Against a silent 2018 – This year’s top records

 

α. Aνασκοπώντας το 2018 ως μουσική συνθήκη, διαπιστώνουμε ότι η πληθώρα νέων κυκλοφοριών και η παρουσίαση νέων σχημάτων δεν συνέπεσε απαραίτητα με τις εξίσου ζητούμενες ποιότητες και τη χαρτογράφηση πρωτοποριακών προσεγγίσεων. Εντούτοις, η ανθηρή παραγωγή δίσκων ως σημείο των καιρών εξασφάλισε μια αναγκαία οριζόντια ποικιλομορφία και σποραδικές εκλάμψεις αυθεντικής έμπνευσης που διέρρηξαν συντηρητικά μοτίβα και τάσεις στείρας αναβίωσης, με μια πιο ελπιδοφόρα οπτική. Ένεκα απολογισμού, λοιπόν, στέκομαι σε μια ενδεικτική λίστα ακουσμάτων όπου επιβραβεύονται οι παράτολμοι πειραματισμοί, δικαιώνεται η απαιτούμενη δουλειά μυρμηγκιού και οι χαμηλοί τόνοι και, κυρίως, ανοίγουν διαρκή αιτήματα ως παρακαταθήκη για το προσεχές μέλλον.

1. Anna von Hausswolff – Dead Magic (City Slang)

 

2. The Soft Moon – Criminal (Sacred Bones Records)

 

3. Panopticon – The Scars Of Man On The Once Nameless Wilderness, Part I and II (Bindrune Recordings/ Nordvis Produktion)

 

4. Drew McDowall – The Third Helix (Dais Records)

 

5. Tribulation – Down Below (Century Media Records)

 

kudos: The HIRS Collective – Friends. Lovers. Favorites. (SRA Records/ Get Better Records)

 

Pantelis Daskalakis

 

β. Θέτοντας έναν απλό κανόνα, θα όριζα το 2017 ως έτος 1. Συνακόλουθα, ο χρόνος που τελειώνει συντόμως, αντιστοίχως αποτελεί το έτος 2. Έτος αντίθεσης, κατά βάση μα και ως ουσία, θαρρώ. Σε ό,τι αφορά τις μουσικές κυκλοφορίες, ο ως άνω ορισμός μεταφράζεται ως εξής: μεγάλος αριθμός κυκλοφοριών, οι οποίες ωστόσο κινήθηκαν κοντά στη μετριότητα. Το γεγονός ότι οι κυρίαρχες στιλιστικές τάσεις των περασμένων ετών είχαν ήδη οδηγηθεί σε τέλμα εξηγεί εν μέρει αυτήν τη ροπή προς την αδιαφορία, η οποία ήταν πασιφανής, ιδίως στις δουλειές καθ’ όλα καταξιωμένων σχημάτων και καλλιτεχνών. Όμως, κάτω από το πέπλο της φαινομενικής νηνεμίας, μια πλειάδα ρηξικέλευθων σχηματισμών δείχνει να ξεπηδά από το underground στερέωμα, προσθέτοντας μια δόση σπουδαιότητας, μα και ζωντανής αντίληψης στο ήδη υπάρχον μείγμα.

