The Lumes – Envy (crazysane records)

 Καθώς τελειώνει μια δύσκολη μέρα, αναζητάς κάτι που θα αποτινάξει την ένταση που έχει μαζευτεί. Επιθυμείς να διαβάσεις κάτι που να αναπνέει τις σκέψεις σου, να ακούσεις έναν ήχο που να θυμίζει την κραυγή σου, κάτι εν τέλει δυνατό. Δυνατό, αλλά όχι κατ’ ανάγκη βαρύ. Οι The Lumes από το Ρότερνταμ, κυκλοφορώντας το πρώτο τους EP πριν από δυο χρόνια, χτύπησαν με θράσος την πόρτα για να εισέλθουν στον ευρύ αυτό χώρο που συμπεριλαμβάνει τα προαναφερθέντα ακούσματα. Με το νέο τους EP που κυκλοφορεί επισήμως σήμερα, καταλαμβάνουν μια βολική θέση σε αυτόν. Ας εξηγήσω τροχάδην τους λόγους που συνέβη αυτό.

 Καταρχάς, το συγκεκριμένο τρίο παίζει αυτό που όλος ο κόσμος αγαπά να περιγράφει ως post-punk… στο περίπου. Στα αυτιά μου μπλέκονται ήχοι από διάφορες δεκαετίες (βλ. Sonic Youth, Joy Division, Tar κ.α.) για να βγάλουν κάτι εντελώς σύγχρονο. Βρομιά στον ήχο, καθαρότητα στη σκέψη και στο βάθος ένα ευαίσθητο σκοτάδι είναι το σύνθημα και το παρασύνθημα μαζί. Ακούγοντας τις έξι συνθέσεις του Envy, νομίζεις ότι κάτι περίεργο υπήρχε στην ατμόσφαιρα όταν τις ηχογραφούσαν. Ήταν μήπως μια τραυματική εμπειρία; Μια ομίχλη εκεί έξω; Κάτι άρρωστο στα βλέμματα των γύρω; Όλα και τίποτα; Ό,τι και να ήταν, το τελικό αποτέλεσμα βγάζει την αίσθηση ότι τα μέλη της μπάντας είχαν στο μυαλό τους ότι αυτές οι ηχογραφήσεις μπορεί και να ’ταν οι τελευταίες τους ή, αλλιώς, η τελευταία τους ελπίδα πριν από το οποιοδήποτε τέλος.

 Σημαντικό στοιχείο του Envy είναι προφανώς η σύντομή του διάρκεια, μιας και μιλάμε για EP. Παρόλ’ αυτά, φτάνοντας στο τέλος της ακρόασης, νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με μια ολοκληρωμένη και γεμάτη μουσική πρόταση και ότι η μπάντα τα έδωσε όλα για να μας πείσει γι’ αυτό. Σε αυτό συνηγορεί κάθε μελαγχολική σκηνή του βίντεο του κομματιού “Slow”, κάθε στίχος, κάθε γύρισμα, κάθε εκρηκτικό ρεφρέν και κάθε φινάλε της κάθε σύνθεσης εδώ, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι τίποτα δεν τελείωσε. Ούτε τα χτυπήματα, ούτε οι πληγές, ούτε οι απαντήσεις σε αυτά και τα βήματα μπροστά.

Μπάμπης Κολτράνης

Envy – Atheist’s Cornea (temporary residence/rock action)

 

Blue Moonlight…

Ξεκίνημα με την ακριβής αποτύπωση από τα πρώτα δευτερόλεπτα του ήχου τους. Μια απαλή λυρική μελωδία σκάει ξαφνικά πάνω σε ένα βίαιο θραύσμα έντασης. Επιτελείται ένα άμεσο άλμα προς τα πίσω και τα τελευταία πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από το τελευταίο τους πόνημα γίνονται ένας κρότος. Απόδειξη αυτό το καταραμένο ρεφρέν που σε κάνει να σφίγγεις τα δόντια και να κλείνεις τα μάτια αυτόματα.

Ignorant Rain At The End Of The World…

Εισχωρούμε αργά, αλλά σταθερά στην μαγεία των σπασμένων ρυθμών της μουσικής των Envy. H φωνή αν και τραγουδά σε μια άγνωστη παντελώς γλώσσα, είναι σαν να γίνεται πλήρως κατανοητή ως προς τις προθέσεις της και τις εικόνες που αφηγείται. Να είναι άραγε αυτές οι πυρωμένες μελωδίες που ζώνουν συνθέσεις ισοβαρείς;

Shinning Finger…

Ανάμνηση ενός ξένοιαστου πρωινού, μιας φωνής που στόλισε έναν παλιό δίσκο των Mogwai και μιας συναυλίας των Mono. Έγχορδα από το πουθενά, πλήκτρα σε ύφος μπλαζέ και μια λιτή μελωδία συνέχουν ένα παραδόξως επικό κομμάτι. Το μυστήριο με την μουσική των συγκεριμένων Γιαπωνέζων συνεχίζεται.

Ticking Time…

Η αντιστροφή του ότι έχει προηγηθεί με μια αργή, ακόμη πιο επική σύνθεση. Πως γίνεται για άλλη μια φορά να αποφεύγουν να θυμίζουν κάτι στερεοτυπικό από τον χώρο της βαριάς μουσικής; Ίσως να φταίει το συναίσθημα που δεν εκβιάζεται σε καμία περίπτωση, αλλά ρέει αυτούσια μόνο του. Το φινάλε της σύνθεσης αποζημιώνει και τ@ς πιο απαιτητικούς φίλ@ς της μπάντας.

Footsteps In The Distance…

Ίσως η πιο βατή στιγμή του δίσκου με τις κραυγές να λείπουν παντελώς από την ερμηνεία των ποιητικών στίχων. Πάντως η μουσική παραμένει διαολεμένα φρέσκια αποδεικνύοντας πως υπάρχουν κάποιες εξαιρετικά λιγοστές μπάντες οι οποίες δεν γερνάνε ποτέ, κάνοντας και εμάς να νιώθουμε για λίγα λεπτά ακούγοντας τες αγέραστ@.

An Insignificant Poem…

Ένας ρυθμός που θυμίζει κάτι από Pianos Become The Teeth μας βάζει ουσιαστικά στο δεύτερο μέρος του δίσκου, στο οποίο το επίπεδο των συνθέσεων κάπως φθίνει. Όχι πως κάτι εδώ συγκεκριμένα θυμίζει τα προηγούμενα. Απλώς δεν εντυπώνεται τόσο έντονα η σύνθεση μέσα μας όπως οι προηγούμενες.

Two Isolated Souls – Your Heart And My Hand…

Οι δύο τελευταίες συνθέσεις έρχονται να θυμίσουν ελαφρώς τα παλιά τους έργα. Ένα αίσθημα που εμφανίζεται έντονο και επικυρώνει την επιστροφή της μπάντας σε παλαιότερες εποχές της. Ακόμη κι έτσι όμως η ένταση παραμένει λεία και ευφάνταστη. Το Atheist’s Cornea αναδεικνύεται σε άλλον ένα σημαντικό σταθμό της μπάντας η οποία υπάρχει χωρίς παύση από το ’92 και δεν παύει να θυμίζει παρά μόνο τον εαυτό της, κοσμώντας τον σύγχρονο μουσικό χώρο που την ανέδειξε.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης