Caterina Barbieri – Ecstatic Computation (editions mego)

Κάθε πορεία συνιστάται από μια αφετηρία κι ένα τέρμα. Η Caterina Barbieri, ήδη έχει θέσει τις βάσεις με τα κατατεθειμένα μουσικά πεπραγμένα της, για μια πορεία γεμάτη από πολλές απόψεις. Πέρσι, στην προσπάθεια να τετραγωνίσει τον -όποιο- κύκλο συνθετικά, φάνηκε να περικυκλώνεται από τις μαθηματικές εξισώσεις των modulars που χρησιμοποιεί και να φτάνει σε ένα κάποιο αδιέξοδο. Το νέο της άλμπουμ έρχεται, όμως, σήμερα ως η λύση των εξισώσεων αυτών.

Το “κλειδί” βρίσκεται στην κατεύθυνση που παίρνει η δημιουργός – κι αυτό είναι μια λέξη- η καρδιά της δημιουργού και ακολούθως και η δική μας. Όλη η ως τώρα εμπειρία της, οδηγεί την κάθε στιγμή του άλμπουμ αυτού σε ένα είδος βουτιάς σε ένα κόσμο γεμάτο συναισθήματα. Η πρώτη επαφή με το υλικό αυτό αποτελεί μια καθαρτική εμπειρία, με τη συνέχεια να επιφυλάσσει την αποκωδικοποίηση των σημάτων, για την αποσαφήνιση αυτών που ακούς. Το Ecstatic Computation δεν απαιτεί απλώς την προσήλωσή μας, την εκμαιεύει κιόλας, χωρίς κόπο με την μελωδικότητα του που ωθεί σε συνάντηση το βαθυστόχαστο με το αυθόρμητο!

Οι αργές ταχύτητες και τα μεγαλόσχημα κομμάτια έχουν μείνει εκτός πλάνου και μπροστά έχει βγει μια αποδόμηση που δεν ξεχνά να μαζεύεται όταν πρέπει και μια ευστοχία που σοκάρει, σε μια εποχή που, πλέον, το ρήμα αυτό τείνει να χάσει την αξία του. Το άλμπουμ αυτό δύσκολα μπορεί να αναλυθεί, γιατί ακούγεται άκρως μαγικό και το γεγονός αυτό έρχεται να αποτελέσει μια αντίσταση σε αυτό τον απομαγικοποιημένο κόσμο που ζούμε. Πέραν του τι και του πώς, υπάρχει το βίωμα και τη νέα μουσική της Caterina Barbieri (που θα απολαύσουμε και στο Sonar της Αθήνας), δεν την ακούς απλά, αλλά τη βιώνεις με έναν – θα έλεγα – τυφλό και ερωτικό τρόπο. Το τέρμα της πορείας της αργεί να φανεί κι αυτό είναι ευλογία!

Each course has a starting and an ending point. Caterina Barbieri has already laid the foundations for her musical performances, for a course full of aspects. Last year, while trying to square the cycle synthetically, it seemed to be surrounded by the mathematical equations of the modulars she uses and reaching a dead end. Her new album, however, comes today as the solution to these equations.

The “key” is in the direction that the creator takes – and this is a word- the heart of the creator and therefore ours. Ηer experience so far, leads the listener of this album to a dive in a world full of emotions. The first contact with this material is a laxative experience, with the consequence of decoding the signals in order to clarify what you hear. Ecstatic Computation does not simply require our attachment, it emanates it, effortlessly with its melodicity that brings closer the deep-hearted and the spontaneous!

Slow velocities and great bits have been left out of plan, and a deconstruction comes in front that does not forget to gather when it needs a shock that shocks, at a time when this verb tends to lose its value. It’ s not easy to analyze this album, because it sounds extremely magical and this is a resistance to this degraded world we live in. Beyond all these, there is the experience and the new music of Caterina Barbieri (which we will enjoy at the Sonar of Athens), you do not just hear it, but you experience it -I would say- in a blind and erotic way. The end of her course still far, and that’s a blessing!