Προς το παρόν, βέβαια, τα σημάδια αυτής της υπόγειας κίνησης ελάχιστα έχουν γίνει αισθητά. Γεγονός που φρονώ πως θα λάβει χώρα στα αμέσως επόμενα έτη, δημιουργώντας –ή αναζωπυρώνοντας, ενίοτε– νέους διαύλους σύνδεσης με το Επέκεινα. Οι πύλες έχουν ανοίξει, τρόπον τινά: οι κινήσεις αυτές ήδη συντελούνται. Κι αυτό ενδεχομένως αποτελεί το μόνο χαρμόσυνο συμβάν, σε μια κατά τα άλλα βαρετή χρονιά, μουσικά μιλώντας. Άνυδρη την είχα χαρακτηρίσει σε άλλη περίσταση. Έχω την αίσθηση πάντως ότι το 2018 ήταν μια ολόπλευρα κρίσιμη χρονιά. Κάτω από την επιφάνεια, τέθηκαν ισχυρές βάσεις. Αυτό που απομένει, είναι η σύνθεση. Το διακύβευμα της νέας εποχής της οποίας τμήμα είμαστε, φρονώ. Ανακεφαλαιώνοντας, θα έλεγα πως ανακάλυψα λίγες μα γοητευτικές ηχητικές αφηγήσεις, που με συνάρπασαν, αν μη τι άλλο. Ανυπομονώ για τη συνέχεια, απεχθάνομαι όμως τις προγνώσεις. Στο παρόν, ακολουθεί μια συνοπτική λίστα, η οποία περιλαμβάνει κάποιες φετινές κυκλοφορίες που βρήκα απολαυστικές, προσωπικά.

1. Michael Idehall – Prophecies Of The Storm (Ant-Zen) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Arkouzis – This Hollow World Knows Only Death (Sphingidae)

 

3. Moonshine Effect- Our Eyes Should Meet (Moonshine Effect Recordings) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. The Cyclothymics- s/t (Είσοδος Κινδύνου) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. Christina Vantzou- No. 4 (Kranky) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

kudos: Disequilibrium – Material Substratum (The Throat) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Γιώργος Καναβός

 

γ. Σκατοχρονιά από πολλές απόψεις, αλλά μουσικά όλο και βρίσκονται ήχοι να κατευθύνουν τη συναισθηματική μας πορεία, να οξύνουν την αντίληψη της πραγματικότητας ή να μας παίρνουν μακριά της. Αυτό, λοιπόν, είναι το δικό μου τοπ 5, αποτελούμενο όχι απαραίτητα από τους υπερκαινοτόμους δίσκους ή από τις πιο άγνωστες μπάντες, αλλά από μουσικές που άκουσα και ξανάκουσα και που σίγουρα θα συνεχίσω ν’ ακούω για καιρό.

1.Rolo Tomassi – Time Will Die And Love Will Bury It (Holy Roar)

 

2. Selofan – Vitrioli (Fabrika)

 

3. Imarhan – Temet (city slang)

 

4. Idles – Joy as an act of Resistance (Partisan) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. Once Upon A Winter – .existence (Snow Wave)

 

Kudos: Ghostland – Dances On Walls (Manic Depression) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

phren

 

δ. Το 2018 ήταν πλούσιο σε πολιτικοκοινωνικά γεγονότα σε παγκόσμιο επίπεδο με το μούδιασμα και την εσωστρέφεια να επικρατούν, παράλληλα με μια απροσδιόριστη αναμονή για αυτό το κάτι που θα σπάσει αυτήν την κατάσταση και θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Η κατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε να μην αντανακλάται και στα μουσικά δρώμενα, με κυρίαρχη την αίσθηση της απώλειας μουσικού οράματος από τους δημιουργούς. Η παραγωγή μουσικών υπήρξε αριθμητικά μεγάλη, μαζική έως και εργοστασιακή, αλλά χωρίς αυτό το κάτι που θα κάνει τη δημιουργία ξεχωριστή στο κοινό. Μέσα σε αυτό, όμως, πάντα υπάρχουν μουσικές που ξεχωρίζουν και που αξίζουν την προσοχή μας. Αυτές οι μουσικές που συντροφεύουν τις σκέψεις μας, προκαλούν το συναίσθημά μας και συντροφεύουν τις στιγμές μας.

1. Birds In Row – We Already Lost The World (Deathwish Inc) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Cataya – firn (Moment Of Collapse Records)

 

3. Gatherers – We Are Alive Beyond Repair (equal vision) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. MESSA – Feast For Water (Aural Music) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. KEN mode – Loved (Season of Mist) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Kudos: Ghostland – Dances on Walls (Manic Depression)

Sylvia Ioannou

 

ε. Το 2018 ήταν μουσικά ακόμα μία χρονιά στην οποία δεν μπόρεσε να ξεφυτρώσει κάποιο “κίνημα” ή έστω κάποιο album που θα συσπειρώσει/ενώσει μια μεγάλη μερίδα μουσικόφιλων, “ποιοτικής” μουσικής ή μη. Στον αντίποδα, ήταν ακόμα μια χρονιά που σηματοδότησε τον θρίαμβο του προσωπικού γούστου: υπάρχουν πολλές, άπειρες καλές μουσικές και αξιόλογοι δημιουργοί για άλλα τα γούστα, ακόμα και τα πιο εκκεντρικά, η ανακάλυψη των οποίων, όμως, προϋποθέτει χρόνο κι επίπονη έρευνα. Ο μουσικόφιλος πορεύεται μέσα σε μια σχεδόν αδιαπέραστη ζούγκλα πληροφορίας και υπερπαραγωγής, απλώς για να βρει μια δική του μυστική γωνίτσα. Αν αξίζει τον κόπο; Ο καθένας έχει τη δική του απάντηση. Σίγουρα, πάντως, η μουσική του ’18 ταιριάζει με τον συνολικό συμβολισμό της εποχής του Υδροχόου: αυξανόμενη χαλάρωση των κοινωνικών δομών –ακόμα και στην λειτουργία της Τέχνης– και στροφή όλο και πιο έσω, σε ένα μεγάλο, περήφανο μα και μπερδεμένο Εγώ.

1. The Ocean Collective – Phanerozoic I: Paleozoic (Pelagic Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Perfect Beings – Vier (Inside Out Music) (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Τhe End – Svarmod Och Vemod Ar Vardesinnen (RareNoise Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. Boss Keloid – Melted On The Inch (Holy Roar Records)

 

5. Oak – False Memory Archive (Karisma Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Antonis Kalamoutsos

 

ζ. Δεν πιστεύω καθόλου στις λίστες και τους απολογισμούς. Η εμπειρία μού έχει δείξει ότι δεν χρειάζεσαι μια απαρίθμηση ή πέντε σημειώσεις για να κρατήσεις στον νου και την καρδιά σου τη γεύση μιας οποιαδήποτε χρονιάς. Οι μεμονωμένες στιγμές που είχαν ένα απόηχο να αφήσουν έδρασαν αυτοστιγμεί και η όποια εκ των υστέρων καταγραφή ωχριά μπροστά σε αυτό το βίωμα.

Μου πήρε δύο λεπτά να γράψω αυτές τις γραμμές, ενώ κάθε ακρόαση των παρακάτω δίσκων με βοήθησε να περάσω λίγο πιο ήρεμα, λίγο πιο θαρρετά ολόκληρους μήνες. Τι να συγκριθεί με αυτό; Ο επόμενος μουσικός χρόνος, ευελπιστώ.

1. Τhe Body – I Have Fought Against It, But I Can’t Any Longer (Thrill Jockey) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Zeal & Ardor – Stranger Fruit (MKVA) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

3. The Third Eye Foundation – Wake The Dead (Ici d’ailleurs) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. Medicine Boy – Lower (Fuzz Club Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. Cataya – Firn (Moment Of Collapse Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Kudos: Forever House – Eaves (Infrequent Seams) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

η. Το ’18 δεν ήταν μια σημαδιακή χρονιά για τίποτα. Ενώ πολλά συνέβησαν σε παγκόσμιο επίπεδο, μια αόρατη σκούπα τα έβαζε κάτω απ’ το χαλάκι. Οπότε όλα βαίνουν καλώς χαζεύοντας τις οθόνες μας και γιγαντώνοντας τον παθητικό ναρκισσισμό μας. Όλο αυτό δεν θα μπορούσε να μην ακουμπά και τη μουσική. Για άλλη μια χρονιά βγήκαν άπειρα άλμπουμ χωρίς ουσία τα οποία και ήταν από τα πριν καταδικασμένα να βουλιάξουν στον χαμό που συγκρότησαν οι δημιουργοί τους και τα αντίστοιχα label τους. Ιδιαίτερα φέτος διαφάνηκε μια πιο έντονη εμμονή στην αυτοπροβολή που είχε ως αποτέλεσμα να βγαίνει μπροστά το μουσικό εγώ ως μια άλλη σέλφι. Λίγα άλμπουμ ξεχώρισαν σε αυτό το περιβάλλον και ακόμη πιο λίγα κατάφεραν να ξεπροβάλλουν στο προσκήνιο κουβαλώντας κάτι το νέο. Αυτά παραθέτω ελπίζοντας ότι μπορούν αυτά στο μέλλον να αλλάξουν κάτι από τη στασιμότητα αυτών που ακούμε και ζούμε.

1. Fire! – The Hands (rune grammophon) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Christina Vantzou – No4 (kranky)

3. Hiro Kone – Pure Expenditure (dais records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. The Black Book (iDEAL) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. Caterina Barbieri – Born Again In The Voltage (important)

 

kudos : Cold Leather – Smart Moves (adagio830)
(διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

KEN mode – Loved (Season of Mist)

Το hardcore και όλα τα συγγενικά του υπό-είδη έχει πάψει εδώ και τουλάχιστον μια εικοσαετία να αποτελεί αποκλειστικά ένα πολιτικό είδος μουσικής. Μια δεύτερη τάση του, το πιο “καλλιτεχνικό” hardcore, –που στην πρώτη γραμμή τοποθετεί τη μουσική εξερεύνηση έναντι του στίχου– έχει πάρει τα ηνία (τουλάχιστον μιλώντας εμπορικά) και συνεχίζει να παράγει ακατάπαυστα ό,τι είδος core χωράει ο νους. Έχοντας ακούσει πάρα πολλές φορές το Loved, έβδομο άλμπουμ των Καναδών KEN mode, αδυνατώ ακόμα να αποφασίσω προς τα πού κλίνει. Όλα συγκλίνουν προς μια αξιέπαινη ισορροπία. Είναι άραγε αυτή μια μεγάλη τους επιτυχία;

Το πρώτο στοιχείο που παρατηρεί κανείς είναι η εξαιρετική ρυθμική προσέγγιση στη μουσική τους. Ως μια μπάντα που δισκογραφεί με συνέπεια εδώ και δεκαπέντε χρόνια αλλά έχοντας θέσει τις βάσεις της στα τελειώματα των ’90s, οι KEN mode δείχνουν να διατηρούν τη φρεσκάδα του groove εκείνης της εποχής – τότε που ΟΛΑ τα εναλλακτικά τραγούδια καταρχήν είχαν σκοπό να σε ΚΟΥΝΗΣΟΥΝ. Τα τρία πρώτα track του άλμπουμ δεν παρεκκλίνουν στιγμή από το ρυθμικό πλάνο και ανάμεσα σε βουνά από θορυβώδη feedback διατηρούν έναν ξεσηκωτικό χαρακτήρα και αγνά και αδιόρατα rocking vibe, κάπου εκεί ανάμεσα σε metal και hardcore ουρανούς. Το εφφεδιασμένο ταμπούρο ειδικά μου δημιούργησε συνειρμούς που έφτασαν μέχρι και τους τεράστιους Cop Shoot Cop. Στη συνέχεια, το άλμπουμ φανερώνει κι άλλες αρετές, με ελαφρώς τεχνικότερα παιξίματα, περισσότερες post ή και mathcore στιγμές, τα υποχρεωτικά πλέον abstract jazz σαξόφωνα, έως και την κορύφωση του τελευταίου track “No Gentle Art”, όπου το spoken word και το υπνωτιστικό του μοτίβο πείθουν τον ακροατή ότι πατάει σε σύγχρονο χώμα. Σε όλη τη διάρκεια του Loved έχουν παρελάσει άρτια παιξίματα, η αγνή ενέργεια και ο ελεγχόμενος θόρυβος που κάθε power trio που σέβεται τον εαυτό του παράγει. Η οργή ως συστατικό δεν μετατρέπεται ποτέ σε βία και η μουσική ισορροπεί ισομερώς στις διάφορες αισθητικές της συνιστώσες.

Το αποτέλεσμα είναι αδιαμφισβήτητα άρτιο και είμαι σίγουρος ότι οι KEN mode θα πάρουν σούπερ κριτικές, εκτίμηση από το κοινό, συμμετοχές σε καλά φεστιβάλ και τα λοιπά. Δικαίως. Από την άλλη και μιλώντας καθαρά προσωπικά, ως λάτρης της τολμηρότερης καλλιτεχνικής έκφρασης, δεν σταματώ να αναρωτιέμαι τι θα κατάφερναν αν τελικά σταματούσαν να ισορροπούν και άφηναν το ποτήρι να σπάσει. Το Loved απομένει τελικά να είναι ένα εξαιρετικά φτιαγμένο άλμπουμ, που αφήνει όμως μια υπόνοια κι ένα ερωτηματικό. Πολύ παλιά, όταν οι System of a Down ήταν ακόμα σπουδαία μπάντα, είχαν γράψει σε έναν στίχο τους “Δεν έχεις την πολυτέλεια να είσαι ουδέτερος σε ένα κινούμενο τρένο”. Οι KEN mode κινούνται, μένουν όρθιοι, αλλά, για όποι@ θέλει να υπερβάλλει στην κριτική του, μοιάζουν να βρίσκονται μεταξύ διαφορετικών βαγονιών. Κι αν αποφασίσουν το Άλμα;


Hardcore and all its relating sub-genres has ceased to be exclusively a political music style for at least 20 years now. Its other tendency, the more sophisticated kind of hardcore – where musical explorations seem to prevail over lyrics and attitude – dominates the scene (in terms of popularity) and continues to produce any kind of core one may imagine. After several listenings of Loved, 7th studio album of the Canadian act KEN mode, I am still unable to realise its own tendency as everything converges to a creditable balance. Could this be a major stylistic success for the band?

The first noticeable element is the excellent rhythmical approach of their music. A band that releases albums consistently for the past 15 years but its foundations were laid by the end of ’90s, KEN Mode reserve the fresh groovy essence of that era – of a time that every single good alternative song was firstly aiming to MOVE the listener. The album’s first 3 tracks don’ t deviate from their groovy plan not for a second and they retain their uplifting, pure rocking vibes among walls of noisy feedback, in a twilight world somewhere between metal and hardcore skies. Especially the effects use on the snare drum allows free associations that go back even to the almighty Cop Shoot Cop. As it unfolds, Loved eventually reveals additional virtues like more technical playing, post or mathcore moments and the “mandatory” abstract jazz presence of saxophones, until the final 8minute highlight track “No Gentle Art”, where spoken word and hypnotising patterns convince the listener that he/she steps on contemporary ground. Great playability, pure energy and controlled noise – elements that are always being produced by good power trios – parade throughout Loved. The ingredient of rage doesn’t turn into violent aggression and music balances equally in all its stylistic components.

As a result, Loved is undoubtedly a top notch album and I’m certain that KEN Mode will get great reviews, fans appreciation, they will probably participate in good festivals etc. And rightly so. On the other hand and speaking personally now as an enthusiast of more daring artistic expressions, I can’t help but wonder what would happen if they wouldn’t aim for this balance described above, what would happen if they would let the glass break. From this aspect, Loved leaves me with inkling and with some question marks. Once upon a time, when System of a Down were still a great band, one of their lyrics said “You can’t afford to be neutral on a moving train”. Well, KEN mode move, they stand straight and proud but, if I want to exaggerate as a critic, they find themselves between wagons. What if they dare to jump?

 

 

Antonis Kalamoutsos