The Marked Men – On the Other Side (Dirtnap Records)

Πριν 9 χρόνια τα φαντάσματα – Ghosts παρουσιάστηκαν από τους Marked Men και ήταν, όπως διαφάνηκε τελικά, η τελευταία LP κυκλοφορία τους. Παρά την έλλειψη νέας δισκογραφικής δουλειάς σε μορφή LP, καθόλη τη διάρκεια των περασμένων ετών, η παρουσία τους σε μουσικές σκηνές, φεστιβάλ και συναυλίες συνεχίστηκε αμείωτη και ας μην ξεχνάμε και τις παράλληλες κυκλοφορίες singles και 7ιντσων. Τα μέλη της μπάντας άλλωστε, υπήρξαν δραστήρια, ήδη πριν από το σχηματισμό της μπάντας, πάντα στο φάσμα της punk – rock μουσικής (ο Burke ήταν μέλος στους The Vomit Punx, Rolemodels και E-Class, οι Burke, Ryan & Throneberry δημιούργησαν επίσης τους Reds). Παράλληλα δε, με την ύπαρξη των ΜΜ, κάθε μέλος είναι ταυτόχρονα ενεργό και σε άλλες μπάντες (ο Burke στους The Chopsakis, The Potential Johns, Grave City, Radioactivity, οι Ryan & Throneberry στους High Tension Wires, ενώ ο Ryan δημιούργησε και ένα solo project τους The Mind Spiders), στις δημιουργίες των οποίων ανιχνεύεται αυτό που έχει καταχωρηθεί ως ήχος των Marked Men.

Δεν πρόκειται δηλαδή, για μια μπάντα που σίγησε ή αποσύρθηκε, πρόκειται για ένα σχήμα δραστήριο και αεικίνητο που τυπικά ακόμα δεν έχει διαλυθεί. Επιθυμώντας να εξηγήσει τη στάση τους αυτή ο κιθαρίστας & τραγουδιστής Mark Ryan, δηλώνει πως δεν θεωρεί καλή ιδέα την επιστροφή τους μετά από τόσο μεγάλο διάστημα δισκογραφικής απουσίας, μιας και “καταφέραμε ό, τι θέλαμε με αυτή τη μπάντα, οπότε δεν είμαι σίγουρος ότι πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα “.

Η δήλωση αυτή αποτελεί μια προετοιμασία για το τέλος και τον αποχωρισμό του σχήματος από το κοινό του, τουλάχιστον δισκογραφικά. Για το κλείσιμο και σαν αποχαιρετισμό επέλεξαν να κυκλοφορήσουν κάτω από την Dirtnap Records μια συλλογή που αποτελείται από 16 τραγούδια, δύο εκ των οποίων είναι νέα τα “Disappear” και “Go Cry.” Στο On the Other Side παρακολουθούμε μια αναδρομή στις δουλειές του γκρουπ όλα αυτά τα χρόνια, με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Είναι μια κυκλοφορία από αυτές που, όταν πατάς το play, σε παρασύρει η απίστευτη ενέργειά τους, η μελωδικότητα και η φρεσκάδα του ήχου τους. Μια μουσική που δεν χρειάζεται να είσαι έφηβος για να σε συνεπάρει. Και που, παρά το γεγονός ότι δεν είναι εύκολο να ακροβατείς μεταξύ του πανκ, του ροκ και του ποπ ήχου και να καταφέρνεις να διατηρείς ισορροπία με σταθερή ένταση και φουλ εκλυόμενη ενέργεια από τις μουσικές σου, στην ακροβασία αυτή οι Marked Men είναι όπως πάντα, αποτελεσματικοί.

Θα ήταν δύσκολο -έως και άδικο- να προσπαθήσεις να ξεχωρίσεις ένα – ένα τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στη συλλογή αυτή, ακόμα κι αν υπάρχει κάποιο ή κάποια που θα τα παίξεις στο repeat, ξανά και ξανά. Είναι προτιμότερο να το ακούσεις όλο, να σηκωθείς από την αναπαυτική σου θέση και να νιώσεις αυτήν την καλή διάθεση που σου δημιουργείται κατά την ακρόαση και που τόσα πράγματα γύρω σου προσπαθούν να σου στερήσουν.

9 years ago Ghosts were presented by Marked Men and were, as eventually revealed, their last LP release. In spite of the lack of new LP recordings, their presence in musical scenes, festivals and concerts continued unabated, not to mention the release of singles and 7’’. The members of the band were active in the punk-rock music scene (Burke was a member of The Vomit Punx, Rolemodels and E-Class, Burke, Ryan & Throneberry created the Reds). Meanwhile, each member of MM is also active in other bands (Burke at The Chopsakis, The Potential Johns, Grave City, Radioactivity, Ryan & Throneberry on High Tension Wires, and Ryan created a solo project The Mind Spiders), whose creations detect what has been recorded as the sound of Marked Men.

It’ s not about a band that has been silenced or withdrawn, it is an active and animated figure that has not been dissolved yet. Wishing to explain their attitude, the guitarist and singer Mark Ryan says that he does not think it’s a good idea to return after such a long period of absence, because “We accomplished everything we wanted to, with that band, so I’m not sure there’s much more to do “.

This statement is a preparation for the end and the separation of the band from its audience, at least in the form of recordings. As a farewell they chose to release under Dirtnap Records a collection consisting of 16 songs, two of which are new “Disappear” and “Go Cry.” On the Other Side, we have been watching a group’s work over the years, with a bittersweet feeling. It’s the kind of music that when you hit the play button, drifts you with its incredible energy, the melodicity and the freshness of the sound, a music that you do not have to be a teenager to convey to you. And despite the fact that it is not easy to walk between punk, rock and pop sound and manage to keep balance with constant intensity and full energy, in this equalization, Marked Men are, as always, effective.

It would be difficult – even unfair – to try to separate the songs included, in this collection one by one, even if there is one or some of them that you would play over and over again. It is better to listen to it all, to stir up from your comfortable sofa and get the good mood, though many things are trying to deprive you.

Sylvia Ioannou

Radioactivity – Wavvesxcloudnothings

Radioactivity – Silent Kill (dirtnap)

 

radioactivity.silent-kill.againstthesilence.com

 

Ρετρό μελωδίες, ρυθμικό χτύπημα του κεφαλιού εν είδει ενός απροσδιόριστου χορού και ένα κέφι λυσσαλέο. Το κλειδί εδώ είναι η αίσθηση πως ακούς μια μπάντα να παίζει και νομίζεις πως είσαι κι εσύ στην σύνθεση της, καθώς αυτό που ακούγεται είναι βατό, συναισθηματικό και αυθόρμητο. Στην σύνθεση τους, για την ακρίβεια, βρίσκουμε τους δυο βασικούς συντελεστές που έκαναν τους The Marked Men ένα τόσο σπουδαίο garage punk συγκρότημα κατά την διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας. Για έναν περίεργο λόγο, ο συγκεκριμένος δίσκος εδώ θυμίζει περισσότερο τις δουλειές των The Marked Men και λιγότερο το σπουδαίο ντεμπούτο των Radioactivity. Ίσως για αυτό προσωπικά άργησα ελαφρώς να μπω στο κλίμα του.

Έτσι κι αλλιώς τα πεδία στα οποία μπορεί να κινηθεί συνθετικά το σχήμα είναι συγκεκριμένα. Απλώς, σε αυτά τα στενά πλαίσια κάνουν θαύματα, με την κάθε σύνθεση να ακούγεται τόσο μεστή και ολοκληρωμένη, ώστε να μη δίνεις και πολύ σημασία ότι έχεις κάπου ξανακούσει τέτοιου ύφους κιθαριστικά ξεμαλλιάσματα. Κάπως σαν ένα βιβλίο το οποίο σε κάνει να ξεχάσεις οτιδήποτε έχεις διαβάσει πρωτύτερα. Σαν μια λέξη που ξαφνικά αποκτά μια άγνωστη μελωδικότητα από τα χείλη που έχεις απέναντι σου. Σαν ένα φιλί που ξεχνιέσαι πως δεν είναι η πρώτη φορά που το δίνεις. Σαν να ακούς την μουσική του Jeff Burke ντάλα καλοκαίρι.

 

 

 

 

Wavvesxcloudnothings – No Life For Me (ghost-ramp)

 

wavvesxcloudnothings.againstthesilence

 

Οι μέρες κυλάνε ήρεμα μόνο σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου η ένταση της μουσικής υπερβαίνει της βοής έξω και των σκέψεων εντός μας. Τί θα ήταν ένας κόσμος χωρίς μελωδία; Προς απάντηση του συγκεκριμένου ερωτήματος, τα δυο αυτά σχετικά νέα σχήματα θέτουν ενώπιον μας ένα άλμπουμ όπου έχουν συγγράψει από κοινού το υλικό του. Κλεισμένοι στο στούντιο για λίγες ημέρες, και αφού αναγνώρισαν τις κοινές τους κουλτούρες, δημιουργούν μια αυτόνομη μελωδική καθημερινότητα, όπου οι διαφορετικές φωνές μετασχηματίζονται σε ένα ενιαίο σώμα.

Αυτό ακούγεται ξεκάθαρα και στο τελικό αποτέλεσμα. Στα χέρια μας έχουμε έναν σχεδόν άρτια ολοκληρωμένο δίσκο με κομμάτια που διαθέτουν σπιρτάδα, μέτρο και ενέργεια. Είναι ακριβώς σαν να τα κατάφεραν οι δημιουργοί του να συλλάβουν εκείνες τις σποραδικές στιγμές έμπνευσης που έρχονται και παρέρχονται συνήθως στις πρόβες μια νεοσύστατης μπάντας. Όντως αποτυπώθηκε η πιστότητα των δύο συμβαλλόμενων πλευρών, δημιουργώντας μια φρέσκια μουσική για αναπολήσεις. Το No Life For Me δεν είναι σίγουρα ένα αψεγάδιαστο άλμπουμ, αλλά στο τέλος καταφέρνει να πείσει για τις αγνές του διαθέσεις. Την μουσική φουσκάλα ξενοιασιάς την παρέχει μια χαρά.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης