Madder Mortem – Marrow (Dark Essence Records)

 

maddermortem.againstthesilence

Σχεδόν 20 χρόνια τώρα η ιστορία παραμένει πάντα ίδια. Το σύνολο των κριτικών και των υποψιασμένων fan βροντοφωνάζουν ότι οι Madder Mortem αποτελούν μία από τις καλύτερες metal μπάντες σε ποιότητα αλλά και διάρκεια και η πλειοψηφία της μάζας στρέφει το κεφάλι της αλλού, πολλές φορές στην ασχήμια, το περαστικό ή το ευτελές. Σταμάτησα πια να ελπίζω ότι οι Madder θα βρουν την αναγνώριση που τους αξίζει, αλλά κι από την άλλη τι σημασία έχει; Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι ικανό να ανακόψει τη μυστική, τελετουργική κι εκλεκτική απόλαυση που σου χαρίζει κάθε νέο τους άλμπουμ.

Σχεδόν 20 χρόνια τώρα η ιστορία παραμένει πάντα ίδια. Όπως και στα προηγούμενα 6 άλμπουμ, έτσι και το φετινό τους πόνημα Marrow παραμένει πιστό στις, κατά βάση αναλλοίωτες, ρίζες της τέχνης των Madder Mortem και στην αριστοτεχνική τους ισορροπία ανάμεσα σε λυρικές, δραματικές κι επιθετικές εκφράσεις. Τα σκοτεινά παραμύθια που υφαίνουν είναι απολύτως για ενήλικες: οι ατμοσφαιρικές τους αναζητήσεις μπολιάζονται με doomy ή και prog ιδέες και το riffing τους παραμένει πάντα μοντέρνο, όσο κι αν η νορβηγική τους καταγωγή έλκει συχνά τη μουσική προς μελαγχολικά και θλιμμένα ηχητικά τοπία. Γεγονός παραμένει ότι οι Madder Mortem παραμένουν ακατάτακτοι και τα τραγούδια τους είναι πάντα περιπετειώδη και ανοιχτά σε μεταμορφώσεις. Μουσική που θυμίζει ένα θηρίο που έχει βελούδινο τρίχωμα αλλά μακριά νύχια, τέχνη που μοιάζει με την πανέμορφη γοργόνα που αναδύεται από τη βαθιά άβυσσο κι όταν φτάσει δίπλα σου ανακαλύπτεις ότι διαθέτει κοφτερά, πολύ κοφτερά δόντια.

Σχεδόν 20 χρόνια τώρα η ιστορία μένει πάντα ίδια. Θα συνεχίζουμε να φωνάζουμε ότι η Agnete Kirkevaag είναι από τις πιο συγκλονιστικές, ίσως η πιο συγκλονιστική metal ερμηνεύτρια και οι πολλοί θα συνεχίζουν να θεωρούν ότι υπερβάλλουμε. Δικαίωμά τους. Δικαίωμά μας να την απολαμβάνουμε και να χαμογελάμε στη διαπίστωση ότι οι ερμηνείες της στο Marrow έχουν γίνει ακόμα πιο σοφές και μεστές, με λιγότερες “φωνές” και περισσότερο χρώμα. Οι συνθέσεις ταυτόχρονα αφήνουν να αχνοφαίνονται κάποιες περισσότερο folk αναφορές προς όφελος του ακροατή που αρέσκεται να ακούει πίσω από τις νότες. Στις κομματάρες που γράφουν εδώ και 20 χρόνια θα προστεθούν και κάμποσα από τούτο εδώ, όπως το επικό 9λεπτο “Waiting to fall”, το πρώτο single “Moonlight over silver white” ή το “Until you return” – ένα από τα καλύτερά τους track ever κατά τη γνώμη μου. Παραδώσου στον υπνωτιστικό του ρυθμό και δες το να μεταμορφώνεται σε μια έκρηξη παθιασμένης βαρύτητας.

Σχεδόν 20 χρόνια τώρα η ιστορία μένει πάντα η ίδια. Κάθε φορά που βγάζουν άλμπουμ, είναι καταδικασμένο να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις εξαιρετικές κυκλοφορίες της αντίστοιχης χρονιάς. Πιστοί στο στιλιστικό όραμα που μόνοι τους δημιούργησαν από το ξεκίνημά τους, οι Madder Mortem είναι ξανά εδώ, πεινασμένοι όπως πάντα. Δεν ξέρω πώς ορίζει ο καθένας την έννοια της επιτυχίας, αλλά καλλιτεχνικά είναι από τις πιο πετυχημένες μπάντες εκεί έξω. Στις 21 Σεπτεμβρίου θα αποκαλυφθεί ακόμα μία απόδειξη…

Και δεν μπορώ παρά να ευχηθώ και στα επόμενα 20 χρόνια η ιστορία να παραμείνει ίδια.


For almost 20 years now, the story remains the same. All critics and aware fans scream their lungs out to tell us that Madder Mortem is one of the best metal bands, in terms of quality and endurance but the majority of the metal scene turns its head the other way, towards opportunistic, trendy or even shallow bands. I have quit all hope that Madder Mortem will get the wide recognition they deserve but then again, why should this matter? Nothing of the above is powerful enough to influence the secret, ritualistic and eclectic delight they offer us with each new album.

For almost 20 years, the story remains the same. Like in their previous 6 endeavours, this year’s album, Marrow, remains true to the fundamentally unchanged roots of their music, keeping a masterful balance among lyrical, dramatic and aggressive expressions. The dark tales they weave are ultimately for adult listeners: the atmospheric pursuits are being blended with doomy and prog ideas while the riffing always retains a modern character, despite the Norwegian origins that occasionally draw their music towards melancholic and dreamy soundscapes. It’s a fact, Madder Mortem is still very hard to categorize and their compositions are always adventurous and open to transformation. This is music of high intensity that looks like the beast whose skin is silky and its claws ferocious. Art that resembles a beautiful mermaid rising up from a deep abyss enchanting you, only to realize that she has terrible, blood thirsty teeth.

For almost 20 years, the story remains the same. We will continue to regard Agnete Kirkevaag as one of the most, maybe The most amazing female performer in metal music and the majority will go on believing that we exaggerate. It is their right to do so. For us, it will still be a privilege to enjoy these performances and to realize that they have become even wiser and richer in Marrow, with less “yelling” and more colour and texture. In the same time, some of the included compositions slightly reveal some folk influences, for the listener that yearns to discover things beneath the notes. In the list of all the fantastic songs they have delivered through these 20 years, we have to add many from this album, like the epic 9 minute long “Waiting to fall”, the first single “Moonlight over silver white” and “Until you return” – one of the greatest songs they have ever composed, in my opinion. Just surrender yourself to its hypnotizing groove and watch it explode into an outburst of passionate heaviness.

For almost 20 years, the story remains the same. Each time they release an album, it is doomed to be included among that year’s exceptional metal records. Remaining loyal to the stylistic visions they alone created 20 years ago, Madder Mortem is here again, strong and hungry as always. I don’t know how success is defined but, artistically speaking, this band is one of the most successful out there. On 21/9 you will have another proof for this.

And I can do nothing more than hope that for the next 20 years the story will just remain the same.

 

 

Antonis Kalamoutsos

 

Hail Spirit Noir – Mayhem in Blue (Dark Essence Records)

hail spirit noir.againstthesilence

 Δύσκολες εποχές για τους εραστές της ψυχεδέλειας. Ως προσδιορισμός χρησιμοποιείται κατά κόρον και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να εντοπίσεις ποιος καλλιτέχνης τον χρησιμοποιεί έντιμα και με σεβασμό. Δυστυχώς πολλοί νομίζουν ότι η χρήση vintage εξοπλισμού, αχανών delay και αναλογικών φίλτρων αρκούν για να πλασαριστεί το υλικό τους ως ‘’ψυχεδελικό’’ ενώ αυτό που πραγματικά απαιτείται είναι ανορίοτος νους. Δώσε στους ανθρώπους χώμα: οι περισσότεροι θα μπορέσουν να φτιάξουν μόνο λάσπη, κάποιοι λίγοι όμως που διαθέτουν το μαγικό άγγιγμα μπορούν να φτιάξουν αστρόσκονη. Για τ@ς μυημέν@ς, οι θεσσαλονικείς Hail Spirit Noir έχουν ήδη αποδείξει σε ποια κατηγορία ανήκουν. Έχουν και το νου και το άγγιγμα. Το τρίτο τους άλμπουμ τους βρίσκει να έχουν διεισδύσει λίγο βαθύτερα στο psych black metal μονοπάτι τους.

 Η επιχείρηση “ψυχεδελικό black” εκτυλίσσεται εδώ και πάνω από 20 χρόνια, με άνισα δυστυχώς αποτελέσματα. Μαζί με τους εξαιρετικούς Oranssi Pazuzu, οι Hail Spirit Noir καταθέτουν την πλέον αξιόλογη πρόταση του είδους για το 2016, οι δυο μπάντες όμως αντιπροσωπεύουν εντελώς διαφορετικές μουσικές οπτικές. Εκεί που οι Φινλανδοί επενδύουν στο “χάσιμο” και στη θολούρα ενός krautrock σύμπαντος, οι HSN χτίζουν με ‘’κανονικά’’ δομικά υλικά και καθαρή τραγουδοποιία. Το δικό τους κατόρθωμα είναι ότι γεφυρώνουν το χάσμα των δύο δεκαετιών που μεσολάβησαν ανάμεσα στη χρυσή εποχή του psych prog και της μεγάλης εξάπλωσης του black metal, αφήνοντας τον ακροατή με την αίσθηση ότι τα δύο αυτά ιδιώματα έχουν κοινές αφετηρίες. Από αυτήν την άποψη το Mayhem in Βlue αποτελεί σπουδή στο παρελθόν.

 Κι ενώ ο δίσκος σηκώνει μεγάλη στιλιστική συζήτηση, ο πραγματικός του θρίαμβος είναι ότι τελικά θέλεις να μιλήσεις για μουσική. Μόνο. Θες να αφεθείς στο μετέωρο ερώτημα “πόσο punk μπορεί να είναι το black metal;” που γεννάει το εναρκτήριο “I Mean You Harm”. Θέλεις να μιλήσεις για την άγρια horror ομορφιά του “The Cannibal Tribe Came From The Sea” και πως αυτή αποτελεί πια δακτυλικό αποτύπωμα της μπάντας. Εύχεσαι να μπορούσε να κολλήσει η βελόνα στην λατέρνα και στο αριστουργηματικό χτίσιμο έντασης σε feel ¾ του “Lost In Satan’s Charm”. Θαυμάζεις τον art rock χαρακτήρα του εκπληκτικού ομώνυμου track και τον φόρο τιμής στους King Crimson που τιτλοφορείται ‘’How To Fly In Blackness’’ . Θέλεις να σταθείς στην υπέροχα ζεστή φωνή του Θεοχάρη που σε πείθει είτε μέσα από θεατρινισμούς τύπου Aldrahn, είτε από ατμοσφαιρικές prog ερμηνείες. Θέλεις να προειδοποιήσεις τη μπάντα ότι η εκτεταμένη χρήση 60’s πλήκτρων αποτελεί τολμηρή μα κι επικίνδυνη συνάμα επιλογή που απαιτεί προσεκτική διαχείριση. Θέλεις τελικά να συμφωνήσεις με τους οξυδερκείς ακροατές και κριτικούς που ,ήδη από το “Oi Magoi” του 2014, βλέπουν τους HSN ως γνήσια τέκνα του prog rock και όχι σαν κάποιους παράξενους blackmetal-άδες. Και θέλεις να ξαναπατήσεις το play, όχι γιατί είσαι βαθυστόχαστος τύπος αλλά απλά επειδή πέρασες καλά.

 Μην φοβάσαι ότι θα ακούσεις στρυφνή μουσική. Αντίθετα, το άλμπουμ διέπεται από μια παράδοξη εξωστρέφεια που, τολμώ να πω ότι σε στιγμές αγγίζει τα όρια του feel good ακούσματος. Η αιρετική μου αυτή σκέψη οδηγεί τελικά και στη κυρίαρχη αίσθηση ότι οι HSN είναι μια μπάντα που επιτυγχάνει την ισορροπία ανάμεσα σε παράξενες αντιθέσεις. Είναι πειραματιστές και μονολιθικοί. Είναι παιχταράδες και πρωτόγονοι .Σκοτεινοί μα ευχάριστοι. Μοντέρνοι και παλιομοδίτες. Σοβαροί αλλά εμποτισμένοι με αγνό underground πνεύμα περιόδου 1990-1993, για όσους το έζησαν. Και κυρίως, μια μπάντα που μοιάζει πραγματικά να περνάει καλά παίζοντας, μακριά από εγκλωβισμούς – και αυτό, εν έτει 2016, μοιάζει σαν το καλύτερο που μπορεί να πει κανείς για ένα γκρουπ. ‘’Χαίρε μαύρο και προοδευτικό πνεύμα’’ συμφωνώ, επαυξάνοντας.

Αντώνης Καλαμούτσος