A-Sun Amissa – Loke Rahbek – 9T Antiope

A-Sun Amissa – The Gatherer (consouling sounds)

Η συγκεκριμένη μπάντα, αν και είχε μια ακαθόριστη σύνθεση, κατείχε ανέκαθεν έναν σαφή προσανατολισμό προς μια μετά-GYBE αισθητική. Στον νέο της δίσκο με τον επεξηγηματικό τίτλο The Gatherer, με τη συμμετοχή αρκετών εξεχόντων μουσικών (βλ. Aidan Baker. CHVE κ.α.), η μουσική της ανοίγει σαν βεντάλια ηχοχρωμάτων. Ο λυρισμός τους γίνεται πιο σκοτεινός και οι ατμόσφαιρες πιο πολυσχιδείς από ό,τι μας είχαν συνηθίσει στις παλαιότερές τους δουλειές. Εντούτοις, η ταυτότητα της μπάντας παραμένει ανεξίτηλη και αυτό οφείλεται στην αναζήτηση ομόηχων ερωταποκρίσεων όλων των ομοτράπεζων μουσικών. Το The Gatherer είναι ένας λαβύρινθος με πολλούς παίκτες και παίκτριες, με τον μίτο της Αριάδνης να περιμένει τις ακροάσεις του για να βρεθεί η λύση του.

Loke Rahbek – City Of Women (editions mego)

Είναι ένα σκοτάδι που δεν τα βάφει όλα μαύρα. Καταλαμβάνει τον χώρο που του αναλογεί σαν συννεφιά που κάνει ένα φυσικό τοπίο να φαίνεται από μακριά σαν καμένο. Διεισδύει μέσα μας ως ξέχωρη οντότητα, αλλά αφήνει το στίγμα του στα λεπτά που περνούν. Μας κάνει μα ανασηκώνουμε το βλέμμα για να κοιτάξουμε προσεκτικά τι περνά επικίνδυνα από πάνω μας. Κανένας κίνδυνος όμως δεν ενυπάρχει στο πέρασμά του. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα, καθώς αυτό καλείται να σε προστατέψει από απότομες αναταράξεις συναισθηματικής φόρτισης. Κάθε φορά σε συνταράσσει διαφορετικά για να σε βάλει ξανά στο τέλος σε όρθια θέση.

Στην ερώτηση πώς ηχεί το νέο άλμπουμ του Δανού Loke Rahbek θα απαντούσα με τα παραπάνω λόγια ως την αίσθηση που μου αφήνει κάθε φορά που το ακούω.

9T Antiope – Isthmus (eilean)

Το έργο αυτής της μπάντας το έχουμε επαινέσει ήδη αρκετές φορές και το ντεμπούτο της άλμπουμ φαντάζει σαν μια δουλειά που δεν έχουν να ειπωθούν πολλά παραπάνω. Αρχικά, ο αριθμός των συνθέσεων είναι ο ίδιος με αυτόν των δύο τελευταίων EP τους. Όμοια είναι και η τεχνική που ακολουθούν με τη μίξη field recordings, μονότονων φαινομενικά βιολινισμών και ηλεκτρονικών ηχοτοπίων και της ποιητικής φωνής της Sarah Bigdelli Shamlooo. Το σχήμα εδώ προσπαθεί να ανοίξει λίγο τον ορίζοντα των συνθέσεών της, με το αποτέλεσμα όμως να μη διαφέρει σχεδόν καθόλου με αυτό της προηγούμενης φετινής τους κυκλοφορίας.

Όσο το άλμπουμ προχωρά, καταλαβαίνεις ότι το όλο άκουσμα έχει τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του, μιας και οι 9TA δοκιμάζουν, ως συνήθως, κάτι το σχεδόν πρωτοποριακό με τον συγκερασμό μητροπολιτικού θορύβου και απόκρυφου λυρισμού. Στο τέλος το “Telophase” αφήνει μια αίσθηση σωτηρίας διαθέτοντας την πιο εύηχη μελωδία του άλμπουμ και έχοντας τα κύματα να κατευθύνουν τις όποιες υπαρξιακές αναζητήσεις μας προς μια άγνωστη τρύπα.

Μπάμπης Κολτράνης

CHVE – 10910 (consouling sounds)

CHVE.againstthesilence

 Το 2015 ο μπροστάρης των Amenra, Colin H. Van Eeckhout(CHVE), κυκλοφόρησε τη σόλο δουλειά του στη μορφή ενός “μονόπρακτου” δίσκου με όνομα Rasa. Οι στοιχειωτικές μελωδίες και η drone αισθητική δεν θυμίζει σε τίποτα την ένταση και την αγριότητα που βγάζει ως τραγουδιστής των Amenra. Την ατμόσφαιρα έρχεται και δένει το περίεργο (έγχορδο) όργανο hurdy-gurdy και στα κρουστά το bodhran. Το συγκεκριμένο κομμάτι υπέστη αλλαγές, εξελίχθηκε και τελικά ηχογραφήθηκε από έναν άνθρωπο, σε ένα παλιό τραμ κάπου στο Βέλγιο.

 Ο δίσκος 10910 κυκλοφόρησε στα τέλη της χρονιάς που διανύσαμε και βαδίζει στα ίδια μουσικά μονοπάτια. Μια μίνι εκδοχή του Rasa φιγουράρει πρώτο- πρώτο, βάζοντας σε, χωρίς πολλά λόγια και φανφάρες, στον εσωτερικό κόσμο του CHVE. Εκεί που ο μυστικισμός και η ψαλμωδία ανακατεύονται με τη μυστηριώδη μελωδία του hurdy-gurdy. Καθώς προχωράει το κομμάτι και βγαίνουν τα κρουστά στη φόρα καταλαβαίνουμε τη μεταμόρφωση που έχει υποστεί το κομμάτι μετά από μια σειρά ζωντανών εμφανίσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη παραγωγή και την μίξη του δίσκου έχουν ασχοληθεί ονόματα όπως ο Aaron Harris(ISIS, Palms, Zozobra) και ο Frederik Dejongh (Syndrome, The Cinematic Orchestra).

  Ο δίσκος ακολουθεί το τελετουργικό ύφος του προκάτοχου του καθ όλη τη διάρκεια και ως αποτέλεσμα παίρνουμε και μια ιδιαίτερη διασκευή στο “Le Petit Chevalier” της Nico. Η παγερή ατμόσφαιρα ζεσταίνεται από την ήρεμη φωνή του CHVE δίνοντας πάτημα για το τελευταίο κομμάτι του δίσκου με όνομα “Charon”. Τα πομπώδη κρουστά αναλαμβάνουν τον ρόλο του καθοδηγητή στο κομμάτι. Η μελωδία και η φωνή περιστρέφονται γύρω απ’ αυτά βγάζοντας μια τελετουργική εμπειρία.

 Νομίζω πως ο δίσκος είναι μια βαθιά συναισθηματική έκφραση του δημιουργού του και μια ωδή στο ταξίδι και την αμφισβήτηση του ανθρώπου για τη θρησκεία και το θείο. Η drone ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με τα φωνητικά που φέρνουν σε ψαλμωδίες θυμίζει τις ανήκουστες τελετουργικές προσευχές των πιστών . Το συμπέρασμα είναι σίγουρα υποκειμενικό για τον κάθε ακροατή αλλά η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο δίσκος δεν παύει να είναι μαγευτική και σκοτεινή. Όσοι άκουσαν το πρώτο και το αγάπησαν, σίγουρα αξίζει και το 10910 μια, δυο, εκατό ακροάσεις.

ichie

Radian – Oren Ambarchi – Syndrome

Radian – On Dark Silent Off (thrill jockey)

radian.againstthesilence

Αντίθεση ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, στη σιωπή και στον ήχο, στην στασιμότητα κάθε σκέψης και στην αμέσως μετά ανεξήγητη κινητικότητα. Οι Martin Brandlmayr, John Norman και Martin Siewert, δημιουργούν για ακόμη μια φορά ένα πεδίο έντασης σε μια εντελώς προσεγμένη κατασκευή με πολλά αυτοσχέδια μέρη, με ακραίες δυναμικές και μια όμορφη αντίθεση μεταξύ μαλακών ήχων και αιχμηρών αλλαγών. Αυτό μας παρουσιάζουν λοιπόν στο νέο τους άλμπουμ οι Radian, το οποίο φέρει τον τίτλο On Dark Silent Off.

Πειράματα με τον ήχο και ταυτόχρονα μια εκλεπτυσμένη ρουτίνα, μας βάζουν σε αυτή την διπλή διαδικασία μέσω του αυτοσχεδιασμού. Η αντίθεση ανάμεσα στη μαγεία της στιγμής, κάθε αυθόρμητη και ζωντανή εκτέλεση και η επακόλουθη προσεκτική δημιουργία της μουσικής διαμορφώνουν την ποιότητα του κάθε κομματιού.

Ίσως είναι η πιο άμεση και πιο φυσική δουλειά που έχουν κάνει οι Radian. Το ομότιτλο κομμάτι, εμπνεύστηκαν από τον σκηνοθέτη Peter Tscherkassky με ένα ασπρόμαυρο κολάζ που δημιουργήθηκε από τα πλάνα μιας ταινίας τρόμου. Ένα κομμάτι που η ατμόσφαιρα, το μυστήριο του διαστήματος και το τρεμούλιασμα του φωτός κυριαρχούν.

Οι Radian λοιπόν, εξακολουθούν να μας τραβάνε και να μας κάνουν να περιμένουμε νέες δημιουργίες τους, έχοντας πάντα το βάρος του ότι αποτελούν κι αυτοί πυλώνες μιας κοινότητας με διάφορους άλλους μουσικούς, ώστε να κρατήσουν ανοιχτή αυτή την παράδοση που κρατάει γερά το ανοιχτό δημιουργικό τους σπίτι.

Kat

Oren Ambarchi – Hubris (editions mego)

orenambarchi.hubris.againstthesilence

Υπάρχει ένας κυκεώνας πιθανοτήτων, ευκαιριών και δυνατοτήτων για να ξεδιπλώσει κάθε μουσικ@ το όποιο ταλέντο του και δυστυχώς τις περισσότερες φορές κυριαρχεί μια επανάληψη που γίνεται μανιέρα έκφρασης. Η ευκολία έχει γίνει βασική συνταγή ακόμη και για τους πειραματιστές, αλλά όπως πάντα υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις. Ο Oren Ambarchi σίγουρα είναι μια από αυτές και παρόλο που βγάζει δίσκους σωρηδόν πάντα εκπλήσσει με την διαφορετική υφή τους. Εδώ στο Hubris για τρίτη φορά καταπιάνεται με το χάσιμο που μπορεί να προσδώσει ο uptempo ρυθμός μετά τα Sagitarrian Domain και Quixotism, κάτι που επίσης έχει υποτιμηθεί στο χώρο της πειραματικής μουσικής προς χάρη της αφηρημένου εξακοντισμού ήχων προς το υπερπέραν.

Μόνο που το Hubris σε σχέση με τους προπάτορες του πάει πολλά βήματα παραπέρα ως προς την ακρίβεια των προθέσεων του. Ουσιαστικά έχουμε ένα σαραντάλεπτο μουσικό όργιο όπου διάφοροι μουσικοί, μεταξύ άλλων των Mark Fell, Jim O’Rourke και Ricardo Villalobos, επικοινωνούν με κλειστά μάτια για να γράψουν ένα άλμπουμ για ζωηρά βλέμματα. Οι γραμμές μεταξύ αυτοσχεδιασμού και τελειομανίας, ψυχεδέλειας και σχεδόν φυσικής techno, χάους και τάξης, θολώνουν για να βγει κάτι που στο τέλος τα ξεπερνά όλα αυτά. Επίσης η διαφοροποίηση των δυο βασικών συνθέσεων, αλλά και ο πλούτος των παιξιμάτων που νομίζεις ότι ακούς ένα στρατό κιθαριστών, ντράμερ κ.ο.κ., δίνει έναν πλουραλισμό που ίσως άλλες δουλειές του δεν διαθέτουν. Αποκορύφωμα του δίσκου είναι το τρίτο μέρος του Hubris όπου πραγματικά η άσεμνη τελετή φτάνει στην κορύφωση της! Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία στη μουσική τελικά.

Μπάμπης Κολτράνης

Syndrome – Forever and A Day (Consouling Sounds)

syndrome.againstthesilence

Μετά το πέρας ενός συναυλιακού πυρετού με στάσεις όπως το Roadburn Festival στο Tilburg της Ολλανδίας και λίγο πριν την έναρξη των νέων εμφανίσεων των Amenra, 0 Mathieu Vandekerckhove (επίσης γνωστός από τα σχήματα Kingdom και Sembler Deah) κυκλοφόρησε τη συνέχεια της σολο δουλειάς του ως Syndrome. To Forever and A Day διαδέχεται το Now and Forever του 2012 με 34 σχεδόν λεπτά ambient και post rock ηχοτοπίων. Τα πρώτα δέκα λεπτά αποτελούν μία υπνωτιστική εισαγωγή, την οποία έρχονται να διαταράξουν μερικές μελαγχολικές νότες σε κιθάρα και τα μπάσα φωνητικά του Vandekerckhove που μεταφέρουν το μήνυμα “the darkness is always there”. Για ακόμα δέκα λεπτά κυριαρχεί ένα αίσθημα ανεκπλήρωτου πόθου που μόνο μια τόσο αργόσυρτη και συγκινητική σύνθεση μπορεί να εκφράσει, ώσπου ο ήχος γίνεται στιγμαία πιο τραχύς και απόμακρος και τα φωνητικά περιορίζονται στο ψιθύρισμα “Are you afraid of your own darkness?”. Τα λόγια σε γραπώνουν με βεβαιότητα, η ακρόαση μοιάζει πια με εκμυστήρευση, οι νότες ντύνουν το περιβάλλον σε ό,τι χρώματα έχει κανείς εύκαιρα μέσα του και ο δίσκος σβήνει αφήνοντάς σε για λίγο λυτρωμένο.

Βικτώρια Λαμπροπούλου

Amenra – Alive (Consouling Sounds)

amenra-alive.againstthesilence

Δεκαεφτά χρόνια παρουσίας μετρούν πλέον οι Amenra, μία τετράδα μουσικών με εξίσου έντονη παρουσία σε προσωπικά ή άλλα ομαδικά σχήματα (βλ. Syndrome, CHVE, Oathbreaker, Wiegedood). Οι μόλις πέντε δίσκοι τους Mass I: Prayer IVI, Mass II:Sermons, Mass III, Mass IIII και Μass V θα έμοιαζαν ενδεχομένως λίγοι αν δε μεσολαβούσε μια πλειάδα από split κυκλοφορίες με τους The Black Heart Rebellion, Hive Destuction, Oathbreaker, Hessian και Eleanora μεταξύ άλλων σχήματα με τα οποία οι Amenra μοιράζονται τη βελγική καταγωγή τους.

Το 2016 τους βρίσκει να συμμετέχουν στο line up του Roadburn, αφότου έχουν κυκλοφορήσει το τρίτο άλμπουμ ζωντανών τους εκτελέσεων, Alive. Η μια πλευρά του δίσκου (Kant A) αποτελείται από τα τρία κομμάτια του EP Afterlife “Τhe Dying of Light”, “Wear My Crown” και “To Go On and Life With Out”, μία διασκευή του “Parabol” των Tool και το ήμισυ της περσινής τους συνεργασία με την ποιήτρια και συμπατριώτισσά τους Sofie Verdoodt, “Buiten Datum”.

Η δεύτερη πλευρά (Kant B) επιφυλάσσει περισσότερες εκπλήξεις. Το εισαγωγικό κομμάτι, “The Longest Night”, είχε κυκλοφορήσει μήνες πριν από τον λογαριασμό της μπάντας στο soundcloud με τη σημείωση ότι αφιερώνεται στη μνήμη του Alan Kurdi, ενός από τα μικρότερα θύματα της απάνθρωπης πορείας των Σύριων μεταναστών στη Μεσόγειο. Έπειτα ακολουθεί το “September”, το έτερον ήμισυ της προαναφερόμενης συνεργασίας με τη Sofie Verdoodt, εξίσου στοιχειωτικό με το “Buiten Datum” αλλά κινούμενο σε ακόμα πιο υποτονικούς, υπνωτιστικούς τόνους. Τα κομμάτια “Aorte” (πρώτη εμφάνιση στο Mass IIII) και “Razoreater” (πρώτη εμφάνιση στο split με τους Hitch το 2007) βρίσκουν σταθερά τον δρόμο της επανεμφάνισης στις ζωντανές εμφανίσεις και τις συλλογές των Amenra εδώ και χρόνια, γεγονός που επιβεβαιώνεται και στο Alive. O δίσκος κλείνει με απόλυτη ισορροπία, δηλαδή με ακόμη μια διασκευή. Αυτή τη φορά πρόκειται για τον Βέλγο μουσικό της φολκ, Zjef Vanuytsel, και το τραγούδι “Het Drop” από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά, De Zotte Morgen. Μία ανάλαφρη μελωδικά νότα με γλυκόπικρο στιχουργικό τόνο που «ξεπλένει» επιτυχημένα τη συναισθηματική φόρτιση που έχει προηγηθεί.

Μέσα σε 48 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα, οι Amenra επιχειρούν μία αντιπροσωπευτική αναδρομή στη μουσική τους πορεία ως τώρα, ανασκευάζουν σημεία της μουσικής παραγωγής άλλων καλλιτεχνών και εκπέμπουν στιγμιαία ένα μήνυμα για την παρανοϊκή καθημερινότητα που αντιμετωπίζουμε. Η αποτίμηση για τις περισσότερες συλλογές ζωντανών εκτελέσεων είναι συνήθως αρκετά πιο βαρετή από την παραπάνω.

 

 

Βικτώρια

 

Unland – Inwolves – Licht-Akiyama Trios

Unland – Die Ruhe Nach Der Sturm (midira)
 Μπορεί η νέα δουλειά των Unland να διαρκεί λιγότερο από μισή ώρα, αλλά υπάρχει μια πληρότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Βασικά έχουμε τέσσερις συνθέσεις νυχτερινής υφής όπου τα φυσικά όργανα και οι αιθέριες φωνές σιωπούν ή παίζουν χαμηλότονα όσο χρειάζεται ώστε να ακουστούν οι ίδιες οι μελωδίες καθώς και η σιωπή μετά την καταιγίδα, στην οποία αναφέρεται και ο τίτλος του EP αυτού. Χωρίς να φυλλορροεί σε επικού τύπου μανιέρες, το υλικό εδώ είναι άκρως υποβλητικό και δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή η οποία να σε αφήνει ασυγκίνητ@ με τη συνολική του αύρα και τη φυσικότητα του ήχου του. Σήμερα βγαίνουν αμέτρητες δουλειές και μέσα στο σωρό λιγοστές είναι αυτές που αξίζουν να μείνουν στον αφρό. Μια από αυτές είναι αναμφίβολα αυτή εδώ.
Inwolves – Self-titled (consouling sounds)
 Κάτι πρέπει να παίζει με το νερό στο Βέλγιο και πάντα στις μουσικές που βγάζουν υπάρχει ένα αλλόκοτο σκοτάδι. Συμβαίνει, επίσης, να συναντάται το στοιχείο της πρωτοτυπίας σε αρκετές δουλειές που προέρχονται από εκεί. Ένα παράδειγμα είναι το ντεμπούτο των Inwolves. Θα το χαρακτήριζα avant-garde ως άκουσμα, αν και ο στρωτός ρυθμός είναι συνεχώς παρών και ορισμένα γυρίσματα θα μπορούσαν να ανήκουν σε μια post-rock μπάντα.
 Συναντάμε μια ψυχρότητα σε αρκετές συνθέσεις, αν όχι σε όλες, και σε ορισμένα σημεία είναι σαν να λείπει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των μελών της μπάντας- αυτός που θα απογειώσει τις συνθετικές ιδέες τους. Υπάρχουν όμως και κομμάτια στα οποία όλα λειτουργούν στην εντέλεια και ευτυχώς η συνολική γεύση που αφήνει η δεύτερη επίσημη κυκλοφορία της μπάντας είναι θετικότατη, μιας και σε βάζει σε ένα δικό της ιδιαίτερο σύμπαν ήχων και συναισθημάτων.
Licht-Akiyama Trios – Tomorrow Outside Tomorrow (editions mego)
 Ένα τρίο αποτελεί ίσως το ιδανικό άθροισμα μελών μιας μπάντας, ώστε να επιτευχθεί ένας γεμάτος ήχος και μια επικοινωνία των συμπαικτών με κλειστά μάτια. Αυτό είδαν οι Alan Licht και Tetuzi Akiyama στην πράξη καλώντας σε σύμπραξη για το νέο δίσκο τους τον Oren Ambarchi στην πρώτη πλευρά και τον Rob Mazurek των Chicago Underground Duo στη δεύτερη. Προφανώς μιλάμε για κλασσικό πειραματισμό πάνω στον ηλεκτρακουστικό ήχο, αλλά πραγματικά υπάρχει κάτι που κάνει το όλο αποτέλεσμα ιντριγκαδόρικο και χαλαρωτικό συνάμα. Ουσιαστικά είναι σαν ο καλεσμένος του ντουέτου να κατευθύνει εκεί που θέλει με το παίξιμο του πατώντας στη βάση κάθε σύνθεσης . Το Tomorrow Outside Tomorrow σίγουρα δεν είναι ένα εύκολο άκουσμα. Ειδικά με την πρώτη του πλευρά με το εικοσάλεπτο “Blues Deceiver” να υπολείπεται καθαρότητας από το ομότιτλο του δίσκου στη δεύτερη. Αλλά του αξίζει να αναγνωριστεί – στο χώρο που κινείται – ως μια ευτυχής συνύπαρξη σύγχρονων μουσικών με όλη τη σημασία του όρου αυτού.
Μπάμπης Κολτράνης

Noveller & Thisquietarmy – Reveries (consouling sounds)

 

Μέσα από ένα πλήθος δίσκων που φέρουν την υπογραφή είτε του Thisquietarmy, είτε της Noveller ξεχωριστά, ξεπετάχτηκε το Reveries, προϊόν συνεργασίας των δυο πλευρών, πριν ένα χρόνο περίπου, δίνοντας ένα ξεχωριστό στίγμα. Σήμερα επανακυκλοφορεί στη Βελγική Consouling Sounds με δυο επιπλέον κομμάτια τα οποία δεν είχαν χωρέσει τότε στη βινυλιακή έκδοση. Σοφή κίνηση, καθώς οι κυκλοφορίες σε ελάχιστες κόπιες μετατρέπουν ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες σε “όποιος προλάβει τον Κύριο είδε” επεισόδια, υποτιμώντας στο τέλος την ίδια τη δημιουργία.

Πάντως μιλάμε για ένα δίσκο ο οποίος έχει τη δική του αυταξία και τολμώ να πω πως δεν θυμίζει αρκετά τις αντίστοιχες δουλειές που έχουν βγάλει αυτόνομα τα δυο συμβαλλόμενα μέρη. Το κύριο όπλο του είναι η διακριτικότητα και η απαλή υφή των ήχων, που κάνουν αρμονική και χρονικά ανεπαίσθητη την ροή του. Μελετώντας μάλιστα το νέο εξώφυλλο της κυκλοφορίας, η εικόνα μιλά από μόνη της για ευλύγιστα ηχοκύματα και γκρίζες αποχρώσεις.

Οι ήχοι εδώ δεν είναι απλά μυσταγωγικοί ή ονειροπόλοι. Σε ταξιδεύουν στο άγνωστο και, ενώ κινούνται στα πεδία του μουσικά αναμενόμενου, εντούτοις περιέχουν το στοιχείο της έκπληξης. Αυτό υπάρχει στις απαλές κορυφώσεις, στην τρυφερή ευγλωττία και το στοιχείο του χασίματος που μεταμορφώνει το δίσκο αυτό σε μια αφαιρετική περιπλάνηση. Ακόμη και αν είναι ελαφρώς εμφανές πως η Noveller ανέλαβε τα ηνία των συνθέσεων της πρώτης, πιο αστρικής πλευράς του δίσκου και ο Thisquietarmy της περισσότερο σκοτεινής δεύτερης, το δέσιμο ενυπάρχει και αναδεικνύει τη συνοχή του Reveries. Η διάρκεια του, πλέον με την πρόσθεση των δυο ισάξιων σχεδόν bonus κομματιών, έρχεται να του προσδώσει χαρακτηριστικά ολοκληρωμένου δίσκου. Σαν ένα όνειρο εμπλουτισμένο με περισσότερες εικόνες από την τελευταία φορά που το είδες.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Petrels – Dirk Serries & Rutger Zuydervelt – Siavash Amini and Heinali

Petrels – Flailing Tomb (denovali)

 

Petrels_FlailingTomb.againstthesilence.com

 

Η σύγχρονη ορχηστρική μουσική πολλές φορές φαντάζει μουντή και δυσπρόσιτη, οπότε αρκούν δίσκοι όπως ο νέος του Petrels για να συναντήσουμε στο πρόσωπο του την εξαίρεση που λατρεύει την κόντρα με τον κανόνα. Ένα αίσθημα ευφορίας χαράζει τις αυλακιές του το οποίο ανεξαρτήτως εξάρσεων, μελωδιών, ηλεκτρονικών υποστηριγμάτων και άλλων δεινών, διαλύεται σε αμέτρητα μικρά αστέρια που είναι σαν οι πλανήτες των επιρροών που βασίστηκε το άλμπουμ αυτό να εκτινάσσονται στο αχανές άγνωστο. Αυτές έχουν καθαρά καλλιτεχνικές αναφορές στο υπέροχα φανταστικό σύμπαν της Ursula Le Guin και το Alphaville του Γκοντάρ.

Ως αποτέλεσμα έχουμε την εξαπόλυση ρητών ηχητικών επιθέσεων που χωρίζονται σε δυο μέρη, με το επιβλητικό “Orpheus” που χωρίζει τον δίσκο στα δυο, να αποτελεί χάρις και στην Never Sol που ερμηνεύει τους στίχους (ναι, στίχους!), την πιο εύστοχη pop στιγμή της δισκογραφίας του συγκεκριμένου μουσικού. Χυμώδεις συνθέσεις διαδέχονται η μια την άλλη και στο τέλος φτάνουμε όχι σε μια ήπια προσεδάφιση, αλλά σε μια ορχηστρική άσκηση πάνω στην ένταση των οργάνων, που θυμίζει σύνθεση post rock μπάντας που ξέχασε να βάλει μελωδία σε μια ιδέα που είχε. Το Flailing Tomb είναι ένας φαινομενικά νορμάλ δίσκος που όμως στην πορεία βρίσκεις σε αυτόν αρκετά αλλόκοτα και ακολούθως ενδιαφέροντα στοιχεία.

 

 

Dirk Serries & Rutger Zuydervelt – Buoyant (consouling sounds)

 

buoyant.againstthesilence.com

 

Κάθε συνάντηση δεν είναι εντελώς τυχαία και κάθε βδομάδα δεν είναι ποτέ πανομοιότυπη με τις υπόλοιπες που χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Οι δυο πειραματιστές που βγάζουν σωρηδόν κυκλοφορίες τα τελευταία χρόνια, έκατσαν μαζί επτά μέρες για να τελειοποιήσουν το υλικό που απαρτίζει τον συγκεκριμένο δίσκο. Υπάρχουν ακριβώς τέσσερα δεκάλεπτα περίπου κομμάτια που υφαίνουν τον δικό τους τρόπο χρονικότητας με μια κυκλική λούπα να ορίζει την μινιμαλιστική διακριτικότητα των ήχων.

Αρχικά είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα το αξιοπρόσεκτο. Μικρές πινελιές από ηλεκτρονικούς ήχους και κυρίως κιθαριστικά απαλά κύματα ρηχής ακτής δίνουν μια παράξενη γοητεία στο άλμπουμ. Κάτι σαν μια ομίχλη να κινείται πάνω από μια εγκαταλελειμμένη πόλη. Ο ήχος όμως καταφέρνει να σε πάει μέχρι τέλους, με την μουσική να κυλάει θαρρείς προς τα πίσω, προς μια άγνωστη πηγή. Όχι σκοτάδι ή μελωδία λοιπόν, απλά μυστήριο, στα κρυφά.

 

 

Siavash Amini and Heinali – When No Wind Whirled (future sequence)

 

when-no-wind-whirled-.againstthesilence.com

 

Άλλη μια δισκογραφική συνεργασία, αυτή την φορά πάνω σε μια μίνι κυκλοφορία στην σειρά που πρόσφατα ξεκίνησε η Future Sequence. Η εξερεύνηση του Ιρανού Siavash Amini πάνω στην μετάφραση των φυσικών φαινομένων (βλ. άνεμος) συνεχίζεται και έρχεται απλά ο Ουκρανός Heinali να λειάνει τις γωνίες της όλης προσπάθειας. Η αλήθεια είναι πως εδώ υπερτερεί μια ambient ακινησία, χαρακτηριστικό του Heinali, αντί των εμφατικών ατμοσφαιρών του Siavash, με αποτέλεσμα το ep να φαντάζει ότι διαρκεί παραπάνω από όσο δείχνουν τα λεπτά που πέρασαν μαζί του.

Υπάρχει δηλαδή μια πιο εγκεφαλική διάθεση στο άπλωμα των ήχων και μια βραδύτητα ως προς την κίνηση τους. Χάρις σε μια ιδιαίτερη απόχρωση του σκούρου μπλε και κυρίως λόγω της δεύτερη και της τελευταίας σύνθεσης που κλείνει το ep, περνά αυτό ξυστά από τον σωρό κυκλοφοριών του πολύπαθου είδους που περνάν και χάνονται.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης