Christine Ott – High Plains – Jacaszek

Christine Ott – Tabu OST (gizeh)

Ως γνωστόν οι ταινίες του βωβού κινηματογράφου δεν ήταν ποτέ βουβές, καθώς υπήρχε μια ζωντανή μουσική που διάνθιζε κάθε τους σκηνή. Πολλά ονόματα σήμερα τολμούν να επενδύσουν με δικό τους υλικό κάποια κλασσική ταινία του μακρινού παρελθόντος θέλοντας να κλέψουν κάτι από τη μαγεία τους και ταυτόχρονα να δημιουργήσουν κάτι το νέο. Αυτό που συμβαίνει στη περίπτωση της Christine Ott η οποία επιλέγει να ντύσει με δική της μουσική την τελευταία ταινία του F.W. Murnau Tabu (του 1931), είναι αξιοπρόσεκτο, καθώς το soundtrack της ακούγεται μόνο του αρκετά φλύαρο. Όταν όμως συνοδεύει την ίδια την ταινία, όλα είναι σαν να βρίσκουν το τέλειο σημείο εφαρμογής τους!

Όσον αφορά την ταινία, τολμώ να πω ότι αν και χωρίς φωνές περνά το κατώφλι που διαχωρίζει τον βουβό με τον κινηματογράφο όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, καθώς η χρήση των γραμμάτων που διαβάζουν ή συγγράφουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστ@ς δίνει κάτι το πιο ζωντανό από την παράθεση απλών φράσεων που εξηγούν την πορεία των γεγονότων. Η μουσική βέβαια υπακούει στο ρυθμό της κάθε σκηνής και αποφεύγοντας πολλές εναλλαγές και δραματικά κρεσέντο, αν και κατά βάση πιανιστική, οδηγεί ιδανικά στην κορύφωση της ταινίας. Μιας ταινίας που καθώς τελειώνει μένεις απορημέν@ πώς με ηθοποιούς ερασιτέχνες ιθαγενείς των νησιών όπου γυρίστηκε και όντας παμπάλαιη, κρατά αυτή την αδιάψευστη τελειότητα που χαρακτηρίζει κάθε αριστούργημα της έβδομης τέχνης. Ευχαριστούμε, λοιπόν, την Chistine για την ευκαιρία να (ξανά)δούμε το Tabu με ένα άλλο μάτι… και αυτί!

High Plains – Cinderland (kranky)

Διανύουμε μέρες κατάνυξης και νηστείας οπότε και περιμένουμε τα ανάλογα θαύματα. Θαύματα κανονικά όμως, όχι χριστιανικά με εικόνες που κλαίνε ψεύτικα δάκρυα ή σαρκία που δεν σαπίζουν ποτέ επειδή τα ζώνει η υγρασία. Θαύματα μουσικά για να έρθουμε και στο θέμα μας. Το Cinderland, ο πρώτος δίσκος της σύντομης συνεργασίας του Scott Morgan (Loscil) με τον τσελίστα Mark Bridges, αποτελεί ένα δίσκο-ρουφήχτρα. Με το που ξεκινά δεν δίνεις σημασία στις νότες ή στις ατμόσφαιρες που διακριτικά απλώνονται γύρω σου, αλλά στο ψυχρό και συνάμα γλυκό ρεύμα που σε ρουφάει και σε παρασέρνει σε μια κατηφόρα προς το άγνωστο.

Κάθε σύνθεση ξεκινά με κάτι πολύ απλό ως βάση και στη συνέχεια εμπλουτίζεται με μαγικό τρόπο χάρις στην έμπνευση των δυο δημιουργών. Κάθε απολαυστικό κομμάτι σκιαγραφεί αργά αλλά και συνεκτικά μια απαράμιλλη γοητεία, θυμίζοντας σε συγκινησιακό επίπεδο τη θέρμη post rock συνθέσεων (βλ. την έκρηξη στο “The White Truck”). Η κατάληξη του Cinderland σου γεννά την αίσθηση ανύψωσης πάνω από μια επίπεδη καθημερινότητα κι ενώ όλα ξεκίνησαν από μια κάθοδο! Αυτό κι αν είναι θαύμα!

Jacaszek – Kwiaty (ghostly international)

Πως υπολογίζεται ο χρόνος στη μουσική; Το να κυλάει αργά ένας δίσκος δεν είναι ένα καλό σημάδι, ασχέτως αν στη ζωή ισχύει το ανάποδο όσον αφορά την απόλαυση. Αμέσως όμως μετά από κάθε απάντηση έρχεται το ερώτημα πάνω στην ίδια την έννοια του χρόνου. Τί είναι αργό και τί γρήγορο; Η ταχύτητα που ένα λουλούδι ανθίζει στη νύχτα έχει άλλο μέτρο εκτός από τον εαυτό της; Σαφώς και όχι! Κάτι παρεμφερές συμβαίνει στο νέο άλμπουμ του Πολωνού Jacaszek όπου κάθε σύνθεση καθορίζει την δικιά της αργοκίνητη, αλλά και ουσιαστική κίνηση. Για άλλη μια φορά επικεντρώνεται σε λουλούδια στους τίτλους (βλ. το προηγούμενο του άλμπουμ) και ίσως η ελαφρώς ποιητική παρομοίωση που προανέφερα να μην ακούγεται τόσο άκυρη κι εδώ.

Βασικό συστατικό του δίσκου είναι οι γυναικείες φωνές των Hania Malarowska, Joasia Sobowiec-Jamioł και Natalia Grzebała. οι οποίες καθορίζουν το ηχόχρωμα κάθε κομματιού. Πότε οι στίχοι είναι καθαροί, πότε στο χάσιμο, με τα αποτελέσματα να είναι σταθερά κατανυκτικά. Είμαι σίγουρος ότι όσο θα ακούω τον δίσκο θα ανακαλύπτω ολοένα και περισσότερο τις κρυφές του χάρες, οπότε επανερχόμενος στο αρχικό μας θέμα, θα αφήσω τον χρόνο να συμμαχήσει με τις ακροάσεις του Kwiaty.

Μπάμπης Κολτράνης

Aidan Baker w/ Claire Brentnall – Lawrence English – Benjamin Finger

Aidan Baker w/ Claire Brentnall – Delirious Things (gizeh)

aidan baker.clairebrentnall.againstthesilence

Αδιάφορες μουσικές ακούγονται από το ραδιόφωνο. Θα μπορούσαν να ταιριάζουν σε κάθε αδιάφορη στιγμή της ημέρας, σε κάθε αδιάφορο μέρος οπουδήποτε. Περνάνε και χάνονται χωρίς να πλάθουν ένα αμάλγαμα του όποιου μουσικού σύμπαντος. Ευτυχώς ακόμη βγαίνουν από την αντίθετη πλευρά δίσκοι που σε βουτάνε κατευθείαν στον μικρόκοσμο τους, είτε με τις απαστράπτουσες ατμόσφαιρες τους, είτε με τις υπέργειες ατμόσφαιρες τους. Στο άλμπουμ αυτό όπου συνεργάζονται ο Aidan Baker με την Claire Brentnall των Shield Patterns έχουμε έναν ακριβή συνδυασμό των δυο προαναφερθέντων στοιχείων. Μελωδικές γραμμές τέμνονται μέσα σε ονειρικά σύννεφα απαλού θορύβου και το αποτέλεσμα βαίνει υπέρ των όποιων απωλειών του χαμένου χρόνου.

Η όλη φιλοσοφία του δίσκου παραπέμπει στην παράδοση παλαιότερων σχημάτων όπως των μέγιστων The Cocteau Twins, αν και λείπει ευτυχώς το στοιχείο της εμμονής σε κάτι παρελθοντικό. Επίσης σε λίγα σημεία θυμίζουν κάτι από τις δουλειές τους στα σχήματα που έχουν ήδη συμμετάσχει με την εξαίρεση των “Dead Languages” και “Shivering” να φέρνει τη σφραγίδα των Nadja από απόσταση. Από κει και πέρα η φωνή της Claire μεταμορφώνει τα τραγούδια σε άρρητες νυκτωδίες και ο Aidan συνθετικά φροντίζει να μην ξεφεύγει από κλασσικές συνθετικές φόρμες. Εν κατακλείδι, συνιστούνται νυχτερινές ακροάσεις του Delirious Things μετά το πέρας ράθυμων ημερών για γλυκιά καληνύχτα.

Lawrence English – Cruel Optimism (room40)

lawrence_english_cruel_optimism.againstthesilence

Στην εποχή όπου όλα έχουν παιχτεί, ακόμη και το πρωτοπόρο drone ambient ρέπει προς ένα στείρο φορμαλισμό. Ποιες λέξεις, λοιπόν, μένουν εύκαιρες για να μιλήσουμε για άλλο ένα νέο δίσκο του συγκεκριμένου είδους; Όχι ότι κάθε ερώτηση έχει πάντα μια απάντηση, αλλά στη μουσική πάντα υπάρχει διέξοδος. Μια διαφυγή προς μια ουτοπία ίσως, αλλά τουλάχιστον ευεργετική για όσο διαρκεί η ακρόαση της. Ο Lawrence English σε όλη τη δισκογραφία του προσπαθεί να αποδώσει με ήχους αυτή τη διαφυγή από κάθε τι στείρο με τις λέξεις να απουσιάζουν και στη θέση τους να μπαίνει μια κεντρική ιδέα.

Στο προηγούμενο άλμπουμ του, Wilderness Of Mirrors, η κατεύθυνση του όλου θέματος ήταν προς τα μέσα, εξού και η ποιητική κριτική μας. Στο νέο του άλμπουμ η κατεύθυνση γυρνά προς τα έξω. Από την μια χαρακτηρίζει το έργο αυτό ως πολιτικό ορίζοντας το ως μια απάντηση στην απαισιοδοξία και τις συντηρητικές επιταγές μιας νεκρώσιμης κυριαρχίας. Από την άλλη ο ίδιος μπήκε σε μια διαδικασία ανταλλαγής απόψεων και γόνιμης καλλιτεχνικής σύμπραξης με ένα κάρο ονόματα για να πλάσει το συγκεκριμένο υλικό. Όπως συμβαίνει κατά κόρον στη μουσική του όπου όλα αποσυντίθονται και επανέρχονται ως ένα στέρεο μουσικό σώμα, έτσι κι εδώ η πολιτικότητα και η συνεισφορά των άλλων μερών παύουν να γίνονται τόσο ευδιάκριτες, απλώς για να σχηματοποιήσουν στην πορεία κάτι καινούργιο και δη ριζοσπαστικό.

Ο δίσκος οφείλουμε να τον αντιμετωπίσουμε ως μια μεγάλη σύνθεση, οπότε και δεν έχει σημασία αν η χαρακτηριστική του στιγμή είναι το ράπισμα του “Hammering A Screw” ή ότι πέραν της κορύφωσης το τέλος δεν φαντάζει οριστικό. Σημασία έχει ότι ο δίσκος καταφέρνει να σε αγγίξει με την υφή ενός τρυφερού χαδιού, αν και γεμάτος θόρυβο!

Benjamin Finger – Ghost Figures (oak editions)

benjaminfinger.ghostfigures.againstthesilence

Ως μικρά παιδιά όλο και θα έχουμε πετύχει άτυχα μουσικά όργανα όπου υπό την επιτήρηση των μεγάλων ξεκινούσαμε ένα πρωτότυπο παίξιμο τους στα πρόθυρα του χάους. Το πιάνο ως όργανο σε αντίθεση με πολλά άλλα, έχει την τάση να περιμαζεύει τις όποιες ηχητικές ατασθαλίες και να προσφέρει μια μελωδία ακόμη και με ένα τυχαίο πάτημα των πλήκτρων. Αυτήν την αίσθηση μιας εύηχης τυχαιότητας θέλει να συλλάβει ο Benjamin Finger με το νέο του άλμπουμ.

Αρκετά διαφορετικό από τις τελευταίες του δουλειές στηρίζεται σε πιανιστικές μελωδίες οι οποίες στην αρχή ηχούν ως άλλα παιχνιδίσματα με τη συνεχή ροή εξωτερικών ήχων στο υπόβαθρο καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Στην πορεία οι συνθέσεις ακούγονται πιο μεστές, αν και δεν τείνουν να διαχωρίζονται από τις υπόλοιπες. Το όλο αποτέλεσμα δεν θα το χαρακτήριζα ως neoclassical αν και έχει τα φόντα θεωρητικά μιλώντας, μιας και λείπει ο ακαδημαϊσμός στον τρόπο έκφρασης. Αντ΄αυτού υπάρχει κάτι το αθώο, σχεδόν παιδικό και ανά στιγμές φέροντας μια ένταση που δεν εκρήγνυται ποτέ. Ως εκ τούτου το Ghost Figures μπορεί να χαρακτηριστεί ένα συναισθηματικό άλμπουμ και ο μόνος τρόπος προσέγγισης του να είναι μια σιωπή που θα τον περιβάλλει και μια ονειροπόληση υπό την επήρεια του εν μέσω της αλλαγής των εποχών.

Μπάμπης Κολτράνης

Shield Patterns – Claire M Singer – Orbital Planes & Passenger Trains Vol. I

Shield Patterns – Mirror Breathing (gizeh records)

shieldpatterns.againstthesilence

Οι Shield Patterns από το Μάντσεστερ είναι ένα ντουέτο, αλλά ακούγοντας τη μουσική του θαρρείς ότι πρόκειται για μια μπάντα νεράιδων που κινούνται την αυγή με περίσσια χάρη. Η τελειοποίηση του ήχου τους ήταν ένα στοίχημα μετά το ενδιαφέρον ντεμπούτο τους και θεωρώ ότι αυτό κερδήθηκε με βάση την ποιότητα του νέου τους υλικού. Υπάρχει, λοιπόν, μια κατάδυση σε κάτι σκοτεινό, ρυθμικό, αργοκίνητο και συνάμα ευχάριστο στο αυτί με την έννοια ότι κάθε σύνθεση υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υποψήφιο σουξέ σε ετούτο εδώ τον μάταιο κόσμο. Ίσως και αυτό να είναι το μοναδικό μειονέκτημα του δίσκου, καθώς υπάρχει μια ομοιότητα μεταξύ των κομματιών, με την παραγωγή και τη συνθετική γραφή να μην χαρακτηρίζεται από εναλλαγές στο ύφος και την ένταση, αλλά να καθορίζεται από μια ευθεία γραμμή. Δεν παύει, όμως, αυτή η γραμμή να συνδέει με αρμονικό τρόπο το τέλος ενός ολόγιομου καλοκαιριού και την απαρχή ενός πολλά υποσχόμενου φθινοπώρου.

Claire M Singer – Solas (touch)

clairemsinger.againstthesilence

Άλλος ένας δίσκος πρωτοεμφανιζόμενου ονόματος, της Βρετανίδας Claire M Singer, στη σύγχρονη πειραματική-ορχηστρική μουσική σκηνή. Για άλλη μια φορά ο Jon Wozenkroft έχει αναλάβει το αισθητικό κομμάτι κυκλοφορίας της Touch και εκ πρώτης όψεως το περιεχόμενο της αναμένεται μια από τα ίδια. Πρώτο κομμάτι το “In A Different Place” και όλα κυλάνε ζεστά σαν δάκρυα. Ένα τσελιστικό μπουμπουνητό σφαλίζει τα μάτια για να εισέλθουμε σε έναν άγνωστο από τα πριν κόσμο. Στη συνέχεια κάθε νότα κυλλά όσο πρέπει αργά με τα βήματα να μην παρεκκλίνουν από την πορεία προς τον πυρήνα του δίσκου. Αυτός θυμίζει καρδιά ανοιγμένη σαν πολύχρωμο λουλούδι με το εκκλησιαστικό όργανο να δίνει μια παραδεισένια υφή και μια θεόσταλτη αύρα γύρω από κάθε σύνθεση. Ιδανικό φινάλε του πρώτου cd καθώς και η επιτομή όλων των παραπάνω αποτελεί το “Wrangham” το οποίο ηχεί σαν τίτλος τέλους σε μια περιπέτεια με ένδοξο τέλος. Το δεύτερο cd αποτελείται από μια μεγάλη σε διάρκεια σύνθεση η οποία δουλευόταν ένα χρόνο από την δημιουργό της. Το αποτέλεσμα έχει μια ιδιαίτερη και έντονη συναισθηματικά χροιά ως κλείσιμο ενός πανέμορφου δίσκου.

Orbital Planes & Passenger Trains Vol. I (serein)

serein.againstthesilence.com

Ο δρόμος του γυρισμού από ένα μέρος που σου έκλεψε κάτι από μέσα σου είναι πάντα μακρύς. Χρειάζεσαι κάτι να σε κρατήσει στέρεο στο έδαφος και μετέωρο ανάμεσα στο εκεί και στο εδώ. Η μουσική σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πάντα γενναιόδωρη. Χωρίς λόγια, με αιθεροβάμονες ήχους, σχεδόν χωρίς ρυθμό, μόνο ως αποτύπωση συναισθημάτων, μόνο αυτή.