Μπάμπης Κολτράνης

Against a silent 2018 – This year’s top records

 

α. Aνασκοπώντας το 2018 ως μουσική συνθήκη, διαπιστώνουμε ότι η πληθώρα νέων κυκλοφοριών και η παρουσίαση νέων σχημάτων δεν συνέπεσε απαραίτητα με τις εξίσου ζητούμενες ποιότητες και τη χαρτογράφηση πρωτοποριακών προσεγγίσεων. Εντούτοις, η ανθηρή παραγωγή δίσκων ως σημείο των καιρών εξασφάλισε μια αναγκαία οριζόντια ποικιλομορφία και σποραδικές εκλάμψεις αυθεντικής έμπνευσης που διέρρηξαν συντηρητικά μοτίβα και τάσεις στείρας αναβίωσης, με μια πιο ελπιδοφόρα οπτική. Ένεκα απολογισμού, λοιπόν, στέκομαι σε μια ενδεικτική λίστα ακουσμάτων όπου επιβραβεύονται οι παράτολμοι πειραματισμοί, δικαιώνεται η απαιτούμενη δουλειά μυρμηγκιού και οι χαμηλοί τόνοι και, κυρίως, ανοίγουν διαρκή αιτήματα ως παρακαταθήκη για το προσεχές μέλλον.

1. Anna von Hausswolff – Dead Magic (City Slang)

 

2. The Soft Moon – Criminal (Sacred Bones Records)

 

3. Panopticon – The Scars Of Man On The Once Nameless Wilderness, Part I and II (Bindrune Recordings/ Nordvis Produktion)

 

4. Drew McDowall – The Third Helix (Dais Records)

 

5. Tribulation – Down Below (Century Media Records)

 

kudos: The HIRS Collective – Friends. Lovers. Favorites. (SRA Records/ Get Better Records)

 

Pantelis Daskalakis

 

β. Θέτοντας έναν απλό κανόνα, θα όριζα το 2017 ως έτος 1. Συνακόλουθα, ο χρόνος που τελειώνει συντόμως, αντιστοίχως αποτελεί το έτος 2. Έτος αντίθεσης, κατά βάση μα και ως ουσία, θαρρώ. Σε ό,τι αφορά τις μουσικές κυκλοφορίες, ο ως άνω ορισμός μεταφράζεται ως εξής: μεγάλος αριθμός κυκλοφοριών, οι οποίες ωστόσο κινήθηκαν κοντά στη μετριότητα. Το γεγονός ότι οι κυρίαρχες στιλιστικές τάσεις των περασμένων ετών είχαν ήδη οδηγηθεί σε τέλμα εξηγεί εν μέρει αυτήν τη ροπή προς την αδιαφορία, η οποία ήταν πασιφανής, ιδίως στις δουλειές καθ’ όλα καταξιωμένων σχημάτων και καλλιτεχνών. Όμως, κάτω από το πέπλο της φαινομενικής νηνεμίας, μια πλειάδα ρηξικέλευθων σχηματισμών δείχνει να ξεπηδά από το underground στερέωμα, προσθέτοντας μια δόση σπουδαιότητας, μα και ζωντανής αντίληψης στο ήδη υπάρχον μείγμα.

Προς το παρόν, βέβαια, τα σημάδια αυτής της υπόγειας κίνησης ελάχιστα έχουν γίνει αισθητά. Γεγονός που φρονώ πως θα λάβει χώρα στα αμέσως επόμενα έτη, δημιουργώντας –ή αναζωπυρώνοντας, ενίοτε– νέους διαύλους σύνδεσης με το Επέκεινα. Οι πύλες έχουν ανοίξει, τρόπον τινά: οι κινήσεις αυτές ήδη συντελούνται. Κι αυτό ενδεχομένως αποτελεί το μόνο χαρμόσυνο συμβάν, σε μια κατά τα άλλα βαρετή χρονιά, μουσικά μιλώντας. Άνυδρη την είχα χαρακτηρίσει σε άλλη περίσταση. Έχω την αίσθηση πάντως ότι το 2018 ήταν μια ολόπλευρα κρίσιμη χρονιά. Κάτω από την επιφάνεια, τέθηκαν ισχυρές βάσεις. Αυτό που απομένει, είναι η σύνθεση. Το διακύβευμα της νέας εποχής της οποίας τμήμα είμαστε, φρονώ. Ανακεφαλαιώνοντας, θα έλεγα πως ανακάλυψα λίγες μα γοητευτικές ηχητικές αφηγήσεις, που με συνάρπασαν, αν μη τι άλλο. Ανυπομονώ για τη συνέχεια, απεχθάνομαι όμως τις προγνώσεις. Στο παρόν, ακολουθεί μια συνοπτική λίστα, η οποία περιλαμβάνει κάποιες φετινές κυκλοφορίες που βρήκα απολαυστικές, προσωπικά.

1. Michael Idehall – Prophecies Of The Storm (Ant-Zen) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Arkouzis – This Hollow World Knows Only Death (Sphingidae)

 

3. Moonshine Effect- Our Eyes Should Meet (Moonshine Effect Recordings) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. The Cyclothymics- s/t (Είσοδος Κινδύνου) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. Christina Vantzou- No. 4 (Kranky) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

kudos: Disequilibrium – Material Substratum (The Throat) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Γιώργος Καναβός

 

γ. Σκατοχρονιά από πολλές απόψεις, αλλά μουσικά όλο και βρίσκονται ήχοι να κατευθύνουν τη συναισθηματική μας πορεία, να οξύνουν την αντίληψη της πραγματικότητας ή να μας παίρνουν μακριά της. Αυτό, λοιπόν, είναι το δικό μου τοπ 5, αποτελούμενο όχι απαραίτητα από τους υπερκαινοτόμους δίσκους ή από τις πιο άγνωστες μπάντες, αλλά από μουσικές που άκουσα και ξανάκουσα και που σίγουρα θα συνεχίσω ν’ ακούω για καιρό.

1.Rolo Tomassi – Time Will Die And Love Will Bury It (Holy Roar)

 

2. Selofan – Vitrioli (Fabrika)

 

3. Imarhan – Temet (city slang)

 

4. Idles – Joy as an act of Resistance (Partisan) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. Once Upon A Winter – .existence (Snow Wave)

 

Kudos: Ghostland – Dances On Walls (Manic Depression) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

phren

 

δ. Το 2018 ήταν πλούσιο σε πολιτικοκοινωνικά γεγονότα σε παγκόσμιο επίπεδο με το μούδιασμα και την εσωστρέφεια να επικρατούν, παράλληλα με μια απροσδιόριστη αναμονή για αυτό το κάτι που θα σπάσει αυτήν την κατάσταση και θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Η κατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε να μην αντανακλάται και στα μουσικά δρώμενα, με κυρίαρχη την αίσθηση της απώλειας μουσικού οράματος από τους δημιουργούς. Η παραγωγή μουσικών υπήρξε αριθμητικά μεγάλη, μαζική έως και εργοστασιακή, αλλά χωρίς αυτό το κάτι που θα κάνει τη δημιουργία ξεχωριστή στο κοινό. Μέσα σε αυτό, όμως, πάντα υπάρχουν μουσικές που ξεχωρίζουν και που αξίζουν την προσοχή μας. Αυτές οι μουσικές που συντροφεύουν τις σκέψεις μας, προκαλούν το συναίσθημά μας και συντροφεύουν τις στιγμές μας.

1. Birds In Row – We Already Lost The World (Deathwish Inc) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Cataya – firn (Moment Of Collapse Records)

 

3. Gatherers – We Are Alive Beyond Repair (equal vision) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. MESSA – Feast For Water (Aural Music) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. KEN mode – Loved (Season of Mist) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Kudos: Ghostland – Dances on Walls (Manic Depression)

Sylvia Ioannou

 

ε. Το 2018 ήταν μουσικά ακόμα μία χρονιά στην οποία δεν μπόρεσε να ξεφυτρώσει κάποιο “κίνημα” ή έστω κάποιο album που θα συσπειρώσει/ενώσει μια μεγάλη μερίδα μουσικόφιλων, “ποιοτικής” μουσικής ή μη. Στον αντίποδα, ήταν ακόμα μια χρονιά που σηματοδότησε τον θρίαμβο του προσωπικού γούστου: υπάρχουν πολλές, άπειρες καλές μουσικές και αξιόλογοι δημιουργοί για άλλα τα γούστα, ακόμα και τα πιο εκκεντρικά, η ανακάλυψη των οποίων, όμως, προϋποθέτει χρόνο κι επίπονη έρευνα. Ο μουσικόφιλος πορεύεται μέσα σε μια σχεδόν αδιαπέραστη ζούγκλα πληροφορίας και υπερπαραγωγής, απλώς για να βρει μια δική του μυστική γωνίτσα. Αν αξίζει τον κόπο; Ο καθένας έχει τη δική του απάντηση. Σίγουρα, πάντως, η μουσική του ’18 ταιριάζει με τον συνολικό συμβολισμό της εποχής του Υδροχόου: αυξανόμενη χαλάρωση των κοινωνικών δομών –ακόμα και στην λειτουργία της Τέχνης– και στροφή όλο και πιο έσω, σε ένα μεγάλο, περήφανο μα και μπερδεμένο Εγώ.

1. The Ocean Collective – Phanerozoic I: Paleozoic (Pelagic Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Perfect Beings – Vier (Inside Out Music) (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Τhe End – Svarmod Och Vemod Ar Vardesinnen (RareNoise Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. Boss Keloid – Melted On The Inch (Holy Roar Records)

 

5. Oak – False Memory Archive (Karisma Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Antonis Kalamoutsos

 

ζ. Δεν πιστεύω καθόλου στις λίστες και τους απολογισμούς. Η εμπειρία μού έχει δείξει ότι δεν χρειάζεσαι μια απαρίθμηση ή πέντε σημειώσεις για να κρατήσεις στον νου και την καρδιά σου τη γεύση μιας οποιαδήποτε χρονιάς. Οι μεμονωμένες στιγμές που είχαν ένα απόηχο να αφήσουν έδρασαν αυτοστιγμεί και η όποια εκ των υστέρων καταγραφή ωχριά μπροστά σε αυτό το βίωμα.

Μου πήρε δύο λεπτά να γράψω αυτές τις γραμμές, ενώ κάθε ακρόαση των παρακάτω δίσκων με βοήθησε να περάσω λίγο πιο ήρεμα, λίγο πιο θαρρετά ολόκληρους μήνες. Τι να συγκριθεί με αυτό; Ο επόμενος μουσικός χρόνος, ευελπιστώ.

1. Τhe Body – I Have Fought Against It, But I Can’t Any Longer (Thrill Jockey) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Zeal & Ardor – Stranger Fruit (MKVA) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

3. The Third Eye Foundation – Wake The Dead (Ici d’ailleurs) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. Medicine Boy – Lower (Fuzz Club Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. Cataya – Firn (Moment Of Collapse Records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Kudos: Forever House – Eaves (Infrequent Seams) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

η. Το ’18 δεν ήταν μια σημαδιακή χρονιά για τίποτα. Ενώ πολλά συνέβησαν σε παγκόσμιο επίπεδο, μια αόρατη σκούπα τα έβαζε κάτω απ’ το χαλάκι. Οπότε όλα βαίνουν καλώς χαζεύοντας τις οθόνες μας και γιγαντώνοντας τον παθητικό ναρκισσισμό μας. Όλο αυτό δεν θα μπορούσε να μην ακουμπά και τη μουσική. Για άλλη μια χρονιά βγήκαν άπειρα άλμπουμ χωρίς ουσία τα οποία και ήταν από τα πριν καταδικασμένα να βουλιάξουν στον χαμό που συγκρότησαν οι δημιουργοί τους και τα αντίστοιχα label τους. Ιδιαίτερα φέτος διαφάνηκε μια πιο έντονη εμμονή στην αυτοπροβολή που είχε ως αποτέλεσμα να βγαίνει μπροστά το μουσικό εγώ ως μια άλλη σέλφι. Λίγα άλμπουμ ξεχώρισαν σε αυτό το περιβάλλον και ακόμη πιο λίγα κατάφεραν να ξεπροβάλλουν στο προσκήνιο κουβαλώντας κάτι το νέο. Αυτά παραθέτω ελπίζοντας ότι μπορούν αυτά στο μέλλον να αλλάξουν κάτι από τη στασιμότητα αυτών που ακούμε και ζούμε.

1. Fire! – The Hands (rune grammophon) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

2. Christina Vantzou – No4 (kranky)

3. Hiro Kone – Pure Expenditure (dais records) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

4. The Black Book (iDEAL) (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

5. Caterina Barbieri – Born Again In The Voltage (important)

 

kudos : Cold Leather – Smart Moves (adagio830)
(διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

Caterina Barbieri/Eleh – Puce Mary

Caterina Barbieri/Eleh split (important records)

Ο κίνδυνος του επόμενου βήματος έγκειται στο γεγονός ότι δεν ξέρουμε από τα πριν τι κρύβει. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο φόβος που αυτό γεννά. Αυτή η αίσθηση βγαίνει όχι μόνο στο ηχόχρωμα της σύνθεσης της πρώτης πλευράς του νέου split άλμπουμ της Important Records, που ανήκει στην Caterina Barbieri, αλλά και στην τόλμη που επιδεικνύει ως μουσικός. Το “Bestie Infinite” ακούγεται σαν ένα απειλητικό σμήνος ήχων που, καθώς περνά πάνω απ’ το κεφάλι σου, σε γοητεύει με τις άγνωστες μελωδίες που κρώζει. Μόνο που αυτό δεν βγαίνει από έναν γνωστό σου φυσικό κόσμο, αλλά από κάτι το μηχανικό, σαν δημιούργημα παλιάς ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Σε αυτές ήταν που ποτέ δεν έλειπε το πηγαίο συναίσθημα της γενετήσιας σύγκρουσης-αντίφασης ανθρώπου και μηχανής, για αυτό κι εδώ η απόκοσμη, αλλά γλυκιά μουσική σε παρασύρει ανένδοτα.

Από την άλλη πλευρά, οι Eleh απαρνιούνται τη στασιμότητα της καθιερωμένης μουσικής, με μια άσκηση πάνω στις δυναμικές στατικών ήχων. Μπορεί το “Wear Patterns” να μην επιβάλλεται στον χώρο ως κάτι το ιδιαιτέρως ευφάνταστο, εντούτοις διατηρεί μια υπόκωφη και αργόστροφη ευαισθησία. Πέραν αυτού, ακούγοντας και τις δύο συνθέσεις μαζί, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι λειτουργούν άψογα ως ένα στέρεο σύνολο σύγχρονης μουσικής πρότασης υψηλής ποιότητας.

 

 

Puce Mary – The Drought (PAN)

Η βαρύτητα μας κρατά στο έδαφος, αλλά οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι αυτά που μας ακινητοποιούν. Η όλη αυτή διαδικασία φαντάζει μεταφυσική, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μετακύλιση του βάρους όλων όσων περνάμε μέσα μας προς τα κάτω, η εμβάθυνσή τους που μας βυθίζει στο άγνωστο. Όταν η μουσική φτάνει στο σημείο όχι απλώς να συνοδεύει αυτήν την πορεία, αλλά να είναι το μέσο της, τότε δημιουργείται αυτό που λέμε τέχνη. Η Δανή Puce Mary αυτό πράττει εδώ και μερικά χρόνια με τις δισκογραφικές καταθέσεις της και τις ζωντανές εμφανίσεις της, και με τον νέο της δίσκο συμπυκνώνει όλο αυτό με μια ανείπωτη εκφραστικότητα!

Ό,τι καταστρέφεται πέφτει χάμω διαμελισμένο, αλλά το παν είναι η ακινητοποίηση της στιγμής της θραύσης, ο τρόπος που όλα εκεί οδηγούνται. Εδώ έρχεται ο αποδομημένος industrial ορυμαγδός της εν λόγω δημιουργού, για να διαλυθεί οτιδήποτε γνωρίζουμε ως “νορμάλ” μουσική. Ταυτόχρονα, υπάρχει μια ευαισθησία που τα περιβάλλει σχεδόν όλα μέσω των πολιτικών-φεμινιστικών στίχων της και των δαιμονικών ατμοσφαιρών που σηματοδοτούν ένα από τα πιο τολμηρά και ενδιαφέροντα έργα της φετινής σοδειάς!

 

 

Caterina Barbieri/Eleh split (important records)

The danger of the next step lays upon the fact that we don’t know what it hides. It’s nothing else but the fear it creates. This feeling does not come only from the sound of Caterina Barbieri’s composition on the first side of the new split album on Important Records, but also from her boldness as a musician. “Bestie Infinite” sounds like a threatening swarm of sounds which, while passing above your head, charms you with its unknown melodies. This doesn’t stem from a known natural world, but from something mechanical, like a creature from an old sci-fi movie. These films never lacked the feelings that describe the basic contradiction between humans and machines, that’s why here the otherwordly but sweet music lures you.

On the other side, the group Eleh denies the stagnation of the established music with an exercise on the dynamics of the static sounds. “Wear Patterns” may not be something total imaginative, but it preserves a slow-moving sensitivity. Beyond that, the listening of these two long compositions as a whole, makes us admit that they operate impeccably as a solid proposal of high fidelity contemporary music.

Puce Mary – The Drought (PAN)

Gravity holds us on the ground, but thoughts and emotions are the ones that immobilize us. This process looks metaphysical but it is actually nothing but the shift of the weight of all the things that we go through downwards; it is their deepening that immerses us into the unknown. When music not only accompanies this procedure, but mostly becomes its means, then art is being created. Danish Puce Mary manages to do that the last few years through her releases and her live appearances, and her new album sums it all up with an unbelievable expressiveness.

Anything that is being destroyed, falls down in pieces, but holding the moment of the breakage is what matters, the way in which everything ends up there. Here comes Puce’s deconstructed industrial wall of sound, only to destroy what we call “normal” music. At the same time, a finesse encompasses almost everything here, via her political-feminist lyrics and her demonic atmospheres, which mark this album as one of the boldest and most interesting albums of the year so far!

 

Μπάμπης Κολτράνης