Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (constellation)

 Υπάρχουν δύο ενδεδειγμένοι τρόποι για να γράψεις κάτι που αφορά τη μουσική των GY!BE. Είτε σε πιάνει μια ποιητική διάθεση ακούγοντάς τη, νοσταλγώντας τον παλιό σου εαυτό την πρώτη φορά που τους άκουσες, είτε απαριθμείς τα κατορθώματά τους, καθώς και τα νέα τεκταινόμενα στην μπάντα, αφήνοντας τη μουσική να πει τα υπόλοιπα και συνήθως τα πιο σημαντικά. Λογικά, θα μαντέψατε σωστά ότι έχουμε ακολουθήσει και τις δύο οδούς, γράφοντας για τα αντίστοιχα δύο τελευταία τους άλμπουμ, δηλαδή αυτά που φτιάχτηκαν μετά την επανενεργοποίηση της μπάντας. Οπότε τώρα τι μένει; Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις βάζεις τον νέο δίσκο να παίζει και το χέρι απλώς καταγράφει αυτό που συμβαίνει εντός σου.

 Στην περίπτωση όμως του Luciferian Towers, η γραφή δεν ρέει και τόσο αβίαστα. Τι να γράψεις άλλο για τον τρόπο που επιλέγουν να απλώσουν τα λυρικά τους θέματα πάνω στον ήχο-σφραγίδα της μπάντας, όταν δεν διακρίνεις κάποιο στιβαρό λυρισμό και όταν ο ήχος έχει παλιώσει για τα καλά. Πάνε οι εποχές που ήταν μοναδικοί στο είδος τους, μιας και εδώ δεν υπάρχει καν είδος με τη μορφή που το γνωρίσαμε. Αυτό όμως διόλου απασχολεί την μπάντα, αν και θα έπρεπε, κάνοντάς τους να ακούγονται σαν να διασκευάζουν άγαρμπα τους εαυτούς τους. Δεν είναι τα μελωδικά θέματα που για άλλη μια φορά κινούνται κυκλικά, όπως συνέβη και στον τελευταίο τους δίσκο, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βάθος, αλλά υπάρχει μια νότα παλιών Pink Floyd με κακή παραγωγή και αυτό δεν είναι σίγουρα για καλό. Θα έλεγα μάλιστα ότι λείπει το συναίσθημα και παραμένει αυτή η heavy αίσθηση που, ναι μεν σε κάνει να κινείσαι στους ρυθμούς της μουσικής ανά στιγμές, αλλά που δεν οδηγεί σε καμία ιδιαίτερη κορύφωση.

 Από την άλλη, το άλμπουμ χαρακτηρίζεται από μια έντονη πολιτική χροιά, η οποία θυμίζει ποιητικές αναγνώσεις κειμένων του Black Block! Εδώ μάλιστα ταιριάζει αυτό που έλεγε ο Κινέζος αναρχοσυνδικαλιστής στο βιβλίο του Paco Ignacio Taibo Η Σκιά της Σκιάς για το γεγονός ότι πάντα η ποίηση των αναρχικών στους λόγους τους είναι μέτρια (χαριτολογώντας βέβαια). Προσωπικά δεν αμφιβάλλω για την τήρηση αυτών που είχαν θέσει ως μπάντα από την απαρχή τους, αλλά, όσο να ’ναι, τίτλοι όπως “Κρεμασμένα Αφεντικά” ακούγονται κάπως… ξύλινοι. Κάτι σαν ποίηση χωρίς ποίηση, λοιπόν, κυριαρχεί στα συμφραζόμενα και τα σημαινόμενα του δίσκου και σε κάποιο σημείο κλείνει η ακρόασή του με έναν πάταγο, όχι με έναν λυγμό. Οι “Πύργοι του Εωσφόρου” παραμένουν όμως άθραυστοι.

Μπάμπης Κολτράνης

Godspeed You! Black Emperor – Asunder, Sweet Αnd Other Distress (constellation)

GY!BE.2015.AGAINSTTHESILENCE.COM

 

Η κολεκτίβα – ορχήστρα που ακούει στο όνομα GY!BE, επιστρέφει ουσιαστικά με νέο δίσκο μετά από πολλά χρόνια, αν υπολογίσουμε πως το άλμπουμ της του 2012 αποτελούνταν από κομμάτια του παρελθόντος που είχαν μείνει ανηχογράφητα. Προφανώς και οι προσδοκίες που γεννιούνται με το άκουσμα της εν λόγω είδησης είναι μεγάλες, συνυπολογίζοντας την ογκωδέστατη επιρροή που έχουν ασκήσει στην σύγχρονη ορχηστρική μουσική. Τι όμως βγαίνει ως σούμα; Για την ακρίβεια πως μπορεί άραγε να σταθεί δίπλα στο πρότερο τους υλικό ένα νέο τους άλμπουμ σήμερα;

Σίγουρα δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός πως προσπαθούν να μετασχηματίσουν σημαντικά τον ήχο τους σε αυτό το 38λεπτο LP τους. Μόνο την διάρκεια του να βάλουμε και το γεγονός πως αποτελείται από ουσιαστικά δύο κυρίως κομμάτια, μας θέτει αντιμέτωπους με το συντομότερο και λιγότερο φιλόδοξο τους άλμπουμ ως τώρα. Πιο συγκεκριμένα, σε μια περιρρέουσα επιβλητική ατμόσφαιρα, ίσως ο δίσκος να έχει επιδιώξει μία κάποια συμβολική δομή, ακολουθώντας μία θρησκευτικού τύπου πορεία από τον – πολυθεματικά προσδιορισμένο- ουρανό του “Peasantry or ‘Light! Inside of Light!’”, προς την κόλαση και τα καθαρτήρια των δύο παρεμβαλομένων drone κομματιών “Lambs Breath” & “Asunder, Sweet” , για να καταλήξει σε ένα μετα-αποκαλυψιακό τοπίο από το 2:28΄ και έπειτα, του “Piss Crowns Are Trebled”. Όμως, κατά έναν περίεργο τρόπο το ξεκίνημα έρχεται με απότομα δυναμικό τρόπο, με βάση προηγούμενες δουλειές τους και από το τέλος του εναρκτήριου κομματιού μέχρι και την έναρξη του τελευταίου άσματος, κυλάει η όλη μουσική με έναν στατικό τρόπο. Η  αναμονή που κυριαρχεί ως αίσθηση, δύσκολα πάντως καταφέρνει να κρατήσει μια υπόκωφη ένταση μέχρι την τελική κορύφωση. Στο σημείο που η τελευταία έρχεται, μάλλον θα ξαναρχίσουμε να νιώθουμε «έξω από τα νερά» μας, καθώς, σύντομα, οι εντάσεις που πλέκονται καταλήγουν να χαρακτηρίζονται από επικότητα στην υπερβολή τους, σε σημείο που να χάνεται η μαγεία των μελωδιών που έχουν προηγηθεί (βλ. το πρώτο μισό του τελευταίου κομματιού). Υπάρχει μάλιστα μια γενική αίσθηση πως διάφορα ολίγον τι παράταιρα μουσικά μέρη, σίγουρα ενδιαφέροντα, παρατέθηκαν σαν κολάζ το ένα μετά το άλλο, εναλλασσόμενα κάπως βιαστικά και χωρίς ιδιαίτερη σύνδεση, με τον ρυθμό είτε να γίνεται εμβατηριακός, είτε να απουσιάζει παντελώς.

Οι GY!BE ήταν ανέκαθεν εσχατολογικοί με έναν οδυνηρό και πειστικό τρόπο, τοποθετώντας κωδικοποιημένα μηνύματα για τη λεηλασία της φύσης και την ανηλεή αναπαραγωγή των εξουσιαστικών δομών στην ανθρωπότητα, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση το κάνουν με έναν μη οικείο και ίσως μεγαλόστομο τρόπο. Συμβαίνει λοιπόν αρκετά σχήματα να έχουν προσπαθήσει να τους αντιγράψουν στο παρελθόν και τώρα ερχόμαστε στην στιγμή που οι ίδιοι φαίνεται να μην έχουν τίποτα παραπάνω να δηλώσουν εκτός του άτοπου τελικά εγχειρήματος να ξαναπαιχτούν αυτά που είχαν παίξει ως μπάντα στα ντουζένια τους, όχι από άλλους μόνο, αλλά και από τους ίδιους τους τους εαυτούς.

 

 

Cari