Η νέα συλλογή της Serein όπου συμμετέχουν ονόματα τα οποία έχουν συνεργαστεί με το συγκεκριμένο ανεξάρτητο label, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Το θέμα της είναι το ταξίδι και όλες οι συνθέσεις άθελα τους το αποτυπώνουν ως μια εμπειρία αυτάρκης και εύηχη. Θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη συλλογή ορχηστρικής μουσικής ακούγεται ως ένα μεστό άλμπουμ, γεγονός που τη χρήζει αν μη τι άλλο πετυχημένη.

Μπάμπης Κολτράνης

Olafur Arnalds & Nils Frahm – Richard Knox & Frederic D. Oberland – Mirrorring

 Olafur Arnalds & Nils FrahmStare (erased tapes records)

Η μουσική ντύνει τα πάντα στα λευκά. Γδύνει τα διαγράμματα των σκιών, αποτυπώνει τις σκέψεις που χάθηκαν στη σιωπή, αναδεικνύει το υπόλοιπο της φαντασίας που ξοδεύουμε καθημερινά. Εδώ δεν παίζει ρόλο το παρελθόν των δυο συντελεστών αυτού του αποκαλυπτικού ξεθωριάσματος, καθώς ακούγεται ως προϊόν νυχτερινών διηγήσεων και διαλόγων που ξεκίνησαν από το μηδέν.

Οι ήχοι αιωρούνται χωρίς ονόματα, χωρίς βάρος, χωρίς χαρτιά. Η μια νότα βυθίζεται για να αναδειχθεί η επόμενη σαν φυσική της απόρροια και όλα πλέκουν ένα όνειρο που ποθείς να σου ξαναφανερωθεί. Πατάς το play ξανά και ξανά, μέχρι τα 34 αυτά λεπτά να καταλάβουν τον αληθινό χρόνο που τους αναλογεί, πολλαπλασιαζόμενο εγκεφαλικά.

 

 

Richard Knox & Frederic D. OberlandThe Rustle Of The Stars (gizeh records)

Στην κοιμωμένη χώρα τα πάντα είναι ρευστά. Η ελεγειακή ομίχλη κατακάθεται γύρω σου και θολώνει τα όρια του κόσμου. Η αντιστροφή συναισθημάτων, η αναζήτηση αιτιών και η κατάθεση ερμηνειών περνά από ένα σωρό όργανα, πιάνα, βιολιά, κιθάρες, τσέλα τοποθετημένα σε σειρά σε ένα άδειο δωμάτιο. Τι είδους μελωδία είναι αυτή που ενώ ευαγγελίζεται το γκρέμισμα κάθε ελπίδας, αποτελεί το τέλειο βήμα προς τη λυτρωτική κάθαρση;

Φέτος, το καλοκαίρι άργησε, μα λένε πως θα μείνει για καιρό. Ας προσφερθεί ο δίσκος αυτός προς χάρη των ζεστών βραδιών, των ορθάνοιχτων παραθύρων και των μακρινών θαλασσών.

 

 

MirrorringForeign Body (kranky) 

 Θα μπορούσε να είναι μια άγνωστη γλώσσα αυτή που απευθύνεται στον καθρέφτη. Ένα ξένο σώμα, οι κυκλωτικές συγχορδίες, τα αιθέρια μοτίβα, το απότομο φινάλε. Οι χορδές της Jessy δεν σπάνε, τα πετάλια χαώνουν νωχελικά την κιθάρα της Liz. Φωνές από αλλού χωρίζουν τις συνθέσεις, η ανάσα τους ακούγεται σαν μουρμουρητό, δεν μένει άλλη επιλογή εκτός από την καθολική προσήλωση σε κάθε ήχο που ανακαλεί μνήμες, πληγώνει και επουλώνει, όλα την ίδια στιγμή.

Η επόμενη μέρα κουβαλά τα τραύματα της προηγούμενης, αλλά ο χρόνος δεν παύει να κυλά προς μία κατεύθυνση. Αυτή η μουσική βραδυπορεί τα βήματά του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης