μιλάμε για μια ωρίμανση του ήχου τους, ούτε και χρειάζεται ένας διαχωρισμός μελωδικών ή μη συνθέσεων, αλλά έχουμε ένα πλάτεμα των εκφραστικών τους μέσων που σε πιάνει και σε βυθίζει μέσα του.
Περιττό να γραφτεί πόσο άρτια και γεμάτα παίζουν οι τέσσερις μουσικοί, πόση γοητεία χωρά στις συνθέσεις τους και πως καταφέρνουν για άλλη μια φορά να βγάζουν κάτι που δεν θυμίζει τίποτα άλλο, πέρα από τους ίδιους ως μπάντα. Οι Loma Prieta είναι μια από τις κορυφαίες μπάντες του σκληρού ήχου σήμερα, και αυτό το άλμπουμ το αποδεικνύει και με το παραπάνω.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Tragedy – On Bodies – Loma Prieta

Σίγουρα τα αμερικάνικα hardcore συγκροτήματα που περιλαμβάνονται στο αφιέρωμα αυτό συγκλίνουν σε απόλυτο βαθμό ως προς τα χρώματα που χρησιμοποιούν για να σκιαγραφήσουν το παρόν, αλλά και να περιγράψουν το μέλλον που έρχεται. Έχουμε τους Tragedy, που με τον τίτλο του νέου δίσκου τους υποδηλώνουν τις σκοτεινότερες μέρες που βρίσκονται μπροστά μας, τους On Bodies να περιγράφουν τον πλανήτη-άσυλο με τον τελευταίο στίχο του ντεμπούτου τους “We are more dyin’ than living, more taking than giving” και τους Loma Prieta να τραγουδάνε “I ‘ve looked for answers: undiscover the world”. Ας τα δούμε όλα αυτά πιο αναλυτικά.

Tragedy – Darker Days Ahead (self released)

Μπορεί να μην είναι καμία σπουδαία διαπίστωση, αλλά οι συγκεκριμένοι είναι ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του σκληρού ήχου τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια. Με έναν ισοπεδωτικό ήχο σε σκοτεινή απόχρωση, χωρίς να χρησιμοποιούν καμία τεχνολογία προώθησης μέσω Διαδικτύου, γεννημένοι από τις στάχτες ενός επίσης πρωτοπόρου diy συγκροτήματος του ακραίου ήχου, τους His Hero Is Gone, έσπασαν τα όρια του μελωδικού crust ηχητικού ιδιώματος που πρέσβευαν. Μετά από έξι χρόνια σιωπής, επανέρχονται με νέο δίσκο ο οποίος ήδη έχει δυσκολέψει τον κόσμο που τον περίμενε με ανοικτές αγκάλες. Οι λόγοι είναι κυρίως δύο για αυτήν την πρώτη αντιμετώπιση. Αρχικά οι ταχύτητες έχουν πέσει τόσο που σχεδόν έχουν απαλειφθεί τα υπερηχητικά τους γκάζια με το εισαγωγικό τραγούδι “No Cemetries Here” να θυμίζει αρκετά τους παλιούς Neurosis. Στην συνέχεια, όλη αυτή η αλλαγή έχει ως αποτέλεσμα ο δίσκος να βγαίνει πιο μεταλλικός μιας και τα συνηθισμένα λυρικά, «πολεμικά» συστατικά δεν εντυπώνονται σε σύντομα hardcore κομμάτια, αλλά σε απλωμένες και λίγο περίπλοκες συνθέσεις. Ο νέος προσανατολισμός προς άλλες πλευρές τους βοηθάει να ανακαλύψουν μέρη άγνωστα για αυτούς μέχρι χτες, όπως στο ομώνυμο κομμάτι του album που θυμίζει πρώιμους Killing Joke. Επίσης αποφεύγεται μια στείρα επαναληψιμότητα την οποία φαίνεται να λατρεύουν αντίστοιχες μπάντες του είδους (όπως π.χ. στον νέο δίσκο των Wolfbrigade). Το συνολικό αποτέλεσμα όμως δεν είναι ανάλογο των προηγούμενων δουλειών τους. Σίγουρα είναι ένας καλοφτιαγμένος δίσκος χωρίς αδύναμες συνθέσεις ή σκαμπανεβάσματα, αλλά αυτό δεν αρκεί, ώστε να συνεπάρει τον ακροατή όπως κατάφερναν να κάνουν σε όλη την πρότερη πορεία τους.

 

 

On Bodies – Planet Hospice (eulogy recordings)

Μαζεύονται λοιπόν μέλη από πασίγνωστα συγκροτήματα του είδους όπως οι As Friends Rust, οι Shai Hulud και οι Terror και περιμένεις να ακούσεις μία από τα ίδια. Αντ’ αυτού ακούς εννιά τραγούδια που θα ταίριαζαν σε μπάντα πιτσιρικάδων που δεν έχουν και τις καλύτερες προθέσεις απέναντι στον έξω κόσμο. Το έκανε πάλι το θαύμα του ο τραγουδιστής των AFR, που και εδώ αναλαμβάνει τα στιχουργικά καθήκοντα, καταφέρνοντας να μεταδώσει την ενέργεια των κλασσικών δίσκων του είδους όπου 2-3 ακροάσεις ενός album έφταναν και περίσσευαν για να μάθεις ολόκληρο τον δίσκο απ’ έξω και ανακατωτά. Στα 13 λεπτά που διαρκεί αυτό το μίνι album ακούμε δυνατούς ρυθμούς, έξυπνες αλλαγές, ορισμένα μελωδικά μέρη, ευανάγνωστους στίχους και μια γενικότερη απαισιόδοξη διάθεση η οποία όμως αφήνει σε ελάχιστες στιγμές ένα μικρό παραθυράκι διαφυγής. Midlife crisis των οργισμένων σαραντάρηδων ή απλά μόνιμο κόλλημα με τον σκληρό ήχο; Ίσως ένας συνδυασμός και των δυο να αποτελεί την απάντηση στην περίπτωσή τους. Από το να περιμένουμε νέο υλικό από τους AFR και να μην έρχεται ποτέ ή από το να επανακυκλοφορεί για νιοστή φορά το υλικό του ντεμπούτου των Terror, χίλιες φορές προτιμότερο ένα τυπικό hardcore album όπως αυτό εδώ. Μπορεί να μην ξεφεύγει πολύ από τον κατεστημένο ήχο του είδους, αλλά ακούγεται πιο ευθύ και ειλικρινές από οποιοδήποτε νέο συγκρότημα με περίεργες μπλούζες και ηλίθια tattoo.

 


 

Loma Prieta – I.V. (deathwish)

Η μουσική των LP από την Bay Area των Η.Π.Α. είναι βίαιη σε τέτοιο βαθμό που χωράει σε κάθε ετικέτα που αναφέρεται σε ό,τι ακούγεται μουσικά ακραίο, όπως το hardcore, το grind, το screamo, ακόμη και το black. Ταυτόχρονα έχει συνειδητοποιήσει αυτή η σχετικά νέα μπάντα σε τι μπέρδεμα μπορούν να οδηγήσουν όλα αυτά, οπότε τα αναποδογυρίζει όλα και βγάζει έναν ποιοτικό, ωμό θόρυβο. Απορίας άξιο είναι το επίπεδο της έντασης που βγάζουν τα όργανα στα οποία ο δείκτης των ενισχυτών τους δεν πρέπει πολλές στιγμές να μην αγγίζει το κόκκινο. Όλα παραμορφωμένα σαν ένα άσχημα ηχογραφημένο βίντεο στο youtube, στην αρχή δύσκολα ακολουθείς αυτό που βγαίνει από τα ηχεία, τουλάχιστον όσον αφορά το πρώτο μισό του δίσκου, γιατί στην συνέχεια κάπως σαν να μαζεύεται το πράγμα και να παραπέμπει στις προηγούμενες πιο ελεγχόμενες ηχητικά δουλειές του σχήματος. Διακρίνεται μια συνεχής προσπάθεια να προσπεραστούν όρια και ευτυχώς η μπάντα δεν ξεχνά να κρατά παραληρηματικούς αλλά και κοφτούς ρυθμούς που λειτουργούν ως σανίδα σωτηρίας στην περιρρέουσα χαοτική ατμόσφαιρα. Προσωπικά, μου πήρε αρκετές βιαστικές ή μη προσπάθειες για να οικειοποιηθώ τον δίσκο αυτό, αλλά άξιζε η επιμονή για να μου κάτσει στο αυτί ο ήχος μιας από τις ανερχόμενες μπάντες της underground hardore σκηνής. Ξεπερνώντας το σοκ πως μόνο τέσσερα άτομα υπογράφουν εκτελεστικά αυτήν την 24λεπτη κόλαση, οφείλω να παραδεχτώ πως οι LP κατάφεραν να βγάλουν κάτι καινούργιο στο πλαίσιο ενός είδους που θέλει κότσια, ικανότητα και έμπνευση για να το πετύχεις.

 

 

Μπάμπης Κολτρανης