Damirah – Autumn Acid

Damirah – Lights And Guns And Fire (name your price)

Πήγα στο ραντεβού. Φτάνω πριν από το χάραμα. Χτυπώ την πόρτα. Δεν είναι κάποιος εκεί να μου πει να περάσω και, με το θάρρος της άγνοιας και της περιέργειας, σπρώχνω ελαφρά την πόρτα να μπω στο άγνωστο. Βαδίζω προσεκτικά με αβέβαια βήματα στο σκοτάδι. Έχω ραντεβού με κάτι ακαθόριστο, που με καλωσορίζει με ήπιους μελωδικούς ρυθμούς και ατμόσφαιρες που βγαίνουν από κιθάρες σε psychedelic post rock ήχους. Μου αρέσει. Αποφασίζω να προχωρήσω πιο μέσα. Πρέπει να δω μέσα στο σκοτάδι που με περιτριγυρίζει την ολότητα της προσωπικότητας που υπάρχει εκεί μέσα. Δεν μπορώ να τη δω ζωντανή, κι όμως ξέρω πως υπάρχει. Τη νιώθω την παρουσία της. Τη βλέπω στον κατάμαυρο τοίχο απέναντί μου, το ολόγραμμά της είναι τόσο αληθινό. Είναι η Damirah. Κοιτάει και τα μάτια της είναι καρφωμένα πάνω μου. “Θα σου πω για καλημέρες απόψε…” ξεκινάει να μου λέει. “Έλα, σου λέω, να δεις πόσα γράφει η σάρκα…”, ενώ στον υπόλοιπο σκοτεινό χώρο υποβόσκουν οι ήχοι του “As a Child, I Always Dreamed of Fire”. Θέλει να με καθηλώσει, να ακούσω τις ιστορίες της. Και τις ακούω. Με μαγεύει. Θα μπορούσα να γνωρίζω αυτά που δεν έζησα και να θυμάμαι ιστορίες που δεν χαράχτηκαν πάνω μου. Η επιθυμία για την ταύτισή μου με τα γεγονότα μέσω των ήχων της Damirah που πέφτουν γύρω μου είναι έκδηλη. Μου είπε να κάτσω σε μια γωνιά και να μου συστήσει τα τέσσερα παιδιά της. Όσο το “New Scenery, New Noise” σκόρπιζε διάχυτα τις μελωδίες του, εκείνη μου εξιστορούσε. Ξημέρωσε και το ολόγραμμά της χάθηκε. Άφησε πίσω της, όμως, μια ελπίδα για την επόμενη μέρα. Και οι Damirah μπορούν να γίνουν αυτή η ελπίδα.

Για την ιστορία. Το Lights And Guns And Fire είναι μια μεγάλη ελληνική έκπληξη. Έβαλα να ακούσω το άλμπουμ πριν μπω σε λεπτομέρειες για το ποιοι είναι και από πού. Οι στίχοι που βρίσκονται στο “As a Child, I Always Dreamed of Fire” και απαγγέλλονται από τη Στέλλα Μαγγανά ανήκουν στην ποιητική συλλογή Αντάρτικο² των Δημήτρη Γκιούλου και Κωνσταντίνου Παπαπρίλη Πανάτσα και ήταν ένας από τους λόγους που με έκαναν να καταλάβω πως δεν έχω να κάνω με μια άλλη μία ακόμα post rock μπάντα. Στους δρόμους που χάραξαν οι προπάτορές τους Mono, Mogwai, Sigur Ros, Godspeed You! Black Emperor, το τετραμελές σχήμα από την Πάτρα ανοίγεται και τολμά να περπατήσει παράλληλα, χωρίς να φοβάται τις συγκρίσεις. Τα κομμάτια κυλούν όμορφα, δεν κουράζουν, και οι προσμείξεις samples και στίχων δίνουν ένα μεγάλο συν στην ήδη συγκροτημένη εικόνα τους. Το artwork του δίσκου είναι χειροποίητα έργα της ζωγράφου Πετρούλας Κρίγκου, ενώ ο Δημήτρης Κάτσενος επιμελήθηκε το layout. Πρώτη τους δισκογραφική δουλειά, που μπαίνει με φόρα για να ανοίξει αυτιά και να κλείσει στόματα. Ακούστε τους μόνο.

 

 

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Autumn Acid – Selftitled (free download)

Το πρώτο αξιοσημείωτο στοιχείο στην περίπτωση των Autumn Acid είναι ότι με τη σκληρή δουλειά που έχουν ρίξει ως μπάντα έχουν κατακτήσει σε μόλις δύο κυκλοφορίες ένα δικό τους στιλ, όχι κατ’ ανάγκη εξαιρετικά πρωτότυπο, αλλά άκρως συνεκτικό. Εδώ, στο πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, ο ήχος τους εμπλουτίζεται σε βάθος, συγκρίνοντάς τον με αυτόν του πρωτόλειου EP τους. Οι ιδέες που τον συνθέτουν συναντιόνται σε ένα πλακόστρωτο εκρηκτικών μελωδιών και στιβαρών παιξιμάτων, έτοιμων να ανατιναχτούν στην εκάστοτε κορύφωση που δεν λείπει από καμία σύνθεση του δίσκου.

Η πηγαία μελωδικότητα σε στιγμές τούς κάνει να ακούγονται ως μια screamo μπάντα παλιάς κοπής και σίγουρα ο δίσκος δεν ταιριάζει σε στιγμές χαλάρωσης ή ρεμβασμού. Αναγνωρίζοντας, λοιπόν, τα βήματα μπροστά που κάνουν ως μπάντα στον συνθετικό τομέα και παραγκονίζοντας την κατά τ’ άλλα άρτια, αλλά “θα μπορούσε και πιο αιχμηρή” παραγωγή που χαρακτηρίζει σχεδόν όλους τους εγχώριους δίσκους του συγκεκριμένου ήχου (και όχι μόνο), το μόνο σίγουρο είναι ότι το ντεμπούτο τους, πέρα από ένα ιδανικό ξεκίνημα στην καθαυτή δισκογραφία, είναι και μια υπόσχεση για το μέλλον. Μια από αυτές τις υποσχέσεις που τελικά τηρούνται.

 

 

ΥΓ: autumn acid live dates

14/12 ioannina, antiviosi squat
15/12 patra, prokat 35
16/12 athens, ypoga k94
17/12 volos, termita squat

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Αρχή Του Τέλους – Κάθαρση (self-released)

arxitoutelous.againstthesilence

 Όπως είπε ένας φίλος πρόσφατα «στο πανκ τα νέα μαθαίνονται στόμα με στόμα και τα καλά άλμπουμ φεύγουν χέρι με χέρι σα ζεστά ψωμάκια». Μεγάλη αλήθεια, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο χώρος ήταν ανέκαθεν πολιτικοποιημένος, οι μπάντες μονοπωλούν τις σκηνές στις καταλήψεις κι ο κόσμος που τις παρακολουθεί χρόνια ξέρει που να πάει και πότε ώστε να προλάβει μία από τις 300-500 κόπιες που κυκλοφορούν με αυτοεκδόσεις ή μέσω ανεξάρτητων δισκογραφικών.

 Μια μικρή βόλτα στα Εξάρχεια αρκεί να σε διαβεβαιώσει πως όσα γράφονται δεν απέχουν ιδιαίτερα από την πραγματικότητα. Οι κολώνες και οι τοίχοι είναι ντυμμένοι με αφίσες συναυλιών ονομάτων της αθηναϊκής πανκ σκηνής, γίνεται εκθετικά δυσκολότερο να τις παρακολουθήσεις.

 Κάπου εδώ ανοίγει το κενό για ένα παράδειγμα. Αρχή του Τέλους. Εξαιρετικό όνομα μπάντας; Ναι, αδιαμφισβήτητα. Καινούργιοι; Ούτε καν. Σχηματίστηκαν το 2000, πηγαίναμε ακόμα δημοτικό εμείς οι άβγαλτοι. Ε, εντάξει, underground τύποι με ένα ντέμο και με το ζόρι ένα άλμπουμ τώρα πρόσφατα να υποθέσω; Πάλι λάθος είσαι. Δοκίμασε καλύτερα 5 ντέμο και 3 άλμπουμ με τελευταίο την Κάθαρση, γι αυτή θα μιλήσουμε τώρα. Στα υπόλοιπα θα σε πείσω να ανατρέξεις. Θα βγεις χαμένος αν δεν το κάνεις.

 Η Κάθαρση κυκλοφορεί διαδικτυακά τον Νοέμβρη του μισητού 2016. Ακολουθεί τον Θόρυβο του ’09 και την Πτώση του ’13. Ακόμη κι αν ήθελα να παραβλέψω τον λειτουργικό συμβολισμό των τίτλων, δε θα μπορούσα. Η μπάντα, όπως και ο καθένας μας, διανύει μια διαδρομή και για κάθε σημαντικό σταθμό της ηχογραφεί κι από έναν δίσκο. Είστε, λοιπόν, τυχεροί αν τους συναντάτε για πρώτη φορά στην Κάθαρση και είστε ημιτελείς, αν δεν ανατρέξετε στο παρελθόν που τους οδηγεί στο τώρα.

 Ο ήχος τους δε διαφέρει εκπληκτικά από ό,τι περιμένεις από μια πανκ μπάντα και αυτό είναι θετικό. Χρειάζεσαι μια αφετηρία για να αρχίσεις να απομακρύνεσαι λίγο λίγο από αυτή (βλ. Το Χρώμα του Προσώπου του ’05 όπου αποδεικνύουν ότι μπορούν να σπάσουν το φράγμα του είδους με μεγαλύτερες σε έκταση και συναισθηματισμό συνθέσεις ). Οι στίχοι τους, όμως, είναι ένα το ένα κλικ αριστερά που κάνει τη διαφορά. Οι Αρχή του Τέλους παρατηρούν τον κόσμο να συνεχίζει την ατέρμονη λούπα του και θέλουν να κατέβουν. Όχι σα φυγάδες όμως, θα κάνουν σαματά πριν σιωπήσουν.

 Στην Κάθαρση ξεκινάμε με τον “Χρόνο”, που δε τελειώνει ποτέ και μες τη δίνη του είναι «τροφή για τα θηρία η κάθε ψυχή». Η παντοδυναμία του πάνω μας γεννά τον “Φόβο”, αλλά εμείς ξεγελιόμαστε με την χορευτική εισαγωγή και ούτε που καταλαβαίνουμε ότι φτάνουμε «σιγά σιγά στην άρνηση του ίδιου του εαυτού μας». Η “Γρίπη” έρχεται να ρίξει αφοριστικά τους τόνους της έξαψής μας («είσαι σκλάβος, για πάντα σκλάβος»), αλλά θα πάρουμε τα τσακισμένα μας όνειρα και θα τα κάνουμε παραλήρημα στο στόμα μας μες τα δυόμιση λεπτά του “Θα της πει”. Εξάλλου, “Έξω από τη Βαγδάτη” στοιχειώνεται το κάθε μας λεπτό. Στο “Όσο ανασαίνω” ξέρουμε -κι εγώ κι εσείς- πως είμαστε αδύναμοι να αντέξουμε τη σιωπή και στα αυτιά μας ηχεί το καλωσόρισμα στην αρχή και στα ρουθούνια μας μυρίζει θάνατο. “Καλωσήρθες στη Λύπη”, εδώ διανυκτερεύει, μες το απέραντο λευκό, η “Κάθαρση”. Κι αυτό το μακρινό ταξίδι έφτασε στο τέλος…

Βικτώρια Λαμπροπούλου

Six Steps Above The Earth – Sanctuaire – Vermine

Six Steps Above The Earth – First Step (free download)

Six Steps Above The Earth.againstthesilence

Το πρώτο βήμα είναι πάντα κάπως αμήχανο και δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα και γοητευτικό. Δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θα “αντιμετωπίσεις” και σίγουρα είναι κάτι που σε εξιτάρει. Πολύ αργά και βαριά βήματα ξεδιπλώνονται μέσα από επαναλαμβανόμενα συναισθήματα…

Ακούγοντας την ολοκαίνουργια κυκλοφορία, μιας νέας μπάντας με όνομα Six Steps Above the Earth και με τίτλο του άλμπουμ First Step , αρχικά κάπως μπερδεύομαι, και αναρωτιέμαι πως ένιωσαν οι Gallo και George κάνοντας αυτό το πρώτο βήμα, να γράψουν τρία -περίεργα/ωραία- κομμάτια. Ίσως αυτό που με μπερδεύει, είναι το ότι στη σωστή στιγμή ανακάλυψα έναν επαναλαμβανόμενο ήχο –βαρύτονης κιθάρας και ντραμς- που πλησιάζει τόσο πολύ τις σκέψεις μου. Δεν μπορώ να ορίσω την ταχύτητα την οποία γεμίζει και αδειάζει το μυαλό μου και επειδή η διάρκεια του άλμπουμ είναι μικρή επιλέγω να το ξανά ακούσω.

Και αφού το first step έγινε… προσωπικά είμαι περίεργη για τη συνέχεια των βημάτων, τα οποία ίσως μας πάρουν μαζί τους και μας πάνε κάπου παρακάτω, ίσως μας ξεπεράσουν, ίσως και όχι… ποιος ξέρει; Λογικά θα μας λύσουν την απορία οι Θεσσαλονικείς με τα επόμενα five steps!

 

 

Kat

 

Sanctuaire – Le Sang Sur l’Acier (Les Productions Hérétiques)

Santuaire.againstthesilence

Η black metal σκηνή του Καναδά μας έχει προσφέρει τα τελευταία χρόνια ονόματα όπως οι Thantifaxath και οι Sorcier Des Glaces. Οι τελευταίοι, μάλιστα, κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους του είδους αυτή τη χρονιά, ενώ η παλιά δισκογραφική τους εταιρεία, Les Productions Hérétiques, ανέλαβε από την αρχή ένα από τα σύγχρονα μουσικά ονόματα του Quebec, τους Sanctuaire. Πρόκειται για μία ακόμα παρουσία με την οποία αποδεικνύεται η μουσική επιβολή ακόμα και της μονάδας, καθώς τα πάντα από τη σύνθεση ως και τα φωνητικά προέρχονται και εκτελούνται από έναν μόνο μουσικό, γνωστό ως Monarque Helserkr.

Μετά το πέρασμά του από άλλα σχήματα και με μία προηγούμενη ατομική απόπειρα υπό το όνομα Monarque, o Monarque Helserkr δημιουργεί τους Sanctuaire το 2014 και έκτοτε η δημιουργική του πορεία είναι σταθερή και ετήσια. Mες το 2016 κυκλοφόρησαν σε περιορισμένο αριθμό δύο EP, με πιο πρόσφατο το Le Sang sur l’Acier. Τα τέσσερα κομμάτια που απαρτίζουν το Le Sang sur l’Acier σμίγουν επιτυχημένα τα τραχιά φωνητικά με συνθέσεις που δε στερούνται ούτε μελαγχολικών παύσεων ούτε δυναμικών κορυφώσεων – απόδειξη ότι ήρθε η στιγμή για μια ολοκληρωμένη κυκλοφορία.

 

 

Βικτώρια

 

Vermine – Self-titled (BLWBCK)

VERMINE.againstthesilence

Είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι οι Vermine είναι τελικά ο Vermine. One man metal στα χνάρια των Xasthur και Leviathan, o Olivier Lolmède κάνει το ντεμπούτο του στην black σκηνή με τον δίσκο αυτό. Αν και υπήρξε μέλος συγκροτημάτων όπως οι Pleibean Grandstad και οι 8 Control, η στροφή και επιλογή που έκανε στο είδος της μουσικής τον δικαίωσε και με το παραπάνω.

Ο ομότιτλος δίσκος του ξεφεύγει από τις νόρμες της γαλλικής black σκηνής και ακουμπάει στο ωμό/raw στοιχείο της αμερικάνικης με μια πρέζα νορβηγικού πιπεριού. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα διακρίνεται ακόμα και στα πιο “ήρεμα” σημεία του δίσκου, πράγμα δύσκολο για πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη του συγκεκριμένου είδους. Δεν ξέρω τι έχει γίνει τελευταία και βγαίνουν συγκροτήματα που αποτελούνται από ένα μέλος αλλά στα λίγα που έχω ακούσει πάντα έρχομαι προ εκπλήξεως. Μην είναι η επιλογή της μοναξιάς και της αποξένωσης; Μην είναι μια δακρύβρεχτη ιστορία; Μην είναι κάτι ενδιάμεσο; Όπως και να ‘χει το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών ή/και της κακής του μοίρας κάθε τι άλλο παρά κακό είναι. Θλίψη και blast beats, μοναξιά και στοιχειωμένες μελωδίες, έρεβος και ανατριχιαστικά φωνητικά. Προσωπικό σημείο αναφοράς το “Rivage” που, κατά την ταπεινή μου άποψη, συνοψίζει το μεγαλείο της black μουσικής ιστορίας μέσα σε ένα κομμάτι 7 και κάτι λεπτών.

Από το post black των 00’s και μετά, δίνει πάσα στην προηγούμενη γενιά χωρίς να χάνει το υπόβαθρο του το κομμάτι. Λίγο Mayhem, λίγο Immortal και το blast beat μου. Η βασανισμένη ψυχή του Vermine βγάζει τα εσώψυχα του μέσα σε ένα δίσκο διάρκειας 25 λεπτών με ένα αποτέλεσμα άκρως διαβρωτικό και επικίνδυνο για τους συναισθηματίες.

 

 

 

ichie

 

ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΦΟΣ 4 (free download)

a4189272905_10

Ρίχνοντας μια ματιά στα αλλοπρόσαλλα ονόματα των bars και λοιπών παρεμφερών χώρων στην Θεσσαλονίκη, ακούγεται εύλογη και μάλλον ευφυής η επιλογή να ονοματίσουν απλά ως «Πρώτο Όροφο» τον συγκεκριμένο χώρο. Ένα μέρος όπου διάφορα δρώμενα συντονίζονται και ανά τακτά διαστήματα δίνονται συναυλίες καινοτόμας μουσικής. Τι πιο λογικό από το να δημιουργηθεί μια συλλογή μαζεύοντας τον μουσικό οβολό κάθε ονόματος που πέρασε από τον πρώτο αυτό όροφο κατά την περίοδο 10/11 έως 5/12.

Ως εδώ μια χαρά ακούγεται το πλάνο αλλά τα ακόμη πιο ενδιαφέροντα έρχονται περνώντας στο καθαυτό μουσικό μέρος της συλλογής. Ήδη από το ξεκίνημα με το μονοσυγχορδικό και επιβλητικό κομμάτι των Nadja, η προσοχή του αυτιού κερδίζεται με άνεση. Συνέχεια με ένα απόσπασμα από την εκεί εμφάνιση του τρίο που αποτελούνταν από τους Frederic D. Oberland (τον οποίο εξυμνήσαμε στο Rustle of Stars που έβγαλε στο τέλος του 2011 με τον Richard Knox), May Roosevelt και Μιχάλη Βρεττά. Εδώ πραγματικά επιτυγχάνεται αρμονικά το δέσιμο διαφορετικών μουσικών παραδόσεων θυμίζοντας ελαφρώς τους Sancho 003.

Καθ’ όλη την διάρκεια της συλλογής, οι αδύναμες στιγμές είναι ελάχιστες και κυρίως αφορούν τα κομμάτια όπου ο πειραματισμός ξεπερνά τα όρια του ηχητικά «καλαίσθητου», βλ. τις καταθέσεις του Αλέξη Πορφιριάδη και του Alexander Rishaug. Γενικώς πάντως μια σειρά αρκετά γνωστών ονομάτων του πειραματισμού, όπως ο Biomass, οι PS Stamps Back & Monotonik, ο Ilios, ο Aidan Baker και  ο Νίκος Βελιώτης, αποδίδουν ο καθένας με τον τρόπο του ένα μέρος της πολυσχιδούς ταυτότητας του έργου τους. Λόγω της πληθώρας των ημεδαπών σχημάτων ίσως εδώ έχουμε μια καλή ευκαιρία να εξετάσουμε σε ποιο σημείο περίπου βρίσκεται η ντόπια, κατά μια έννοια, σκηνή. Αν και σίγουρα η μουσική που περιέχεται εδώ δεν αποτελεί με κανένα τρόπο ένα πιστό soundtrack της σημερινής (σ)αύρας της νύφης του Θερμαϊκού, εντούτοις απηχεί μια ουτοπική ηχητική απεικόνιση της — με το βλέμμα να πλανιέται στο διηνεκές και το στοίχημα να δίνεται κόντρα στην επιμονή του χρόνου.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης