Live Drew McDowall/Panos Alexiadis/ Nikos Kyriazopoulos/Stratos Bichakis

drewmcdowall.againstthesilence.live

 Επιστροφή στο κλείνον άστυ, όπερ σημαίνει κάμποσες απαραίτητες μέρες επαναπροσαρμογής για να φύγει αυτή η αίσθηση του φεγγαρόλουστου Αυγούστου και να έρθει ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας, όπως λέει και ο λογοτέχνης. Αν υπάρχει ένα σημείο στην πόλη που βοηθά στην επιτάχυνση αυτής της διαδικασίας είναι το τρίγωνο Ψυρρή-Μοναστήριον-Θησείο Σάββατο βράδυ – ειδικά τώρα με τους τουρίστες ως bonus items! Για ακόμη πιο επιταχυντικά αποτελέσματα ενδείκνυται η επιλογή μιας συναυλίας σκοτεινής μουσικής εντός της προαναφερόμενης ζώνης.

 Εκεί όπου διάβαιναν κοντοί ηθοποιοί, πλουμιστοί νεόνυμφοι, ταλαιπωρημένοι από τη ζωή παλαιόνυμφοι, χαρούμενοι βουλευτές, στραβωμένοι κάγκουρες, τυχαίοι και άτυχοι, βρέθηκα να είμαι στην ώρα μου για να προλάβω όλα τα ονόματα του live. Έλα όμως που η ΔΕΗ, σε κρυφή συνεργασία με τους Αθηναίους συναυλιοκριτικούς που συνεχώς λόγω κίνησης χάνουν πάντα τα κακώς αποκαλούμενα σαπόρτ, είχε διαφορετική άποψη. Τα κεριά, λοιπόν, φώτιζαν τον χώρο μέσα και έξω, ενώ οι φιλότιμοι εργάτες θύμιζαν χρυσοθήρες στην όψη με τον χάρτη μάλιστα που κουβαλούσαν και προσπαθούσαν φιλότιμα να αναπαραστήσουν ένα avant-garde live σκηνικό με την βοήθεια των εργαλείων τους. Όλα ήταν μαύρα όπως ο ρουχισμός των περισσοτέρων παρευρισκόμενων με εξέχοντα τον φέροντα μπλούζα straight edge νοήματος που έπινε μπύρα, ώσπου έρχεται το φως το αληθινό. Με ταχείς διαδικασίες στο soundcheck που θύμισαν τη ψήφιση νόμων από το θερινό τμήμα της Βουλής όλα μπήκαν στη θέση τους.

 Κατά σειρά εμφανίστηκαν οι τρεις ημεδαποί πειραματιστές οι οποίοι δεν έπαιξαν με λάπτοπ αλλά με κουμπάκια, καλώδια και βύσματα, δηλαδή με αναλογικά ηλεκτρονικά. Ομολογώ ότι όχι απλά δεν κούρασαν, αλλά λόγω και των σύντομων τους σετ παρουσίασαν κάτι αρκετά ενδιαφέρον και συνεκτικό. Προσωπικά μου έκανε εντύπωση η ανάδειξη μιας πηγαίας και ευαίσθητης σκοτεινιάς που πέτυχε ο Πάνος Αλεξιάδης.

 Χωρίς φιοριτούρες βγήκε ο Drew McDowall ο οποίος λόγω του παρελθόντος του στους μέγιστους Coil είχε απέναντι του ένα σχεδόν γεμάτο χώρο με τύπους και τύπισσες με περίεργα μουσικά γούστα. Η μουσική που έβγαλε με τα διάφορα μηχανήματα που φαντάζομαι έφερε από το σπίτι του, είχε γενικά κάτι από σκότος, χαραμάδες μελωδίας, εφευρετικούς ρυθμούς και μια αύρα ατόμου που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχει βάλει το χεράκι του στη μουσική σου διαπαιδαγώγηση. Το αποτέλεσμα ήταν καθηλωτικό, γεμάτο προσεγμένες εξάρσεις και αλλαγές, οπότε θεωρώ ότι δύσκολα πήγε κάποι@ από εμάς αμέσως μετά για ύπνο. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη ιστορία, όπως άλλη ιστορία είναι και η συνέχεια των συναυλιών για τη φετινή σεζόν μετά από ένα τέτοιο ιδανικό ξεκίνημα.

Μπάμπης Κολτράνης

Moon Zero – VA/Tiny Portraits – Drew McDowall

Moon Zero – Self-titled (denovali)

Το φεγγάρι στο σημείο μηδέν, οι ήχοι στο υπόκωφο φόρτε τους, ένα θολό πείραμα, μια τρεμάμενη αίσθηση. Όσο κι αν όλα αυτά φαντάζουν κάπως ακατανόητα, υπάρχει μια κρυφή γοητεία στη μουσική τους διατύπωση που φέρει τον τίτλο του ολοκληρωμένου ντεμπούτου του Λονδρέζου Moon Zero. Αρχικά, η συγκεκριμένη μουσική προκαλεί ένα καλώς εννοούμενο χάσιμο, μια γλυκιά ζάλη. Όταν μάλιστα αυτή δεν ξοδεύεται σε στερεοτυπικές κυκλικές μανιέρες και αφήνεται να ερωτοτροπεί με μια ζωηρή ένταση, τότε τα αποτελέσματα αποβαίνουν ευεργετικά σε κάθε ακρόαση. Αποφεύγεται σε αρκετά σημεία μια χαμηλών τόνων προσέγγιση στις συνθέσεις και προτιμάται μια ευθεία διένεξη ήχων που ισορροπούν πάνω σε ένα αόρατο σκοινί, το οποίο κάνει ακόμη πιο αόρατα τα όρια μεταξύ drone, minimal και ambient. Χάρις στις οξείες γωνίες του δίσκου και την αίσθηση πως αυτή είναι η πιο άμεση και ολοκληρωμένη δουλειά που μας έχει δώσει ο συγκεκριμένος δημιουργός, το όλο άκουσμα μετατρέπεται στην πορεία σε άκρως εθιστικό.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

VA – Tiny Portraits (flaming pines)

Στα χέρια μας έχουμε μια ιδαίτερη συλλογή που έχει ως επίκεντρο την διατύπωση της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων και του τόπου, μέσω του ήχου. Τα τέσσερα τρίιντσα singles δημιουργήθηκαν από τον Siavash Amini (Ιράν), Yuco (Ιαπωνία), Zenjungle (Ελλάδα) και Sound Awakener (Βιετνάμ). Οι μουσικοί, με μια σύνθεση ο καθένας και η καθεμιά, μας μεταφέρουν σε ένα βαθύ πηγάδι έμπνευσης, που έχει σχεδιαστεί και εκτελεστεί με όλη την προσωπική και μουσική μαεστρία τους. Ακούγοντας το πρώτο κομμάτι με τίτλο “Luminous Stream Of Dawn”, νιώθουμε τη μέρα να μεγαλώνει και να είναι λουσμένη με φως, και τα πουλιά να ξυπνούν και να τραγουδούν τα τραγούδια τους. Ο Siavash Amini, με τη μουσική του, μας θυμίζει πως το Ιράν δεν είναι μόνο πολιτική. Συνεχίζοντας με το δεύτερο κομμάτι του Yuco με τον υδρόβιο τίτλο “Marine” μεταφερόμαστε σε κάποια ακτή χαζεύοντας το άπειρο μέσα από τον απαλό ήχο των κυμάτων. Φτάσαμε ήδη στο τρίτο κομμάτι “My Childhood Is My Only Homeland”. Στο συγκεκριμένο έχουμε ένα υπέροχο μείγμα από ηλεκτρονικούς ήχους και σαξόφωνο, όπως μας συνηθίζει ο Zenjungle, το οποίο μας ταξιδεύει αθώα στο χρόνο. Η παιδική ηλικία και οι μνήμες της είναι ένα καταφύγιο που ανατρέχουν οι ταραγμένες καρδιές και οι θυελλώδης σκέψεις μας. Τέλος, ακούμε το “Nocturar Scenes”. Από τα λίγα κομμάτια που η νύχτα και ο ήχος της κίνησης του σκοταδιού μπορούν να σε καθησυχάσουν. Διαλέγεις ένα κοντινό ήχο αυτοκινήτου, μπαίνεις μέσα και ταξιδεύεις μαζί με κάποια ψήγματα συνομιλιών μέσα στον συνολικό ήχο των διερχομένων οχημάτων.

 

 

 

 

Kat

 

Drew McDowall – Collapse (Dais Records)

 

 

Η εμπειρία είναι μια έννοια σχετική, ειδικά στη μουσική. Πιο συγκεκριμένα παρατηρούμε τις πρώτες δουλειές ενός ονόματος να περικλείουν τη ζωηρότητα του έργου του και τα χρόνια να προσμετρούνται ως βάσανο και όχι ως θετική αξία. Αντί να παροπλίζονται όμως τα ονόματα και οι μπάντες που έχουν μπει στα δημιουργικά -άντα τους, συνήθως συνεχίζουν να κουράζουν και να κουράζονται με τη συνεχή προβολή τους. Αυτό δεν ισχύει στη περίπτωση του Drew, καθώς μιλάμε για ένα πρώην μέλος των Coil, της μπάντας που ακόμη και στο φινάλε παρέμενε ριψοκίνδυνη και πρωτοπόρα με τις επιλογές της. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ο συγκεκριμένος περίμενε το 2015 για να βγάλει για πρώτη φορά κάτι ολότελα δικό του.

Ακούγοντας το δεύτερο του, πιο επίσημο, φετινό του πόνημα νιώθεις μια αύρα των ύστερων Coil να κατακλύζει το δωμάτιο. Ένα λεπτεπίλεπτο σκοτάδι δένει με ένα μυστήριο φως που η ικμάδα του δεν σβήνει ποτέ, καθ’όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Το σχεδόν εικοσάλεπτο εισαγωγικό άσμα που μας παγώνει στη θέση μας, δίνει τον τόνο, αλλά δεν χαρακτηρίζει καθολικά το δίσκο, καθώς όλα τα κομμάτια εδώ, με εξαίρεση το εμμονικό “Convulse”, διαθέτουν έναν αυτόνομο και καθηλωτικό χαρακτήρα. Μια σίγουρη, λοιπόν, επιλογή για όσ@ς αρέσκονται γενικότερα στην ηλεκτρονική μουσική.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης