Franck Vigroux – Totem (Aesthetical)

Η μουσική δεν είναι μόνο για να περνάμε καλά, αλλά είναι και για εκείνες τις στιγμές που, με μισόκλειστο βλέμμα, θες να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να σφαλιαρίσεις το είδωλο που βλέπεις. Είναι για εκείνες τις στιγμές που δεν είναι οι κατάλληλες για να αγαπήσεις τα λάθη σου, παρόλο που αυτά πληθαίνουν επικίνδυνα. Για αυτές τις στιγμές ο Franck Vigroux μόλις κυκλοφόρησε ένα δίσκο-κάλεσμα για να τις αγκαλιάσει στοργικά, χωρίς κανένα λάθος να παραμονεύει πριν από κάθε σύνθεση που περιέχει.

Τελειοποιώντας τις τεχνικές του με τη βαρύτητα ενός πλούσιου βιογραφικού εναλλάσσει έξυπνο θόρυβο με ευλύγιστες ρυθμολογίες πάνω σε μια στέρεα βάση ατμόσφαιρας, ώστε να βγάλει ένα εσωτερικό μα και εκρηκτικό άλμπουμ. Το μυστήριο, βέβαια, παραμονεύει σε κάθε στιγμή του Totem και πυροδοτεί μια απόκοσμη ενέργεια, όπως έκαναν στην αντίστοιχη δική τους εποχή αυτά τα ιερά σύμβολα τα οποία αναφέρονται στους τίτλους των συνθέσεων. Σίγουρα τα σημάδια είχαν φανεί στο πρόσφατο EP που έβγαλε, αλλά πραγματικά αυτός ο ορυμαγδός εδώ, έχει και το βάθος και το βάρος για να βυθιστείς κατακόρυφα. Καλές μας βουτιές!

Music is not just about having a good time, but it’s also about those moments where, with a half-closed look, you want to look into the mirror and sabotage your reflection. It is for those moments that are not suitable to love your mistakes, even though your mistakes are increasing dangerously. For these moments Franck Vigroux has just released an album-call to embrace them affectionately, without any mistake lurking before each composition that it contains.

Perfecting his techniques with the gravity of a wealthy biography, he switches intelligent noise with flexible rhythms on a solid atmosphere base to pull out an inside and explosive album. The mystery, of course, lurks at every moment in Totem and triggers an eerie action, as these sacred symbols that refer to the titles of the compositions made at their respective times. Certainly the signs had been seen in the recent EP that he did, but really this buzzard here, has the depth and the weight to plunge vertically.


Μπάμπης Κολτράνης

øjeRum – Franck Vigroux

Κάθε δίσκος ο οποίος τείνει να ξεχωρίσει από τον σωρό, δεν περιγράφει μόνο όσα ένιωσε η δημιουργός του την περίοδο που τον έγραφε, αλλά ορισμένες φορές, αποτυπώνει την όλη πορεία της ως εκείνη τη στιγμή. Τότε είναι που η μουσική χωνεύει τον χρόνο που πέρασε για να βγάλει μια ταυτότητα που μισεί σύνορα και περιχαρακώσεις, καταλήγοντας στη μαγική στιγμή που αυτή δημιουργώντας κάτι, βγαίνει προς τα έξω. Το “έξω” είμαστε εμείς, το “κάτι” είναι σαν κι αυτό που θα εξετάσουμε εδώ, αντιπαραβάλλοντας δύο νέες κυκλοφορίες που ταυτίζονται ως προς την επίτευξη της λειτουργίας των δίσκων που αναφέραμε πριν.

Ο Δανός øjeRum και ο Γάλλος Franck Vigroux μας έχουν απασχολήσει ξανά με αντιπροσωπευτικούς -για τον ήχο- δίσκους τους. Και οι δύο ξεκίνησαν στα zeros, έχουν βγάλει αμέτρητες κυκλοφορίες πάνω στον ορχηστρικό ήχο, αλλά κάπου εδώ παύουν οι όποιες ομοιότητες στα έργα τους. Ο μεν øjeRum, αφοσιωμένος στην αποτύπωση συναισθημάτων με τη χρήση κυκλικών-νανουρισματικών θεμάτων με βάση την ambient, χάνεται σκόπιμα σε έναν σχεδόν μονόχρωμο βυθό. Κάθε κομμάτι και του νέου του άλμπουμ, εκεί που πάει να πάρει τη μορφή σύνθεσης, αποστεώνεται από την ίδια του την αύρα, σαν δέντρο που από τον άνεμο πέφτουν όλα τα φύλλα του, παραμένει όμως, όμορφο και αγέρωχο.

Ο δε Franck Vigroux απλώνει τις industrial ιδέες του όσο χρειάζεται για να χωρέσουν μέσα σε αυτές μικρές εκρήξεις, μελωδικές ή μη. Σε μόλις τέσσερα κομμάτια παρουσιάζει τέσσερις διαφορετικές, αλλά και συγγενικές απόψεις πάνω στην χαλιναγώγηση του χάους, δίνοντας στο σκοτάδι διάφορες ετερώνυμες απεικονίσεις. Αν και EP, η ζωντάνια και η πληρότητα του
Théorème το κάνει να φαντάζει σαν ένας δίσκος με τα όλα του.

Κάπου εδώ, αναλογίζεσαι ότι ο øjeRum βγάζει τόσα άλμπουμ κατά μόνας κάθε χρόνο, καθώς νιώθει την ανάγκη να κυκλοφορεί καθετί -φαντάζομαι- που δημιουργεί. Δεν καταλήγει με αυτό τον τρόπο να βγάζει τον ίδιο δίσκο ξανά και ξανά, παγίδα στην οποία έχουν πέσει τόσα ονόματα στην εποχή μας; Από την άλλη, ο Franck Vigroux μπορεί κι αυτός να μην είναι φειδωλός στις κυκλοφορίες που φέρουν το όνομα του, αλλά προτιμά την συνεργασία με άλλ@ς ως προς την αναζήτηση νέων δρόμων έκφρασης. Ομολογουμένως, και οι δύο αυτές κυκλοφορίες συμπυκνώνουν τις δύο αυτές διαφορετικές οπτικές πέραν της καλλιτεχνικής τους αξίας. Κι αυτό έχει ενδιαφέρον, όχι μόνο για το τώρα, αυτές τις συγκεκριμένες δηλαδή, κυκλοφορίες, αλλά και για το πώς φτάσαμε σε αυτές και στο τι θα τις ακολουθήσει!

Each record that tends to stand out from the others, does not only describe what the creator felt at the time she writes, but in some cases she writes down her entire course until that moment. This is when the music “fathoms” the time spent to extract an identity that hates borders and a retrenchment, resulting to the magical moment that she, by creating something, comes out. The “out” (the receiver) is us, the “something” is like what we will examine here, comparing two new releases that are identical as to the achievement of the operation of the records mentioned before.

The Danish øjeRum and the French Franck Vigroux have been interested us again with their representative records. They both started at the zeros, they have made countless releases on the orchestral sound, but somewhere there, the similarities in their works stop. The former øjeRum, devoted to the imprinting of emotions using circular-mesmerizing subjects based on ambient, is deliberately lost to a nearly monochrome seabed. Each piece, also from his new record, wherever is going to take the form of a composition, is blunted by its own aura, like a tree that drops all its leaves from the wind, but still remains beautiful and glorious.

The other Franck Vigroux spreads its industrial ideas as much as needed to fit into small explosions, melodic or not. In just four tracks, he shows four different but related views on curbing the chaos, giving to the darkness various heteronymous illustrations. Even though an EP, the liveliness and completeness of Théorème makes it look like a record in its entirety.

Somewhere here, you contemplate that øjeRum releases so many albums alone each year, because –I think- he feels the need to release everything he creates. He does not end up making the same record again and again, a trap in which so many names have fallen in our time. On the other hand, Franck Vigroux may not be too sophisticated in the releases bearing his name, but he prefers to collaborate with others on the search for new ways of expression. Admittedly, both of these releases concentrate these two different views beyond their artistic value. And this is interesting, not only for now, for these particular releases, but for how we arrived at these and for what will follow!

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Ten New Songs Countdown, 58

Η φωτογραφία ανήκει στην Δάφνη Τσουμάνη την οποία ευχαριστούμε θερμά

 

Julia Kent – Imbalance

Η πάλη μεταξύ ισορροπίας και ανισορροπίας είναι διαρκής και τόσο εύθραυστη όσο και η ίδια η ύπαρξη. Η Julia Kent μελοποιεί τη σχέση αυτή που ξεκινά ήρεμα και μελωδικά, με την ένταση να αυξάνεται σταδιακά και το πάθος να κυριαρχεί. Μια μελωδία που σταματά εκρηκτικά και έντονα σαν να μην θέλει να ξεφτίσει, επιλέγοντας να ολοκληρωθεί στο απόγειο του πάθους που εκλύει.

 

Op3 – Páthema

Η κυριαρχία του πιάνου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που, ακόμα κι αν οι ρυθμικές εναλλαγές δεν είναι εκκωφαντικές, νιώθεις την ένταση που τις αγκαλιάζει. Ένα 6λεπτο μουσικό ταξίδι που σε κατευθύνει σ΄ εκείνο το σημείο που βρίσκεται κρυμμένη η πιο μύχια σκέψη σου η οποία, μέσα από μια εσωτερική διαπάλη, δεν έχει επιλογή, παρά να εκφραστεί.

 

 

Snowdrops – The Mangrove

Το να γράψεις μουσική για ταινία δεν σημαίνει, κατ’ ανάγκη, ότι αυτή οφείλει να ακούγεται μελοδραματική ή συνοδευτική. Το νεότευκτο σχήμα των Christine Ott και Mathieu Gabry ανέλαβε να ντύσει μουσικά την ταινία Manta Ray και το πρώτο δείγμα είναι μια αγκαλιά ημίφωτος με τους παλμούς των δύο συντελεστών να χτυπούν ως ένας, βυθίζοντας την ακροάτρια στη μουσική τους.

 

 

Rope Sect – Handsome Youth

Οι αναμνήσεις στιγμών που κρατάς καλά μέσα σου σαν κάτι προσωπικά πολύτιμο δημιουργούν ένα τόσο δυνατό συναίσθημα που αντανακλάται κι εκπέμπεται σε κάθε σου κύτταρο. Οι στιγμές αυτές είναι οι αποσκευές σου, το υλικό με το οποίο θα συνθέσεις το παρόν σου και θα χτίσεις το μέλλον σου, γνωρίζοντας στην πορεία τι θα κρατήσεις και τι θα αφήσεις να δώσει τη θέση του σε κάτι νέο προσδίδοντας έτσι, αναζωογονητική πνοή σε γερά θεμέλια.

 


YODOK III – This Earth We Walk Upon

Ένα ορχηστρικό ταξίδι πάνω στη γη από τους YODOK III, εξάλλου τα λόγια μπροστά στην τόση ομορφιά και αρμονία περιττεύουν. Η μίξη διαφορετικών ήχων που βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία μεταξύ τους σε κάνει απλά κλείνεις τα μάτια και να αφήνεσαι στην απόλαυση της μουσικής πνευματικότητας.

 

Saba Alizadeh – Dream

Ένα όνειρο στροβιλίζεται αιθέρια μεταξύ ανατολής και δύσης. Αεροβατούν τα βήματα σε ένα κενό πιο στέρεο κι από τα δύο άκρα του ορίζοντα. Μέχρι που όλα να διαλυθούν, εκεί ακριβώς που ξεκίνησαν, στο ξύπνημα του πρωινού με ένα άλμπουμ του Ιρανού αυτού θαυματουργού που μέσα Φλεβάρη κυκλοφορεί το νέο του δίσκο στην γερμανική Karlrecords.

 

Franck Vigroux – TT

Κλειστά μάτια κι ένας συναγερμός να χτυπά εντός, για να δείξει την κατεύθυνση που πρέπει να πάρεις σε περίπτωση άμεσου κινδύνου. Κάτι σε κρατά και κάτι σε σπρώχνει. Αλλά στο τέλος, είναι αδύνατο να μείνεις ακίνητος. Κάπως έτσι ηχεί το νέο άσμα του Franck που θα βρίσκεται στο επερχόμενο EP του στην DAC.

 

Silk Road Assasins – Bloom

Μια ήπια επίθεση μελωδίας συγκροτεί ένα σφριγηλό θέμα που είναι σαν να φτιάχτηκε για να παίζει για πάντα. Οι SRA τον άλλο μήνα κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους στην Planet Mu κι αν το όνομα του label σας λέει κάτι, το πρώτο διαθέσιμο δείγμα θα σας πει ακόμη περισσότερα!

 

Oscar Mulero – Leence

Ρυθμός και ατμόσφαιρα, ζάλη και το να συνέρχεσαι από αυτήν, όλα αυτά σε μια στιγμή. Ο ακούραστος Oscar Mulero μας θυμίζει εδώ τις τρυφερές στιγμές του παρελθόντος του, ατενίζοντας το άγνωστο παρόν του.

 

 

 

Planetary Assault Systems – Engage Now

Μόνο τα βράδια ο ρυθμός δεν αργοπορεί στο να βρει το κατάλληλο πεδίο δράσης. Τα φώτα στο δρόμο σβηστά, οι ταχύτητες των οχημάτων αχανείς και τα μάτια κοφτά, ίσια μπροστά. Ακόμη ο Luke Slater αναζητεί το τέλος του δρόμου, εις μάτην!

 

Sylvia Ioannou & Μπάμπης Κολτράνης