Echo Basement – No Form Of Human Government (Rudu Records)

Πριν από περίπου δυόμισι χρόνια οι Echo Basement έδωσαν μια συνέντευξη με ενδιαφέρουσες ερωταποκρίσεις. Σε μια από τις ερωτήσεις του δημοσιογράφου για το τι είναι αυτό που τους ωθεί να ασχοληθούν με τη μουσική, απάντησαν πως ο λόγος είναι η ανάγκη τους για έκφραση, ειδικά σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μειωμένη δημιουργικότητα και ακόμα λιγότερο ελεύθερο χρόνο για όλους μας, λόγω των κοινωνικοπολιτικών καταστάσεων που συμβαίνουν γύρω μας. Εκεί, τόνιζαν τη βαρύτητα που έχει ο ρόλος του πομπού – καλλιτέχνη που κοινωνεί τη δημιουργία του στον κόσμο, σε αντιδιαστολή με τον απλό δέκτη ερεθισμάτων από κάθε μορφή τέχνης, η οποία δεν μπορεί να έχει ως μοναδικό λόγο ύπαρξης το να μας κάνει να νιώσουμε καλά, άβολα ή στενάχωρα, αλλά είναι σημαντικό να μπορεί να ευαισθητοποιεί και να αφυπνίζει το κοινό της.

Ανυπομονούσα λοιπόν, να ακούσω τη νέα τους κυκλοφορία, έχοντας ήδη θετική προδιάθεση από το debut album τους Placid με το – αγαπημένο- “Our Mondays Apart”, το οποίο είχε συμπεριληφθεί και στη συλλογή Against The Silence V.b το 2016.

Το No Form Of Human Government πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό άλμπουμ με 6 κομμάτια, ένα εκ των οποίων έχει στίχους στην αγγλική γλώσσα, όπως συνηθίζουν. Η μπάντα κινείται σταθερά στα μονοπάτια του post rock, του progressive και του indie, ενώ εντάσσει στους ήχους της και μερικά post metal στοιχεία. Η δουλειά που έχουν κάνει τα μέλη της μπάντας είναι παραπάνω από εμφανής στο δίσκο αυτό. Είναι ξεκάθαρες οι εναλλαγές ανάμεσα στα μέρη των τραγουδιών, όλα τα στοιχεία είναι τοποθετημένα με, σχεδόν, μαθηματική ακρίβεια και κάθε ήχος καταλαμβάνει τη δική του θέση. Κάθε όργανο της  βασικής τριάδας ντραμς- κιθάρας- μπάσου ξεχωρίζει μέσα από τον συμπαγή συγχρονισμό τους, ενώ στην βασική αυτή τριπλέτα προστίθενται τα πλήκτρα και το φλάουτο που αποτελεί το διακριτικό στοιχείο της μπάντας και στα δύο LP τους, παρουσιάζοντας έτσι ένα ομαδοποιημένο σύνολο.

Με μια βαθιά ανάσα ξεκινά το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ “Jones County, Mississippi” ενώ ήχοι που θυμίζουν ανατολή δίνουν μια ιδιαίτερη νότα στο “Komplex#A”. Ακολουθεί το “Klov”, στην εισαγωγή του οποίου θαρρείς πως ακούς τον ήχο από το εκκρεμές να μετρά τα δευτερόλεπτα με αγωνία και ένταση, σαν κάτι απειλητικό να πλησιάζει. Στο “Post Dance” εμφανίζεται πιο ηλεκτρονικός ήχος με τα synths να κυριαρχούν, ενώ το “Days of Retreat” χαρακτηρίζεται από post metal στοιχεία. Και για το τέλος, είναι το “Free State” το μόνο τραγούδι του άλμπουμ με στίχους που αναφέρονται στο κατά πόσο επιθυμούμε να διατηρούμε τον έλεγχο σε κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας και στους ανθρώπους που μας περιβάλλουν. 

Το No Form Of Human Government είναι ένα τεχνικά άρτιο άλμπουμ. Ορισμένες φορές βέβαια, δεν αρκεί ένα άρτιο τεχνικά αποτέλεσμα για να μας κάνει να αγαπήσουμε μια καλλιτεχνική κατάθεση. Αντίθετα, κάποιες φορές οι αρτιότητες μπορεί να αποβούν σε βάρος του συναισθηματικού φορτίου που κουβαλά μια μουσική σύνθεση. Χρειάζεται να ακούσεις μια δουλειά αρκετές φορές πριν αρχίσει να σου «μιλάει». Αυτό συνέβη και σε μένα με το συγκεκριμένο άλμπουμ.



Sylvia Ioannou

Echo Basement – Manos Milonakis – Autumn Acid

Echo Basement – Placid (Fm Records)

Η Αθήνα είναι μια πόλη η οποία δεν μένει ποτέ η ίδια με το πέρασμα του χρόνου. Γεμίζει τα μεσημέρια με κόσμο, αδειάζει τις γιορτές, ξεβράζει ιστορίες στο κινούμενο κέντρο της και παράγει μουσικές οι οποίες κουβαλούν το αγχώδες και ώριμο στίγμα της. Οι Echo Basement είναι μια αθηναϊκή μπάντα και ως εκ τούτου φαντάζει λογικό να έχει καλοχωνέψει ποικιλοτρόπως τις μουσικές επιρροές της. Αυτές αδιαμφισβήτητα εκπορεύονται από τα ακούσματα των μελών της μπάντας, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις να ακούγονται ελαφρώς ρετρό με την καλή έννοια. Σε κανένα, όμως, σημείο δεν θυμίζουν κάτι συγκεκριμένο, δείγμα του ότι δουλεύτηκε αρκετά το υλικό πριν φτάσει στην τελική του μορφή. Άλλο ένα χαρακτηριστικό του Placid είναι πως αποφεύγονται οι έντονες εξάρσεις (με εξαίρεση το τραγούδι που κλείνει το δίσκο), με την προσοχή να πέφτει στο άπλωμα των μελωδικών γραμμών. Στο νου μου έρχεται η φιλοσοφία των σχημάτων μετά τα μέσα των 90’s τότε που κατάλαβαν ότι ο,τι ήταν να παιχτεί με την εναλλαγή εκρήξεων-ήπιων στιγμών, είχε ήδη παιχτεί και μάλιστα σε υπεραρκετό βαθμό. Αν μάλιστα η μπάντα ήταν λίγο πιο τολμηρή θα έλεγα πως μια σύγκριση του Placid με το Ideal Crash των dEUS δεν θα ήταν άστοχη. Βέβαια σήμερα έχουμε 2016, ο κόσμος δεν φαίνεται να οδεύει σε καμία ολική καταστροφή, τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον, και κάθε παρακλάδι του rock ζει τη δική του κρίση. Ακόμη κι έτσι το συγκεκριμένο ντεμπούτο στέκεται ως ένα αυτόνομο, αρτιότατο και συνεκτικό άκουσμα.

 

 

Manos Milonakis – Solfar (self-released)

Διαβάζοντας τις πληροφορίες γύρω απ’ αυτήν την κυκλοφορία αρχικά αναλογίζεσαι τις δυσκολίες, το κόστος και την κούραση που πήρε για να ολοκληρωθεί ετούτο το φιλόδοξο σχέδιο. Ο Μάνος Μυλωνάκης, μέλος των Your Hand In Mine, θέλοντας να αναπαραστήσει την ιστορία του Solfar, του ηλιοταξιδευτή στην ισλανδική μυθολογία, μετέβη στο Ρέικιαβικ γράφοντας τη βάση του υλικού εδώ σε συνεργασία με Ισλανδ@ς μουσικούς. Στη συνέχεια οι ηχογραφήσεις ολοκληρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Μετά απ’όλα αυτά το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Στο Solfar συναντάμε πέντε λυρικές ορχηστρικές συνθέσεις που κινούνται στον αστερισμό της neoclassical τεχνοτροπίας. Στις τρεις απ’ αυτές έχουμε την προσθήκη ντραμς, γεγονός που δίνει μια φρεσκάδα στις ενορχηστρώσεις. Έτσι κι αλλιώς το επίπεδο των κομματιών είναι υψηλό και η συνθετική γραφή επικεντρώνεται στην αφήγηση μιας ιστορίας με μόνες λέξεις τη μουσική. Εδώ είναι που αυτή αναπαράγει ηλιόλουστες αποχρώσεις, οι οποίες αγγίζουν το άγνωστο που μένει να ανακαλυφθεί μέσω ενός αιώνιου και αέναου ταξιδιού, όπως ακριβώς ορίζει και η αρχέγονη ιστορία του Solfar.

 

 

Autumn Acid – Rehearsal Demo (free-download)

Η καταγωγή των συγκεκριμένων είναι από τη Θεσσαλονίκη, αλλά τίποτα στη μουσική τους δεν φέρνει προς το δίπολο που χαρακτηρίζει το κλίμα αυτής της πόλης (βλ. βραδινή φρενίτιδα-πρωινή χαλαρότητα). Αυτό που παίζουν δεν είναι ούτε διασκεδαστικό με τη διαδεδομένη έννοια του όρου, ούτε ντεμέκ πειραματικό. Σίγουρα ο ήχος τους παραπέμπει σε κλασσικές δουλειές του post-metal (βλ. mid-tempo ρυθμοί, άγρια φωνητικά, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, γυρίσματα κ.ο.κ.), αλλά παρατηρείται ένα τσίτωμα στο όλο ύφος που δίνει μια ωμή ορμή στις συνθέσεις. Για την ακρίβεια πρόκειται για μια ηχογράφηση πρόβας, ο τόπος όπου ζει και αναπνέει μια μπάντα. Για πρώτη, λοιπόν, δήλωση παρουσίας προς τα έξω αυτή η ανάσα ακούγεται αρκούντως απειλητική.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης